lego

Κουκίδες για κλάματα και κούκοι της σιωπής στη Βουλή

2012-02-16T01:56:00.003+02:00

Ώστε από την πάστα των επιχειρηματιών –που δεν έχουν μπαρ αλλά είναι της βαριάς βιομηχανίας- ο κ. Μυτιληναίος δήλωσε ότι «η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν χρυσωρυχείο για τις βιομηχανίες». Βεβαίως, αυτό είναι το σενάριο προς αποφυγή, καθώς όνειρο και μάχη των αρμοδίων-αυτών των 199 που ψήφισαν υπέρ των μέτρων του Μνημονίου- είναι να παραμείνουμε στην ίδια κατάσταση. Και ας έχουν γίνει καταγγελίες, συγκεκριμένα από τον ανεξάρτητο βουλευτή Πρεβέζης, Βαγγέλη Παπαχρήστο, ότι στο μνημόνιο, τα ποσά δεν αναγράφονταν, καθώς θα συμπληρώνονταν μετά την ψήφιση των μέτρων. Κυκλοφορεί, ως αποδεικτικό στοιχείο, φωτογραφία εγγράφου, όπου «οι συνολικές ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και το κόστος εξυγίανσης εκτιμάται ότι ανέρχονται σε….δισεκατομμύρια ευρώ». Ιδού η ιδεολογία του κενού, όχι απλώς να μη διαβάζουν το μνημόνιο, αλλά άνευ όρων να εκχωρούν τα εθνικά και εργασιακά δικαιώματα στην Ευρωζώνη του κέρδους. Ήταν κάποτε μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα. Και είχε και πολιτικούς. 199 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν κιχ. Αυτοί ξέρουν. Άρα, και μπορούν να περιμένουν. Όπως τόσα χρόνια άφησαν άλυτο το θέμα του ονόματος, των Σκοπίων, και τώρα που έχουμε κρίση, ποιος να ασχοληθεί με τα ονομαστικά κεφάλαια; Ας επωμιστούν και τα ελληνικά φορολογικά βάρη, οι Σκοπιανοί, όσα οι πολίτες της Βόρειας Ελλάδας έχουν στις πλάτες τους, αν επιθυμούν να λέγονται Μακεδονία. Το όνομα, εκτός από εθνικό είναι και οικονομικό. Για την οικονομία των αγορών δεν πέφτουν οι αυλαίες;

Μαθαίνουμε τα περισσότερα-δυσάρεστα δυστυχώς- από το ίντερνετ. Πέφτει η αυλαία για το ΕΚΕΜΕΛ (Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης Λογοτεχνία και Επιστήμες του ανθρώπου) στο τέλος του μήνα. Η Ελένη Ζέρβα, διευθύντριά του, επέλεξε, για τίτλο της επιστολής της, την παροτρυντική φράση, ότι «η μετάφραση δε σταματά»…κουραστήκαμε να μεταφράζουμε στην Ελλάδα, όμως.

Τι σημαίνουν οι ευκαιρίες ευρωπαϊκού καλέσματος; Για παράδειγμα, το Ίδρυμα Μποδοσάκη, σε συνεργασία με τη Ολλανδική Πρεσβεία στην Αθήνα και το Ελληνοολλανδικό Επιμελητήριο, προκηρύσσει την επιχορήγηση μιας (1) θέσης για πρακτική άσκηση διάρκειας έξι μηνών στην ασφαλιστική εταιρεία Achmea στην Ολλανδία. Η πρακτική άσκηση θα ξεκινήσει τον Μάιο του 2012. Αίτηση μπορούν να υποβάλουν μέχρι την 24 Φεβρουαρίου 2012 κάτοχοι μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης ή τελειόφοιτοι μεταπτυχιακοί φοιτητές των παρακάτω ειδικοτήτων:" Οικονομικών Επιστημών, Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων, Χρηματοοικονομικής και Τραπεζικής Διοικητικής, Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας, Αναλογιστικής, Στατιστικής. Αρκεί να μην έχουν συμπληρώσει τα 32. Άλλη μια ευκαιρία οικονομικού βέβαια περιεχομένου…

Και την Τσικνοπέμπτη αυτά θα θυμόμαστε; Μια πρόταση για σινεμά; «Ο κύκλος του έρωτα» του Max Ophüls. Ένα ασπρόμαυρο καρουζέλ για τη δύναμη του έρωτα, διαδοχικών ιστοριών του 1950, που γεννά νοσταλγία αλλά και δυσπιστία συγχρόνως για τον έρωτα. Ουτοπία ο έρωτας; Όχι. Αποκλειστικά στο CAPITOL ZEFIROS Ιουλιανού και 3η Σεπτεμβρίου, στο εμπορικό κέντρο The Athenian Capitol , 3ος όροφος . ΏΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ 18:00 - 20:00 - 22:00 .
Την Τσικνοπέμπτη 16/02 μπορείτε να παρακολουθήσετε την ταινία " Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ " στα 8 € τα δύο άτομα με ένα εισιτήριο.

Αυτά. Οι κουκίδες για κλάματα, θα φανούν προσεχώς. Και οι κούκοι της σιωπής στη Βουλή, καλύτερα να αφήσουν τα λαϊκά πικρόχολα άσματα δηλώσεων και να κάνουν ημερολογιακό βιογραφικό, αναφοράς των διαφορετικών κινήσεών τους για τους επόμενους μήνες.

«Ένα άλμα προς τα εμπρός»και το ποίημα, 29/2

2012-02-15T16:28:00.003+02:00

ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ...

Ένα άλμα προς τα εμπρός...
...είναι η δεύτερη επίκληση των δυνάμεων της ποίησης για την ανθρωπότητα, με εκδηλώσεις που θα γίνουν σε όλο τον κόσμο. Ο Κύκλος Ποιητών καλεί ποιητές και ποιήτριες να συνθέσουν ποίημα (δεν πρέπει να υπερβαίνει τη μία σελίδα) με βάση την ιδέα:

«Ένα άλμα προς τα εμπρός»

που θα το διαβάσουν την Τετάρτη

29 Φεβρουαρίου 2012, 7:00 μ.μ.

Art bar “Ποιήματα και Εγκλήματα” - Εκδ. Γαβριηλίδης

Αγ. Ειρήνης 17, Μοναστηράκι, τηλ. 210-3623-793

Η αγένεια του αυτόχειρα του Κάρλος Βιτάλε, 20/2

2012-02-14T14:54:00.003+02:00

Instituto Cervantes de Atenas
Actividades culturales
20.02.2012

Presentación del libro de Carlos Vitale
Descortesía del suicida

Παρουσίαση του βιβλίου του Κάρλος Βιτάλε
Η αγένεια του αυτόχειρα

Descortesía del suicida compila todos los cuentos escritos hasta el momento por Carlos Vitale. A ese conjunto se ha llegado por acumulación: el libro, ganador del Premio de Narrativa Breve Villa de Chiva, conoció una primera edición en 1997, aunque, como el galardón hacía prever, su difusión fue escasa, si no nula, de manera que se reeditó en 2001.

El primer rasgo que caracteriza a Descortesía del suicida es el humor. La propia naturaleza del relato hiperbreve parece conducir a él: su concisión exige, para justificarse, un escorzo de ingenio que suscite la sonrisa.

El libro fue traducido por Alexandra Golfinopulu bajo la supervisión de Constantinos Paleologos y Nicos Pratsinis.

Hablarán el autor Carlos Vitale (Buenos Aires, 1953), Constantinos Paleologos, profesor agregado de Tradujología en la Universidad Aristotélica de Salónica, y la traductora, Alexandra Golfinopulu.

En español, con traducción al griego.
Con la colaboración de la Embajada de Argentina en Atenas.

Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23.
Entrada libre.

El libro se repartirá a los asistentes

Η πρώτη έκδοση του Η αγένεια του αυτόχειρα (1997) έλαβε το Βραβείο Διηγήματος Villa de Chiva. Η παρούσα έκδοση του 2001, στην οποία προστίθενται 24 νέα κείμενα, συγκεντρώνει όλα τα αφηγήματα του Κάρλος Βιτάλε μέχρι σήμερα.

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Αγένειας του αυτόχειρα, είναι το χιούμορ. Η ίδια η φύση του υπερσύντομου διηγήματος φαίνεται πως οδηγεί σ’ αυτό: για να δικαιολογηθεί, απαιτεί κάτι αστραπιαία πνευματώδες που θα προκαλέσει χαμόγελο.

Το βιβλίο μετέφρασε η Αλεξάνδρα Γκολφινοπούλου υπό την επίβλεψη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Νίκου Πρατσίνη.

Θα μιλήσουν ο συγγραφέας Κάρλος Βιτάλε (Μπουένος Άιρες, 1953), ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, επίκουρος καθηγητής Μεταφρασεολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και η μεταφράστρια Αλεξάνδρα Γκολφινοπούλου.

Στα ισπανικά, με μετάφραση στα ελληνικά.
Με τη συνεργασία της Πρεσβείας της Αργεντινής στην Αθήνα.

Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23.
Είσοδος ελεύθερη.

Το βιβλίο θα διανεμηθεί σε όσους παρακολουθήσουν την εκδήλωση.

5 o'clock tea-tro ως 29/4, στις 5μ.μ., στο Altera Pars

2012-02-13T18:34:00.003+02:00

Το Teatro Pasión (http://www.teatropasion.gr/ ) σε συνεργασία με το Θέατρο Altera Pars (http://www.alterapars.gr/ ) διοργανώνουν σειρά θεατρικών αναλογίων με τον γενικό τίτλο 5 o'clock tea-tro. Δώδεκα σκηνοθέτες παρουσιάζουν για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό δώδεκα σημαντικά έργα της σύγχρονης ισπανικής και καταλανικής δραματουργίας.

Από την Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012, και κάθε Κυριακή απόγευμα μέχρι τις 29 Απριλίου, στις 5 ακριβώς, στο φιλόξενο φουαγιέ του Θεάτρου Altera Pars.

Της ανάγνωσης του έργου θα προηγείται σύντομη εισαγωγή για τον συγγραφέα και το έργο του και θα ακολουθεί συζήτηση με το κοινό.

Σε κάποια αναλόγια θα παραστούν και οι συγγραφείς.

Είσοδος με εθελοντική εισφορά, τα έσοδα της οποίας θα πηγαίνουν στην εκάστοτε ομάδα που επιχειρεί το αναλόγιο.

*Υπό την αιγίδα της Ισπανικής πρεσβείας στην Ελλάδα, του Ινστιτούτου Θερβάντες, του δικτυακού τόπου Catalandrama (http://www.catalandrama.cat/) και του Θεάτρου Sala Beckett (Βαρκελώνη).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
19 Φεβρουαρίου: Ελεύθερη αγορά, του Λουίς Αραούχο. Σκηνοθεσία: Βάσω Καμαράτου.
26 Φεβρουαρίου: Το όνειρο της Γουήνεβηρ, του Χουαν Μαγιόργκα. Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος.
4 Μαρτίου: Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο, της Μάρτα Μπουτσάκα. Σκηνοθεσία: Χρήστος Στρέπκος
11 Μαρτίου: Το χώμα, του Χοσέ Ραμόν Φερνάντεθ. Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη.
18 Μαρτίου: Βρέχει στη Βαρκελώνη, του Πάου Μιρό. Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ.
25 Μαρτίου: Πόθος, του Μπενέτ ι Ζουρνέτ. Σκηνοθεσία: Αντώνης Γαλέος.
1η Απριλίου: Oblidar Barcelona (Βαρκελώνη όπως νοσταλγία), του Κάρλες Μπάτλιε. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Βέργαδος.
8 Απριλίου: Βαρκελώνη, ένας χάρτης, της Λιουίζα Κουνιγιέ. Σκηνοθεσία: Μιχάλης Παλίλης.
22 Απριλίου: Υπόγειο, του Μπενέτ ι Ζουρνέτ. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Φοινίτσης.
29 Απριλίου: Himmelweg ή ο δρόμος για τον ουρανό, του Χουαν Μαγιόργκα. Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος.

Altera Pars
Μεγ. Αλεξάνδρου 123
Κεραμεικός (Στάση Λαΐς, Στάση metro Κεραμεικός)
Τηλ: 210 34 10 011

Και αύριο, και αύριο, και αύριο;

2012-02-13T18:16:00.000+02:00

Αυτές τις κυνικές στιγμές, στην Αθήνα και στην Ελλάδα, ζούμε την απαξία του παρόντος. Οι καταστροφές όχι μόνο δεν συνιστούν στροφή του πολιτισμού αλλά κυριολεκτικά, γυμνώνουν την πόλη από το παρελθόν και την ιστορία της. Αντίθετα, επιφορτίζουν εμάς, τους κατοίκους της πόλης, με ένα συλλογικό ιστορικό τραύμα, ως απόρροια από το βίωμα του δημοσίου χρόνου. Από όποια πλευρά και αν δούμε το δημόσιο αίσθημα, που αφορά στη ζωή στην πόλη μετά τα επεισόδια και τις πυρκαγιές, ξέρουμε το αποτέλεσμα. Νιώθουμε θλίψη, ενοχή, φόβο αλλά και θυμό. Αυτό, λοιπόν, είναι κυνισμός: να νιώθεις ενοχή, είτε διαδηλώνεις είτε δεν προλαβαίνεις να διαδηλώσεις λόγω των επεισοδίων. Τόσες αφίξεις Ελλήνων στο Σύνταγμα, μέχρι και από την επαρχία, κατέληξαν να είναι το ειρηνικό γεγονός σχεδόν μιας ώρας. Απαράδεκτο. Όπως επίσης απαράδεκτο ήταν, στο ‘‘Ξενοδοχείο η Βουλή’’ κάποιοι να δαπανούν χρόνο στην αρετολογία του μνημονίου, όταν απέξω ο Μανώλης Γλέζος δήλωνε, κοντανασαίνοντας λόγω των χημικών, ότι: «τα μέτρα αφανισμού του ελληνικού λαού δεν πρόκειται να περάσουν». Καθώς, αυτός ο λόγος του για την οικονομία – η Πολιτική- δείχνει το ήθος από την πολιτική –την Οικονομία-. Τις ίδιες ώρες, κυνισμού, η Βουλή των 199 ψήφισε υπέρ των ημίμετρων και έγινε, όσο πειστικότερα γινόταν μεταπολιτευτικά, και ‘‘Βουλή το ξενοδοχείο’’. 52 πλέον είναι οι ανεξάρτητοι βουλευτές, και άρα, όσοι μεταξύ τους ξένοι στη συνέχεια θα κληθούν να εφαρμόσουν νέες στρατηγικές πολιτικής συνείδησης και ολοκλήρωσης. Πράγματι, αυτές τις κυνικές στιγμές που έχουμε δει να κλείνουν ιστορικές εφημερίδες, ενώ προκύπτουν άλλες αμφίβολης αν όχι ανούσιας παρουσίας, γινόμαστε μάρτυρες ενός ευρύτερου κλεισίματος, πολιτικού και κομματικού συγχρόνως. Όποιος διαφωνεί, είναι δαπανηρός και ας κλειστεί στον εαυτό του ή στην προσωπικότητά του. Η συγκεντρωτική πολιτική των προσόδων από πολιτικούς που πίστεψαν σε μια ήσυχη ζωή στην έπαυλη και μέσα σε αυτό το φιλήσυχο περιβάλλον έσπειραν παιδιά και οικογένειες, υπερεκτιμώντας το μέλλον τους, δεν πείθει άλλο. Ο λαός βλέπει την τρύπα στο «μαξιλάρι» και ξέρει. Γιατί δεν ακούμε για τη Ζωή Γεωργαντά, την καθηγήτρια οικονομετρίας, που αποκάλυψε την κίνηση του Ανδρέα Γεωργίου και έφερε στο φως τη σκοπούμενη διόγκωση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009 από13,4% σε 15,8% του ΑΕΠ; Γιατί σαν και αυτό «γιατί» μένουν αναπάντητα, ώστε οι ερωτήσεις να ζητούν απαντήσεις προτάσσοντας την κραυγή της δικαιοσύνης; Και αν μαθαίναμε πως ο πλούτος αβγατίζει με μόχθο και επιδεξιότητα, δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε το μέγεθος της σύγχυσης ανάμεσα σε επιδεξιότητα και επίδειξη-ώστε κάποιοι λαϊκοί των μπουζουκιών να έχουν δηλώσει πως έδιναν τσιπούρες στις γάτες τους αλλά φυσικά αποσιώπησαν ότι χρωστούν εκατομμύρια στο δημόσιο: στο ίδιο δημόσιο που σε χρεώνει 5€ αν ξεχάσεις να πληρώσεις μια δόση εγκαίρως. Αυτά είναι ημίμετρα. Και απέναντι σε αυτά, ο κόσμος δεν περιμένει «μοιρολατρικά» στο Σύνταγμα, όπως ειπώθηκε από φρουρούμενο δημοσιογράφο. Φρουροί του μέλλοντός τους θα πρέπει να είναι οι πολίτες, ακόμη και όταν το ερώτημα μένει αναπάντητο: και αύριο, και αύριο, και αύριο; Όταν σε ξένες ιστοσελίδες, όπως είναι του bbc, βλέπω φόρμες συμμετοχής για να στείλω εικόνες καταστροφής της Αθήνας, στο email yourpics@bbc.co.uk , δεν μπορώ να περιγράψω την αποστροφή μου για όσα συμβαίνουν και συνέβησαν ήδη. Και δεν μιλάμε κορακίστικα, ούτε και θα δίναμε στεγνά την πόλη για λεία. Θλίψη, ενοχή, φόβος, θυμός. Επειδή δεν είμαστε κοράκια, να σταματάμε πάνω από εικόνες καταστροφής, φωτογραφίζοντας αποκαΐδια. Και επειδή, ας επισημανθεί κι αυτό, δεν έχουμε τίποτα να μας χωρίζει με τη ζωή του 14χρονου Γιώργου Παπανδρέου, που δεν πρόδωσε την κρυψώνα του πατέρα του. Το συνθηματικό της πλάνης λέγεται «μνημόνιο».

ο William Outhwaite στο αμφιθέατρο Δρακόπουλου

2012-02-13T15:22:00.001+02:00

Σήμερα, Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου,

στις 19:00
στο αμφιθέατρο Δρακόπουλου
στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου
(Πανεπιστημίου 30)
προσκεκλημένος του
Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών
«Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία»

μιλάει ο
William Outhwaite

καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Newcastle

με θέμα

Continuities and Discontinuities
in Habermas´s Relation to Historical Materialism

Στα δωμάτια της ‘‘σύγχρονης τέχνης’’ 2012 του Lycabettus

2012-02-10T17:32:00.007+02:00

30 στο σύνολο, τα φετινά Rooms του St. George Lycabettus, στη Δεξαμενή Κολωνακίου, εκπροσωπούν 30 καλλιτέχνες. Και το αποτέλεσμα; Άνισο. Αμφίβολης σύγχρονης ταυτότητας. Όμως και, σε μερικές περιπτώσεις, ιδιαίτερο. Η εντύπωσή μου, βλέποντας αρκετά δωμάτια, είναι πως κάποιοι καλλιτέχνες έμειναν τα χαϊδεμένα παιδιά των ιδεών τους: δεν τις μετέδωσαν στο κοινό τους, μας άφησαν χωρίς ιδέα, χωρίς χάδι. Και φυσικά το αποτέλεσμα του έργου τους είναι εύκολο. Είδα, για παράδειγμα, ένα δωμάτιο φίσκα στο παξιμάδι. Θυμήθηκα το φούρνο. Θα μπορούσα να σκεφτώ τη σχηματική παράσταση της καθημερινής ζωής, ή τη δύναμη του φευγαλέου και άλλα τέτοια. Ψωμιά είδα όμως. Σε ένα άλλο δωμάτιο, η σύλληψη ήταν μάλλον η αποδόμηση. Αποτέλεσμα ήταν να δω παντού ταινίες βγαλμένες. Μαύρες ώρες, μαύρες ταινίες και της ίδιας δυσκολίας με το προηγούμενο πρότζεκτ. Οπότε, τι συνέβη, αλήθεια; Αφήσαμε την τέχνη και ήρθαμε για ένα after στο ξενοδοχείο; Διότι ως ‘‘after’’ της σύγχρονης τέχνης θα μπορούσα να δω όλο το γεγονός που ρίχνει αυλαία σύντομα, μεθαύριο στις 12 Φεβρουαρίου, ημέρα Κυριακή. Προσπαθώ να σκεφτώ και να θυμηθώ, βέβαια, άλλα δείγματα πρωτοπορίας και αμφισβήτησης των κατεστημένων. Για παράδειγμα, διαβάζω πως το 1965 η Σιγκέκο Κουμπότα άπλωσε κόκκινη μπογιά σε φύλλο χαρτιού στο έδαφος με ένα πινέλο που κρεμόταν από το καβάλο της και αυτό ήταν η Ζωγραφική αιδοίου, όπως παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του φεστιβάλ fluxus στη Νέα Υόρκη. Στην προκειμένη περίπτωση, η περφόρμανς της Κουμπότα εξαντλεί και φέρνει στα όρια την Κουμπότα, η οποία εκθέτει τον εαυτό της. Στα ψωμιά και στις ταινίες δεν υπήρχε έκθεση παρά μόνο η ανούσια συνθήκη-ανούσια καθώς δεν αξιοποιήθηκε-να «γεμίσει» ο χώρος. Και ο χώρος πήγε άπατος βεβαίως. Απεναντίας, για να μην βάζουμε όλους στο ίδιο καλάθι, διέκρινα και ενδιαφέρουσες προτάσεις, όπως της Ματίνας Κουσίδη, να κατοικήσει το σώμα εν κινήσει από το υλικό ενός δωματίου ξενοδοχείου. Το είδα ως έναν άλλο περίπατο ξενοδοχείου. Σαφείς βεβαίως ήταν και οι θεωρητικές καταβολές της, καθώς υπάρχουν αρκετά τσιτάτα για το χώρο και τη σημασία του, ενώ κατοικείται. Επίσης, πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η δουλειά του Γιάννη Μπελημπασάκη, ο οποίος κατεργάστηκε το σκοτεινό φόντο, στα έργα του, για να αποδώσει μια οπτική κατάσταση πέραν της φωτογραφικής και διαφημιστικής εικόνας, ώστε αυτό που βλέπουμε να αφορά στη χαμένη εικονικότητα του κόσμου των εικόνων 2012. Ο Γιάννης Μπελημπασάκης ζει και διδάσκει στην Αγγλία, και καθώς δεν έχει εκθέσει ξανά στην Ελλάδα, ελπίζω αυτή να ήταν η καλή αρχή. Τέλος, ένα ακόμη δωμάτιο που συνιστώ ήταν «του ναυτικού», του Χρήστου Κωτσούλα, και επειδή ο καλλιτέχνης έκανε μια σύνθεση της ιδέας του αλλά και επειδή αντιμετώπισε με χιούμορ τα δεδομένα του, τοποθετώντας δύο παπάκια στη θρησκευτική εικόνα Παναγίας και Χριστού, ενώ παπάκια βλέπουμε και στο μπάνιο. Παπάκι θα πήγαινε στην ποταμιά, διότι εδώ η μείξη του γλυκού και του αλμυρού νερού-δεδομένου ότι ο ναυτικός έχει για ξεμπρόστιασμα τη θάλασσα- είναι πετυχημένη και εντυπώνεται στη μνήμη μας. Πράγματι, τα πιο «ιερά» μας είναι οι τρυφερές στιγμές. Είναι η ζεστή αγκαλιά πριν από τον αποχωρισμό, προτού σημάνει η ώρα του ερωτισμού, και απλώσουμε το σώμα μας ολάκερο στον κόσμο, να χαθεί στη θάλασσα.

Rooms 2012
St George Lycabettus
Σάββατο-Κυριακή 12.00-22.00

Δώστε τα χέρια. Τελειώσαμε. Ήρθε το κακό συννεφάκι.

2012-02-09T02:18:00.002+02:00

Το «φάρμακο» ανέκαθεν σήμαινε και το «φαρμάκι». Ελληνική είναι αυτή η διττή αναφορά, να κολυμπά σε θετικό και αρνητικό συγχρόνως. Μας έρχεται από τις τραγωδίες. Όταν το μονομερές ξεπερνιέται και οι ποιητικές μεταφορές εκφράζουν την πληθώρα των εικόνων, φυσικών και ψυχικών, τότε η μετατόπιση του βάρους, από το φυσιολογικό στο ψυχολογικό, επαληθεύει τη δύναμη του λόγου και της ρητορικής. Ας ξανανιώσουμε κοινωνία, το μεγάλο ακροατήριο. Από τα μεταφορικά σχήματα και τις εικόνες, αντλούμε αντίστοιχες στιγμές απόλαυσης και στην ισπανόφωνη πολιτισμική παράδοση. Φαντασία, δράμα και όνειρο ενυπάρχουν στη λογοτεχνία. Τελικά ας πάρουμε τη μεσογειακή μάνικα να δούμε μιαν άσπρη μέρα.

Γύρισαν οι νύκτες σε ημέρες και τανάπαλι. Ψοφόκρυο, και η Ελλάδα έχει κρίση. Ήρθε το κακό συννεφάκι. Το παρόν διατίθεται; Out of order; Δεν υπάρχει λογική, αλλά υπάρχουν άφθονες διαφημιστικές εικόνες. Ιδού και ένα σποτ σοβαρό, που προβάλλεται διαμέσου άλλων για ροζ τηλέφωνα αργά τη νύκτα: Ελλάδα-Ευρωπαϊκή ένωση προχωρούν μαζί. Να και στο τέλος δυο χέρια ενωμένα. Τι να σκεφτώ για πρώτο, σαν δεύτερο /είναι κάτω απ’ τον πέπλο του χρόνου, στίχοι από κάποιο ποίημά μου, τα Δυνατά Σημεία. Ιδίως τώρα, στην εποχή που βρισκόμαστε, αυτό το σποτ έχει τερατώδη σημασία. Πόσο θα στοίχισε; Ποια επιτροπή –ανταγωνισμού και πάσης αναιμίας- ενέκρινε την προβολή του; Δεν έχει σημασία.

Το φάρμακο πλέον δεν σημαίνει μόνο, είναι το φαρμάκι. Το φαρμάκι των περισσότερων είναι το φάρμακο των λιγότερων. Να υπάρχει δουλειά, να μιλούν χαριτωμένα και να κοτσάρουν κίτρινα και πράσινα σακάκια. Γιατί, δεν υπάρχει μόδα στη Βουλή; Η μόδα είναι στη βουλή και η βουλή ας μην είναι της μόδας. Βούλομαι ίσον τι; Διαπραγματεύονται, μας σώζουν, έλεος. Ποια βούληση; Ανοιχτά φαρμακεία, ιδού η επιταγή της ευρω-ζώνης. Και φυσικά, η φιλοξενία του πολιτισμού φαρμάκων εν Ελλάδι συνεχίζεται. Αν και συνεχίζεται με πασιφανή τρόπο, ακόμη δεν μάθαμε για εκείνη την υπόθεση των εμβολίων γρίπης: ποιοι τα παρήγγειλαν τότε -και όχι κάποτε- καθώς και ποιο ήταν το κόστος από τις παραγγελίες για το ελληνικό δημόσιο. Εκπομπές ανά την Ευρώπη, πλέον, επιστρατεύονται να εξιχνιάσουν την αρρώστια. Άρρωστοι παντού και κοίτα που στην αρρώστια υπάρχει όραμα. Είναι ωραία στην Ευράβυσσο; Για να δούμε. Πώς κοιμούνται στα παγκάκια της ευρωζώνης σε άλλες χώρες; Έχει και εκεί φτωχούς αστέγους και αναλογικά προέδρους της νέας κλίσης, στο όνομα της υπεράσπισης αστέγων; Κοινωνική τερατογένεση ίσον ιατρογένεση, αλλά ας δούμε και άλλους τραγικούς μονολόγους πόλεων: ας δούμε και άλλους ανθρώπους μόνους στο κρύο, η κάμερα να εμπαίζει το χρόνο και τη ζωή τους σε καθεστώς ανέχειας.

Άραγε, το δικαίωμα να χαίρομαι, υπάρχει; Το δικαίωμα στη μόρφωση; Από πότε η ανεργία πλήττει τα στρώματα των νέων Ευρωπαίων 16-24 και είναι απαράδεκτο, όταν στα 18 ακόμη οι περισσότεροι αγωνίζονται να μπουν στο πανεπιστήμιο και από τότε αρχίζουν να έχουν μια πιο ενσυνείδητη τάση για τα πράγματα και τη ζωή; Αυτός ο λόγος, ο ύμνος στην ασθένεια δεν επιδέχεται κριτική λόγω των ασυμμετριών του μεταξύ των οικονομιών της ευρωζώνης; Πώς η Ελλάδα θα γίνει ανταγωνιστική όταν θα «ανταγωνιστεί» τους χειρότερους με μισθούς που δεν αφήνουν περιθώρια για μια αξιοπρεπή ζωή; Και γιατί μπροστά στην ασθένεια του ευρωπαϊκού νεκρόφιλου ηδονισμού, η Ελλάδα θα πρέπει να μακιγιαριστεί προτού πέσουν οι τίτλοι τέλους και κλειστεί στο φέρετρο; Ποιον αφορά το μακιγιάζ;

Στον Κινητήρα ξέρουν από κρίση & το δείχνουν.

2012-02-07T17:54:00.004+02:00

Για τα νέα μαθήματα, που πραγματοποιούνται στον Κινητήρα, Ερεχθείου 22 στην Ακρόπολη, έχει αποφασιστεί ότι οι άνεργοι θα δίνουν μόνο 3€ τη μιάμιση ώρα. Η απόφαση για αυτήν την ειδική τιμή είναι μια κίνηση, που δείχνει ότι όταν κάποιοι θέλουν, φροντίζουν. Άλλωστε, και η αισθητική του χώρου, ιδιαίτερα φροντισμένη, συντελεί στη μετάβαση σε έναν πιο ήρεμο τρόπο συμπεριφοράς-ζωής-έκφρασης, ολοένα πιο επιθυμητό και αναγκαίο τις ημέρες που έχουμε μπροστά μας.

Η ειδική τιμή για AΝΕΡΓΟΥΣ
3 ευρώ το μάθημα-με απαραίτητη την επίδειξη της κάρτας ανεργίας αφορά
στα εξής μαθήματα:

ΔΕΥΤΕΡΑ 10:30-12:00
ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13:30-15:00
ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ
ΠΡΩΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
χορός-θέατρο-χαλάρωση

Διδάσκουν τα μέλη του κινητήρα Βίκυ Αδάμου, Αφροδίτη Βερβενιώτη, Αντιγόνη Γύρα, Φλώρα Καλομοίρη.

Τα μαθήματα αυτά έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση των ανθρώπων. Μέσα από κινητικούς και θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, οι συμμετέχοντες, ενώ εκφράζονται και ασκούνται σωματικά, ηρεμούν και βρίσκουν την επαφή με τα πλήκτρα του σώματος.
Στα μαθήματα θα αναπτυχθεί το ομαδικό πνεύμα μέσω της καθημερινής τριβής με την τέχνη, καθώς και θα δημιουργηθεί ένας προσωπικός προγραμματισμός καθημερινότητας, έτσι ώστε στη ζωή να συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε το νόημα της.

για περισσότερες πληροφορίες καθημερινά 16:00-21:00
210 9248 328

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ
Artistic Residency Centre
Ερεχθείου 22, Ακρόπολη
Αθήνα 11742
Τηλ: 210.9248 328
Κιν: 6986.155901

Ξεναγήσεις για ενήλικες στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

2012-02-04T12:24:00.002+02:00

ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ
για ενήλικες στο πλαίσιο της έκθεσης
Μεγάλοι Ρώσοι Ζωγράφοι 1920-2010

Οι ξεναγήσεις για ενήλικες πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη στις 13:00 και κάθε Πέμπτη στις 13:00 και 17:00. Διάρκεια: 1 ώρα περίπου.

Την Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012 στις 12:00 και στις 14:00 πρόκειται να πραγματοποιηθούν δύο μοναδικές ξεναγήσεις για ενήλικες από την ιστορικό τέχνης και συν-επιμελήτρια της έκθεσης, κα. Ευθυμία Γεωργιάδου-Κούντουρα.

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής
Βασίλη & Μαρίνας Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1

Νέοι αρχιτέκτονες στη Γαλλία και στην Ελλάδα, 7/2

2012-02-02T15:24:00.002+02:00

Ημερίδα Αρχιτεκτονικής στο Μουσείο Μπενάκη, 3/2

2012-02-02T15:00:00.002+02:00

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ (COMMONS)

Ημερίδα, Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, Παρασκευή 03/02/12, 17:30-21:00

Τα τελευταία χρόνια το πλήθος (multitudo) και τα κοινά (commons) αναδείχθηκαν σε δεσπόζουσες έννοιες στην πολιτική και κοινωνική θεωρία αλλά και στον τρέχοντα πολιτικό διάλογο. Tο πλήθος αντικαθιστά την ενοποιητική έννοια του λαού −η οποία άντλησε από το κράτος και το έθνος− χωρίς να μπορεί πλέον να συμπεριλάβει τις αντινομίες και τις άγριες συγκρούσεις της σημερινής κοινωνίας. Από την άλλη, τα κοινά στη σύγχρονη μητρόπολη δεν είναι μόνο ο δημόσιος χώρος έτσι όπως τον ξέραμε. Είναι, επίσης, το έδαφος, ο αέρας, οι υποδομές, είναι και η απαραίτητη ενέργεια για την αναπαραγωγή της αστικής ζωής. Για το λόγο αυτό τα κοινά αντικαθιστούν τη σημασία που είχε μέχρι σήμερα ο δημόσιος χώρος και η δημόσια σφαίρα και αναδεικνύονται ως ο κατεξοχήν εναλλακτικός τρόπος επανεξέτασης εκείνου που αποκαλούσαμε σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. Ποια μπορεί να είναι η σημασία όλων αυτών των μεταβολών για την αρχιτεκτονική, τους τρόπους κατοίκησης και τις πόλεις;

Πρόγραμμα:

17:30-19:00

Συντονιστής: Λόης Παπαδόπουλος, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Συμμετέχουν : Αλέξανδρος Κιουπκιολής - θεωρητικός πολιτικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ζήσης Κοτιώνης - αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Μαρίνα Λαθούρη - αρχιτέκτων, Architectural Association, Κωστής Σταφυλάκης - θεωρητικός τέχνης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης - Φίλιππος Ωραιόπουλος, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

19:30-21:00

Συντονιστής: Γιώργος Τζιρτζιλάκης, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Συμμετέχουν: Ηλίας Ζέγγελης - αρχιτέκτων, Berlage Institute - Ανδρέας Κούρκουλας, αρχιτέκτων, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο - Λόης Παπαδόπουλος, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας - Γιώργος Τζιρτζιλάκης, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας - Βάσω Τροβά, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

- H ημερίδα διοργανώνεται στο πλαίσιο της έκθεσης ΖΗΣΗΣ ΚΟΤΙΩΝΗΣ «ΠΛΗΘΟΔΟΜΕΣ , ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΚΑΙ Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ»

Διάρκεια: 26/01/12 - 19/02/12

Διοργάνωση: Μουσείο Μπενάκη & Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Σχεδιασμός: Ζήσης Κοτιώνης
Επιμέλεια: Γιώργος Τζιρτζιλάκης
Συνεργάτες: Βάσια Λύρη, Γιώργος Ρυμενίδης, Μιχάλης Σοφτάς, Ράνια Τότσικα
Συντονιστής παραγωγής κ επικοινωνίας: Γιάννης Αρβανίτης

Το σύνδρομο της εξάρας και εκείνος.

2012-01-31T13:46:00.004+02:00

Κάνει κρύο και το 14 αναμένεται από στιγμή σε στιγμή. Στη στάση, τρεις άνθρωποι απέμειναν να κοιτούν στην ευθεία και μακριά, πότε θα φανεί το μαγικό διψήφιο 14: ένας ασπρομάλλης με γκρι μπουφάν, μια κοπέλα μετά τη δουλειά και εγώ. Λίγο ότι φεύγω τελευταία στιγμή, λίγο το κρύο, παραπονιέμαι που περιμένω. Και το παράπονο, ότι ένα τέταρτο πέρασε περιμένοντας, πιάνει τόπο στους άλλους δύο. Με συμμερίζονται, σιγοντάροντας. Ακούω πως ο κύριος έχει μείνει όρθιος έως και 25 λεπτά, περιμένοντας κυριακάτικα. Ώσπου τα σχόλια περιττεύουν, επειδή και εμείς, οι τελευταίοι των επιβιβαζόμενων βλέπουμε επιτέλους τις πόρτες του 14 ανοιχτές μπροστά μας.

Πόρτες ανοιχτές, ζωές κλειστές. Καθένας μας παίρνει τη σιωπή και το τομάρι του και ανεβαίνει. Κατευθύνομαι προς το βάθος του τρόλεϊ. Λίγο πριν από τις τελευταίες θέσεις, βρίσκω μια ανάποδη κενή. Στρογγυλοκάθομαι. Δεν έχουν περάσει δύο λεπτά από τότε και όλος ο κόσμος-οι καθισμένοι κανονικά και οι ανάποδοι- ακούμε μια αντρική φωνή. Κάποιος κύριος πουλά στυλό για να ζήσει την οικογένειά του. Στυλό bic, «με τη σφραγίδα» όπως μας λέει, σε κόκκινο και μπλε, τα τρία στην τιμή των 50 λεπτών. Ωραία. Σκέφτομαι ότι δεν ήταν απαραίτητο να τονιστεί, «με τη σφραγίδα», τη στιγμή που χαζεύω έξω από το παράθυρο. Η φωνή πλησιάζει, ωστόσο, και μην κοιτώντας κάτι συγκεκριμένο απέξω, κοιτώ τον άνθρωπο με τα στυλό. Και τότε διαπιστώνω ότι ο άνθρωπος, που διαφήμιζε τη «σφραγίδα» ενώ του είχα την πλάτη ανάποδα σχεδόν για επτά λεπτά, είναι αυτός. Είναι αυτός που ήταν, ο ασπρομάλλης με το γκρι μπουφάν από τη στάση. Τελευταία στιγμή, θυμάμαι κάτι ψιλά στην τσέπη και του τα δίνω. Δεν θέλω κάτι. «Ε, το τελευταίο κοκκινάκι τουλάχιστον», μου λέει και μου το δίνει. Χαμογελώ συγκαταβατικά.

Ο άνθρωπος της στάσης, ένας διπλανός, με την ίδια προτεραιότητα, τη στιγμή που τον γνώρισα, πουλούσε στυλό. Όταν ήρθε η σειρά μου να κατεβώ, άρχισα να περνώ βιαστικά τις διαβάσεις, ελέγχοντας την κίνηση των αυτοκινήτων. Τρεις διαβάσεις σε μία κίνηση: είναι μάλλον το σύνδρομο της εξάρας από τότε στο φιδάκι που με τις καλές ζαριές ανεβαίναμε τις σκάλες. Γρήγορα, νούμερα, όλα για τη νίκη και με τύχη. Ποια νίκη και ποια ‘‘ανοιχτή τύχη’’ όταν η ζωή μας φέρνει αντιμέτωπους με διπλανούς να δίνουν στυλό.

Bonjour tristesse. Και ενώ κάποιοι, ακόμη, λένε ότι δεν διάβασαν, δεν είδαν, δεν άκουσαν. Μνημόνιο και ιστορίες. Ένας μικρός Τριστάνος της εποχής μας, που τον άρπαξαν οι πειρατές –το ΠΑΣΟΚ είναι αυτοί- ζητά την ελευθερία του πίσω και μαζί τις περιπέτειες και τις ανδραγαθίες χωρίς κόστος και επίτροπο. Αποστασιοποιείται, με τον όποιο τρόπο και με τη φαντασίωση ότι έτσι σκοτώνει το τέρας της Ελλάδας, το «Σόκ ρες» ή «Μνημόνιο». Στην εποχή μας εξάλλου, όπου η δουλειά σε όποιο επάγγελμα γίνεται και με ‘‘email’’, είναι το πιο σύνηθες να είσαι ‘‘φαντασιόκοπος’’: όλοι είμαστε της φαντασίας εν δράσει. Αυτός ο Τριστάνος του σήμερα, βέβαια, επιστρέφει σε μια άλλη, κακόηχη φαντασία, παραμιλώντας τα λάθη του δημοσίως. Δε θέλει και πολύ. Μόνο που όλοι εμείς, οι διπλανοί των διπλανών, της χαραμάδας, δεν υπήρξαμε υπνωτισμένοι. Γνωρίζουμε. Και -από το 2009- δεν ήπιαμε από το μαγικό φίλτρο, του έρωτα για την εξουσία χωρίς οι μικρές κλίμακες να λαμβάνονται υπόψη. Ποιες είναι οι μικρές κλίμακες; Εντοπίζονται στο περπάτημα, στην αναμονή, στις διασταυρώσεις ματιάς και παραπόνου, στα στενά. Από την άλλη, εκείνος ο παλιός Τριστάνος ανέκαθεν υπήρξε μπερδεμένος. Και τούτο, διότι, μετά την Ιζόλδη την ξανθή, είχε παντρευτεί την Ιζόλδη τη Λευκώλενο, για να απαλλαγεί από την ξανθή. Οι θρύλοι του Μεσαίωνα έχουν άσχημο τέλος, εν τούτοις. Παρόλο που η Ιζόλδη η ξανθή έφερνε το αντίδοτο, για το δηλητήριο, στον άρρωστο Τριστάνο, η ζηλότυπη Ιζόλδη η Λευκώλενος του είπε ότι το πλοίο ερχόταν με μαύρα πανιά αντί για λευκά. Απελπισία, τελευταία εκπνοή, τέλος του θρύλου. Και όμως. Άλλο θρύλος και άλλο θρίλερ. Αναρωτιέμαι, ποιοι θα είναι οι νέοι αντικαταστάτες της μιας και της άλλης Ιζόλδης. Κοινό όνομα, κοινό «όραμα». Φταίει το φίλτρο της εξουσίας και της ζήλειας γαρ, για οραματιστές-ονοματιστές-φιλτραριστές, ιδίως τώρα που το θέμα είναι πώς θα λέγεται –αυτό- και όχι πώς είναι. Και οι υπόλοιποι με το κόκκινο bic, με την ησυχία και τη γοητεία μας ας συνεχίσουμε.

Μάλιστα, για την ιστορία, οι πρώτες φράσεις που καταγράφτηκαν από το κόκκινο bic, πάνω σε ένα φάκελο, ήταν από το βιβλίο του Ζακ Ντεριντά Η γραφή και η διαφορά, μτφρ. Κωστή Παπαγιώργη, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 483: « το θέλω-να-γράψω δεν γίνεται κατανοητό με βάση τη βουλησιοκρατία. Το γράψιμο δεν είναι ο ύστερος καθορισμός μιας αρχέγονης βούλησης. Αντίθετα, το γράψιμο ξυπνά το νόημα της βούλησης για βούληση: ελευθερία, ρήξη με το πλαίσιο της εμπειρικής ιστορίας, με σκοπό μια συμφωνία με την κρυμμένη ουσία της εμπειρίας, με την καθαρή ιστορικότητα». Ιδού η χαραμάδα.

* φωτό: Βαρκελώνη, 2010

Το λιμάνι της Χάβρης

2012-01-28T13:29:00.004+02:00

Για Το Λιμάνι της Χάβρης του Φινλανδού Άκι Καουρισμάκι, ο Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ δήλωσε ότι εντυπωσιάστηκε και γι’ αυτό τη λάτρεψε. Ανθρωπιά, σκοτεινό χιούμορ, οδυνηρά αστεία. Όλα αυτά τα γνωρίσματα της ταινίας έρχονται και συνθέτουν ένα πρόσωπο αληθοέπειας για την κοινοτική ζωή της Χάβρης και του μποέμ Μαρσέλ Μαρξ (Αντρέ Βιλμς). Αυτός, ένας πρώην μποέμ συγγραφέας, που πλέον έχει τη γυναίκα του βαριά άρρωστη, γίνεται ο «εκλεκτός» που θα δει τον καταζητούμενο των αρχών: τον Ιντρίσα, ένα νεαρό Αφρικανό μετανάστη, ο οποίος βρίσκεται παράνομα στη Χάβρη για να μεταβεί στο Λονδίνο και να συναντήσει τη μητέρα του. Θα τον καταδώσει; Όχι βέβαια. Όλη η υπόθεση της ταινίας αρχίζει και περιστρέφεται γύρω από την ελικοειδή τιμιότητα: γύρω από την προσπάθεια του Μαρσέλ να βοηθήσει τον Ιντρίσα, παίρνοντας και τους υπόλοιπους γνωστούς, θαμώνες και συνδαιτυμόνες, με το μέρος του. Διότι, το παλιό γνωστό ρητό «κάθε λιμάνι και καημός» επανέρχεται στη μνήμη μας και ξανά θυμίζει πόσο κάθε πόλη με λιμάνι εκφράζει την εμπειρία του «έξω»: εκφράζει το άγνωστο, το ωραίο ως επικίνδυνο, τις «μεταφορικές» πατρίδες, γλώσσας και σκέψης, εκεί που η κατεπείγουσα κατάσταση της λαθρομετανάστευσης υπάγεται σε μια ευρύτερη ερμηνεία κοινωνικών προεκτάσεων και αναφορών. Στο όνομα της κοινότητας ενυπάρχει η υπόσχεση για αγώνα...

Η μικρή κοινότητα της φιλμικής συνθήκης, ωστόσο, δε στερείται της πραγματικότητάς της. Σε αυτήν και οι εχθροί χωρούν. Και αυτός που εχθρεύεται τον Ιντρίσα, ή εχθρεύεται αυτό που για εκείνον ο Ιντρίσα σημαίνει, έχει σπουδαία αξία, στην εξέλιξη της εν λόγω πλοκής. Διότι, ο Καουρισμάκι ούτε γλυκανάλατος ούτε συμβατικός σκοπεύει να είναι. Αποδίδει τη δύναμη που έχει και μπορεί στον πολίτη. Δείχνει ότι από το χρόνο ο άνθρωπος ωριμάζει, συγκεράζοντας την ιδιότητα του επαγγελματία και την ικανότητα της ανθρώπινης πείρας. Εν προκειμένω, στην περίπτωση του επικεφαλής αστυνομικού, είναι ξεκάθαρο ότι τίθεται το ζήτημα της ανθρώπινης βούλησης και απόφασης υπεράνω της επαγγελματικής υποταγής. Είναι η κοινωνική επιταγή που ενώνει και (εγκ)καθιστά τους πολίτες συνένοχους στον κόσμο. Ώστε, κατοικώντας τον, τίποτε κακό δεν μπορεί να φοβίζει τη σκέψη, τίποτε κακό δε λιμνάζει, όταν στα λιμάνια τα πλοία ανέκαθεν προορίζονταν να ταξιδεύουν. Μια ωραία ταινία, και με καυστικές ατάκες όπως «θα μιλήσω σαν υπουργός», που προβάλλεται και στο «Άστυ»: δυστυχώς, όμως, οι φοιτητές εκεί πληρώνουν κανονικό εισιτήριο τα Σαββατοκύριακα. Δικαιούνται να είναι φοιτητές με κάθισμα τις καθημερινές. Και ύστερα, σκέφτεσαι, πόσο κοντά και πόσο μακριά η μία πραγματικότητα-η κινηματογραφική- βρίσκεται από την άλλη-την κοινωνική και τοπική-. Ευτυχώς που υπάρχουν ταινίες…

Για την τέχνη της γραφής ή περί λογοτεχνικής χημείας.

2012-01-26T16:25:00.002+02:00

Αν και Η τέχνη της γραφής του Άντον Τσέχοφ, σε επιμέλεια του Πιέρο Μπρουνέλλο και σε μετάφραση του Βασίλη Ντινόπουλου, κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις Πατάκη, μέχρι σήμερα, εξακολουθεί και αποτελεί ένα βιβλίο σταθμό, στα ελληνικά γράμματα, γι’ αυτό που η γραφή του Τσέχοφ μπορούσε να πρεσβεύει. Όσον αφορά στη σημερινή δυνατότητα αυτής της ιδιαίτερης και βαθυστόχαστης πένας, ακόμη και τώρα που η ζωή έχει γίνει διακοπτόμενη, με κινητά και αναπάντητες κλήσεις, διαβάζοντας τις προτροπές του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, μπορούμε και αναγνωρίζουμε αντιστικτικά τόσο τον πυρετό όσο και το όνειρο, στοιχεία ενύπαρκτα στη γραφή του. Καθώς, από τη μία, ο «πυρετός» υποδηλώνει την έξαψη, και, από την άλλη, το όνειρο μαρτυρεί το πυρετώδες, -την κατάσταση ως αν ήταν «πυρετός»-, το συμπέρασμα δείχνει το προφανές. Γιατρός και συγγραφέας, ο Τσέχοφ αξιοποίησε την ευκαιρία να επενδύει επάνω σε λεπτές ισορροπίες σημαίνοντος και σημαινόμενου, σε ομιλία και γλώσσα, σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο συγχρόνως. Αν ο στόχος του ήταν απλώς να κερδίσει το θαυμασμό των άλλων, τότε προσεγγίζοντας τα κείμενά του, ξανά στο σήμερα, θα επιτηρούσαμε τις ζωές μας, με απώτερο σκοπό την τάξη. Πράγματι, το «εγώ» που μιλάει, μέσα από τις επιστολές, είναι ένα ιδανικό «εγώ». Ο επιστολογράφος αναπλάθει μνημονικές εγγραφές, και ενώ νομίζει ότι σκέφτεται –και προχωρεί μπροστά-, αυτό ενδεχομένως ισχύει τη στιγμή που θυμάται και ταξιδεύει στη θύμηση, ελεύθερος από χαρακτήρα και για το βλέμμα του άλλου, ως ενδοβολή, αντί της προβολής του ενώπιόν του. Ως εκ τούτου, τα επιστολογραφικά αναγνώσματα ανέκαθεν καλλιεργούσαν την τακτική πίστη στον εαυτό μας, τη σφυρηλάτηση του οράματος εξ’ αφορμής της σχέσης σε δύο επίπεδα, σε μνήμη και σκέψη: όμως, στην περίπτωση του Τσέχωφ, δεν είναι μόνο αυτό, το ζήτημα ενδυνάμωσης της βούλησης. Στις επιστολές του, αποσαφηνίζεται ότι επεδίωκε να είναι καλά πληροφορημένος αντί να λειτουργεί ως «αρωματοπώλης» ή «ζαχαροπλάστης» για τους αναγνώστες του. Μία από τις ρήσεις του, -προς την Μ. Β. Κισελιέβα-, ήταν ότι «ο λογοτέχνης πρέπει να είναι το ίδιο αντικειμενικός όπως και ο χημικός. Πρέπει να είναι απαλλαγμένος από την καθημερινή υποκειμενικότητα και να γνωρίζει ότι οι σωροί της κοπριάς στην εξοχή παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο, και ότι τα κακά πάθη είναι τόσο χαρακτηριστικά της ζωής όσο και τα καλά». Σαφώς και έχει αναπτυχθεί ένας ολόκληρος διάλογος επιχειρημάτων γύρω από την ιδέα της αντικειμενικότητας στη γραφή, όμως αυτό που είναι ξεκάθαρο για τη γραφή του Άντον Τσέχοφ είναι το όψιμο μεταληπτικό ενδιαφέρον, στη βάση του οποίου το χιούμορ του συγγραφέα μπορεί να αποβεί πυξίδα της δικής μας εποχής. Άλλωστε, από τον Harold Bloom και Τη θραύση των δοχείων –εκδ. Πλέθρον, Αθήνα 1998- έχει καταστεί σαφές, πως «η άποψη του Yeats ότι οι ποιητές ζουν το θάνατο των άλλων ποιητών και πεθαίνουν τις ζωές εκείνων, αποκτά νόημα στο πλαίσιο της μεταλήψεως, όπου η διαδικασία της επίδρασης παράδοξα αντιστρέφεται(..)». Είναι, κατά συνέπεια, πρό(σ)κληση το γεγονός, οι επιστολές ενός σπουδαίου συγγραφέα, όπως είναι ο Τσέχοφ, να κυκλοφορούν σε μια εύχρηστη έκδοση, με φωτογραφίες, στο τέλος, από εκείνην την εποχή, 1860-1904, όπου ο Τσέχοφ έζησε και δημιούργησε, βασιζόμενος «στο χρόνο που τα γιατρεύει όλα».

Άντον Τσέχοφ, Η τέχνη της γραφής, συμβουλές σε ένα νέο συγγραφέα, επιμ. Πιέρο Μπρουνέλλο, μτφρ. Βασίλη Ντινόπουλου, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2007

Έτσι ξαφνικά και με όλη την πληθώρα της εποπτείας

2012-01-25T12:50:00.003+02:00

Ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ αρχίζει έτσι: «η πιο ωραία θάλασσα, αυτή που ακόμα δεν ταξιδέψαμε». Ο αιφνίδιος θάνατος του Θόδωρου Αγγελόπουλου, χθες αργά, ενώ τα γυρίσματα για την «Άλλη θάλασσα» ήταν σε εξέλιξη, μου δίνει την ίδια αίσθηση απώλειας και προσδοκίας συγχρόνως: απώλεια, επειδή το αιφνίδιο πάντα θλίβει πιο έντονα, -πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την απώλεια ενός μεγάλου δημιουργού και σκηνοθέτη-, και προσδοκία επειδή οι κινηματογραφικές στιγμές είναι ακόμη εδώ. Στη μνήμη, στη σκέψη, στην εξέλιξή μας. Το βλέμμα του Οδυσσέα, ο Θίασος, η Αναπαράσταση. Αυτές και όλες οι άλλες ταινίες του έχουν κινηθεί σε έναν θυμικό τόνο, διά του οποίου εγείρονται ερωτήματα: κοινωνικά, υπαρξιακά, σκεπτικά. Όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έχει δηλώσει, «στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα καινούριο. Απλώς όλοι μας αναθεωρούμε και επαναπροσεγγίζουμε ιδέες με τις οποίες πρώτοι καταπιάστηκαν οι αρχαίοι». Εξ αφορμής αυτής της αναθεώρησης και επαναπροσέγγισης των ιδεών, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, μέσα από τις ταινίες του, θα δίνει πάντα το κίνητρο ή το ερέθισμα για σκέψη, αίσθηση, ταξίδι. Πράγματι, η Άλλη Θάλασσα σημαίνει πολλά, από το ανολοκλήρωτο έως το άπειρο. Και το γεγονός ότι, κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έχασε τη μάχη με το θάνατο, αφού παρασύρθηκε από μηχανή ειδικού φρουρού, έρχεται να επιβεβαιώσει τον αγωνιστικό-πολιτικό τρόπο με τον οποίο έζησε και δημιούργησε, ούτως ώστε, μέχρι σήμερα, να έχει αναπτυχθεί ένας διάλογος γύρω από το όνομά του, την επιρροή και τη σημασία του έργου του. Άλλωστε, είναι προφανές ότι ένας θάνατος, που υπεκφεύγει του φυσικού αιτίου, αφορά όλους, και, ως εκ τούτου, υπάγεται σε μια συμβολική ερμηνεία. Στο πλαίσιο αυτού του ρεαλιστικού συμβολισμού, οπότε, ο Αγγελόπουλος έφυγε εν ώρα αιχμής, δημιουργίας, οξύνοιας. Ακριβώς όπως έζησε. Απασχολημένος και ελεύθερος. Κρίμα όμως που έφυγε νωρίς.

Για "Τη Σιωπή του ξερόχορτου" μιλούν στον Ιανό, 3/2

2012-01-24T21:09:00.002+02:00

Το βιβλιοπωλείο IANOS

και οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ
σας προσκαλούν
την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου
στις 8:30 μ.μ.
στο βιβλιοπωλείο IANOS
σε μια συνάντηση με τον συγγραφέα

Σωτήρη Δημητρίου
με αφορμή το βιβλίο του Η σιωπή του ξερόχορτου

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν:
ο Γιώργος Βότσης – δημοσιογράφος
και ο Σπύρος Μοσχονάς – Αν. Καθηγητής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

*IANOS ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
Σταδίου 24, τηλ. 210.32.17.810

Σεξ Τράφικιν: όταν οι σκλάβες του σεξ έλυσαν τα δεσμά της σιωπής.

2012-01-24T18:28:00.002+02:00

Μικρά παιδιά βλέπουν τηλεόραση. Δεν έχουν επαφή με τον έξω κόσμο. Θα μπορούσε να είναι φυσικό. Δεν είναι όμως. Διότι, αυτό συμβαίνει στην Ταϊλάνδη. Εκεί όπου μικρά παιδιά φορούν αριθμούς στην πλάτη, βλέποντας τηλεόραση, κάποιοι άλλοι μπορούν και βλέπουν αυτά τα παιδιά, για να τα επιλέξουν ως πελάτες εμπορίας σαρκός.. ανήκει στον Edmund Burke η περίφημη φράση, ότι «το μόνο που χρειάζεται για να θριαμβεύσει το κακό, είναι να μην κάνουν τίποτα οι καλοί άνθρωποι». Η Α21 είναι μια εκστρατεία με στόχο την κατάργηση αυτών των νοσηρών καταστάσεων.

Ουτοπία;…Η ειδικότητά μας, ή Ουτοπία, το επάγγελμά μας…
21: ο εικοστός πρώτος αιώνας.
Ο αριθμός 21: το παιδί που σώθηκε από τον πόλεμο εναντίον των δικαιωμάτων του.

Παράλληλες ιστορίες, όπου το απίθανο συναντά το αποτρόπαιο, εκτυλίσσονται στις σελίδες του βιβλίου Σεξ Τράφικιν, Στο άδυτο της οικονομίας της σύγχρονης δουλείας των εκδόσεων Ασβός. Το βιβλίο είναι ένα οδοιπορικό στις τέσσερις ηπείρους, του συγγραφέα Σιντάρθ Καρά. Υπάγεται, ως είδος μαρτυρολογίου και δοκιμίου, σε πολλαπλές κατηγορίες ενδιαφέροντος: τόσο εκπαιδευτικού και κοινωνικού, όσο ψυχοθεραπευτικού και γνωσιοθεωρητικού. Γραμμένο σε αναλυτικό ύφος, διά του οποίου επιχειρείται η ερμηνεία των στατιστικών αναφορών, το κείμενο προσφέρεται ως ένας πολύτιμος οδηγός σταχυολόγησης συμπερασμάτων. Εν προκειμένω, ο Siddharth Kara υποστηρίζει ότι η σεξουαλική δουλεία εξακολουθεί να ανθεί καθώς εσκεμμένα η σύγχυση γύρω από τον όρο του trafficking «οδηγεί στο να εστιάζεται το πρόβλημα στη μετακίνηση και όχι στην εκμετάλλευση». Τα πράγματα είναι κρίσιμα, ιδίως όταν η προστασία των θυμάτων είναι ανεπαρκής και παρόλα αυτά η μαρτυρία τους απαιτείται για την καταδίκη των δουλεμπόρων του σεξ. Σε αυτόν τον κόσμο, κολοβών λύσεων, αστυνομικοί λαδώνονται για να επιτρέπουν τη λειτουργία πορνείων –με σκλάβες του σεξ- ανέλεγκτα. Και αν οι σκλάβες του σεξ είναι από την Αφρική, δεν έχουν χρήματα και πιστεύουν στο βουντού, εκδίδονται στο όνομα της «πίστης», έχοντας πειστεί ότι σε όποια άλλη περίπτωση οι ίδιες και οι οικογένειές τους θα πληγούν σοβαρά.

Ειδικότερα, εντρυφώντας στο πρόβλημα και στην καταγωγή του, ο Καρά αποκαλύπτει ότι από τη στιγμή που μια Νιγηριανή φτάνει στην Ιταλία, πουλιέται σε πλειστηριασμούς σκλάβων, στη «μαντάμ» με τη μεγαλύτερη προσφορά. Αυτή η μαντάμ της νίκης παίρνει το σακούλι με τις τρίχες και το αίμα της γυναίκας, διά των οποίων έχει πλέον τον απόλυτο έλεγχο του θύματος. Στη νέα σκλάβα παρέχεται τροφή και στέγη με αντάλλαγμα το σεξ μέχρι την αποπληρωμή του χρέους που ξεπερνά τα 50 χιλιάδες ευρώ. Αυτό το ποσό είναι, όπως διευκρινίζεται από το συγγραφέα-οικονομολόγο, υπερδεκαπλάσιο του χρέους που επιβάλλεται σε θύματα διαφορετικών εθνικοτήτων. Δηλαδή, για να απελευθερωθεί μια Νιγηριανή σκλάβα, απαιτούνται αρκετές χιλιάδες σεξουαλικές πράξεις, αν υπολογίσει κανείς ότι η τιμή για τη μία είναι 20€, μείον το κόστος στέγης, τροφής, ρουχισμού και του αποκαλούμενου ενοικίου της γωνίας του δρόμου, που ανέρχεται σε 500€ το μήνα. Και βέβαια, υπάρχουν «προστάτες» που στέλνουν χρήματα σε οικογένειες των θυμάτων στη Νιγηρία για να δελεάσουν και άλλες οικογένειες να στείλουν τις γυναίκες τους στην πορνεία…

Μέσα από την ανάγνωση του Σεξ Τράφικιν καταδεικνύεται ότι, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση διόλου τυχαία συνδέεται με την εκμετάλλευση ανθρωπίνων ζωών. Πολλές γυναίκες, ενίοτε λόγω χρεών, σε Ινδία και Νεπάλ, Ιταλία και Δυτική Ευρώπη, Αλβανία και Βαλκάνια, αλλά και σε Ηνωμένες πολιτείες, Ταϊλάνδη και Μεκόνγκ, έχουν γίνει σκλάβες του σεξ, αλλά ωστόσο λύνουν τα δεσμά της σιωπής, μιλώντας στον Καρά και καθρεφτίζοντας φόβους και ελπίδες σε ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης.

Από τα πιο χειμαρρώδη αναγνώσματα που δείχνουν πόσο το απόλυτο τίποτα, ο άνθρωπος ζει εφιαλτικά εξαιτίας των σχέσεων χρήματος/εξάρτησης.

Siddharth Kara Σεξ Τράφικιν, Στο άδυτο της οικονομίας της σύγχρονης δουλείας, μτφρ. Αριάδνης-Μαρίας Αλαβάνου, εισαγωγή Γρ. Λάζου, εκδ. Ασβός, Αθήνα 2010

Σχετικές δράσεις/ links
http://www.thea21campaign.org/index.php?option=com_content&view=article&id=132&Itemid=305&lang=el
http://www.thea21campaign.org/signs-of-sex-trafficking.php

"Παέγια με πιπεριές" απόψε στο Θερβάντες...

2012-01-24T13:48:00.004+02:00

Este ciclo de cine comprende 5 producciones recientes de la cinematografía ecuatoriana y argentina y se organiza en colaboración con el Consulado de Ecuador y la Embajada de Argentina en Atenas.

Las proyecciones son los martes 17, 24 y 31 de enero y 7 y 14 de febrero, y todas películas tienen subtítulos en griego.
HORARIO DE PROYECCIONES: 18.30 h. y 20.15 h.
Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23.
Entrada libre.

Αυτός ο κινηματογραφικός κύκλος περιλαμβάνει 5 πρόσφατες παραγωγές της κινηματογραφίας του Ισημερινού και της Αργεντινής και διοργανώνεται σε συνεργασία με το Προξενείο του Ισημερινού και την Πρεσβεία της Αργεντινής στην Αθήνα.

Οι προβολές είναι τις Τρίτες 17, 24 και 31 Ιανουαρίου και 7 και 14 Φεβρουαρίου και όλες οι ταινίες έχουν ελληνικούς υποτίτλους.
ΩΡΑΡΙΟ ΠΡΟΒΟΛΩΝ: 18.30 και 20.15.
Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23.
Είσοδος ελεύθερη.

24.01.2012 Paella con ají (Ecuador, España, 2007, 80 min.) de Galo Urbina, con Lucía Cirujano, Edwin Lascano, Elena Elva, Luis Yañez y Amaranta Osorio.
Paella con ají se puede definir como una fusión entre latinos y españoles en las diferentes experiencias sociales de integración.
"Guamán", oriundo de Ecuador, es invitado por su compadre, "Coco", que vive desde hace cinco años en España, disfrutando aparentemente de una vida próspera y cómoda. Guamán, al llegar a España, se sorprende por la belleza de las mujeres, en especial de Jacinta, mujer latina de espléndidos atributos, y de Andrea, española sentimental y tierna, que se lo disputarán. Esta historia de amor transcurre en paralelo al romance de dos adolescentes que están involucrados en una pandilla juvenil y que buscan en el amor algo que dé sentido a sus vidas.
Encontraremos en el carácter de esos personajes situaciones reales cargadas de conflictos sociales y emocionales que aparentemente no existen pero en realidad están presentes en cada escena.

24.01.2012 Παέγια με πιπεριές (Ισημερινός, Ισπανία, 2007, 80 λεπτά) του Γκάλο Ουρμπίνα, με τους Λουσία Σιρουχάνο, Έντουιν Λασκάνο, Ελένα Έλβα, Λουίς Γιάνιες, Αμαράντα Οσόριο.

Το θέμα της ταινίας είναι η επικοινωνία ανάμεσα στους ισπανούς και τους λατινοαμερικάνους μετανάστες και οι διάφορες εμπειρίες των τελευταίων στην προσπάθειά τους να ενσωματωθούν στο νέο τους κοινωνικό περιβάλλον. Ο νεαρός Γουαμάν από τον Ισημερινό, πηγαίνει στην Μαδρίτη προσκεκλημένος του φίλου του Κόκο, ο οποίος υποτίθεται πως ζει εκεί μια άνετη ζωή. Πιάνει δουλειά και αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε δυο συναδέλφους του, την συμπατριώτισσά του Χασίντα και την ισπανίδα Αντρέα. Παράλληλα, ένας άλλος έφηβος μετανάστης, μπαίνει σε μια ομάδα νεαρών περιθωριακών, λόγω του έρωτά του για μια κοπέλα της ομάδας.

Στις περιπέτειες αυτών των ηρώων ζούμε καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από κοινωνικές και συναισθηματικές συγκρούσεις, που κανείς δεν παραδέχεται αλλά όλοι βιώνουν.

Δημόσιος χώρος...αναζητείται; Στο Μπενάκη, 27/1

2012-01-23T17:21:00.002+02:00

Ο Ali Kazma και στο μουσείο Μπενάκη, 25/1, στις18.00

2012-01-23T03:17:00.003+02:00

Θύμηση

2012-01-18T15:15:00.001+02:00

Θύμηση

Στο μάρμαρο ο ίδιος καφές για μένα
ένα ακόμη άφωνο πρόσωπο ήταν πλάι
στο δίκιο μου, κρύος όπως
μια νύκτα της έριδος άοσμη
προτού ζητήσω τη μέρα πίσω
από τον ύπνο που δεν είχε τέλος
παρά έπλαθε ενύπνια προς το χάος.
Στο μάρμαρο η νύκτα δείχνει να μιλά
στο φλιτζάνι και στο πιάτο τον καημό
να επιμένεις στα πράγματα μέχρι
το ιερό μυστικό, η γεύση που θρέφουν
να γίνει δική σου κουροτρόφος.
Και όλα αυτά επειδή τώρα η αγκαλιά
έχει παιδιά πολλών γλωσσών
ονόματα κόμπους στο σχοινί της μιας
ευχής ενόσω νοσταλγείς το αδιάκοπο.
Προτού κουραστώ απ’ τις φωνές φλόγες
καθώς νόμιζα ότι έδιναν ανακούφιση
απλώς από τα πρακτέα της ζωής
κοιτώ να αποτελειώσω τον κρύο καφέ
όπως η εβδομάδα τελειώνει με σιωπή.
Πολύ αιφνίδιο αυτό το πέρασμα
του χρόνου από το σπίτι ομολόγησε πόσο
έλειπαν τα λόγια ενόσω έρχονταν
λόγια όπως τα θυμόμουν σαν ένα τίποτα
μαζί με ένα δεκάλεπτο δύναμης
όπου ίσως προλαβαίνεις τη μάχη εναντίον
της βαρύτητας εντός εδάφους.
Ένα αναντίρρητο και από το πουθενά έργο
συμβαίνει είτε να ζει το γραπτό
είτε να επιζεί από το δημόσιο πράκτορα…
Όταν μερικοί ρωτήσουν πώς ζεις
η σιωπή ας τους απαντά που σε ζει
μακριά από κάθε φιλόξενο όνειρο
ενύπνιο πλέον ανεξάρτητο του φιλικού νερού
για να θυμάσαι να κλειδώνεις τη ζωή καλά
από όποια εικόνα χάνει την πραγματικότητά μας.

Αθήνα, 18.01.2012

Επάγγελμα παρουσιάστρια;

2012-01-17T07:56:00.003+02:00

Οι μέρες ήταν δύσκολες. Μας έπιασαν τα κρύα. Ήρθαν ξανά οι απεργίες. Ο Αυγείας τα θαλάσσωσε νωρίς. Στα δικά μας τώρα, κοντά στα αυγά και στα γιαούρτια, καλός είναι και ο Γκούφυ, φέτος, την Αποκριά, αν ο ήλιος μας φερθεί καλά. Τα εστιατόρια θα γέμιζαν ταμείο, οι πολιτικοί μασκέ δεν θα ξεφούρνιζαν κουβέντες ούτε γι’ αστείο. Μάσα και ταραμάς. Όλοι την έκαναν μασκοποτείο. Γιατί όχι και την Αποκριά;

Και πάλι, ο άξιος παραπόνων, κ. Κουλούρης, επειδή τάχα του προσάπτουν ότι είναι της μόδας eye liner, μίλησε ανοιχτά. Παρότρυνε να του τραβήξουν τα βλέφαρα. Το άλλο με τα αυτιά και τον εξωγήινο, άραγε, το έχει μάθει; Η γυναίκα του εξωγήινου, η καημένη, είδε και απόειδε από το τράβηγμα ..

Κάτι χαρμόσυνο τουλάχιστον ας μας μείνει. Πήξαμε από την πολλή τηλεοπτική επανάληψη. Ας βρεθεί μια καινοτομία. Να, όπως για τους αγώνες πόκερ, έως πρότινος χρειαζόταν ξενάγηση, ας κάνουμε μια ξενάγηση γκελ μπουρντά γιαβρί μου. Ας προταθεί μια νέα θέση παρουσιάστριας πριν από κάθε τούρκικο. Θα δοθεί κίνητρο και για μια νέα θέση εργασίας στην ελληνική τηλεόραση. Και επειδή πρόταση μισή, πρόταση κουτσή, προτεινόμενη παρουσιάστρια διαφωτισμού, σε mission τούρκικο και με αέρα ανατολής, ιδού την έχω: υποψήφια η Άντζελα Δημητρίου. Αναρωτήθηκε, πράγματι, μήπως η ζωή μας είναι πίνακες ή από πίνακες, τέλος πάντων…Το λοιπόν, στα τούρκικα με πληθώρα σκηνών, πιατικών, μακελειών, από πίνακα άλλο τίποτα. Έχεις να μιλάς με τις ώρες. Όλα κρίνονται στην πολυτέλεια, ποια λεπτομέρεια;

Και η ΕΡΤ ακόμη, αυτό το πολιτιστικό κανάλι που «έχει γούστο», και στις επαναλήψεις, το παλεύει προς την ίδια κατεύθυνση. Για την πολυτέλεια των τηλεθεατών της, να νανουρίζονται με εκπομπές της Πρωταπριλιάς και ο χρόνος να ξεκλειδώνει. Χωρίς κενά μνήμης, αλλά με καινά φαντασίας. Καθώς, ο χρόνος καταγράφει πολλές φορές περίεργους λόγους. Η Μπήλιω Τσουκαλά, στην εκπομπή πρωταπριλιάς, -που προβλήθηκε 13 Ιανουαρίου- εύχεται στο συνεργάτη της, Χρ. Π., να μη φύγει για την Ιταλία. Αλλά αν φύγει, εκεί στη Rai που θα πάει, του στέλνει μήνυμα: να βρεις μια παρουσιάστρια, που να είναι «το ίδιο γλυκιά και συνεργάσιμη όπως εγώ»…έτσι είναι. Στην ΕΡΤ πάντα ήξεραν τον καλό τον έπαινο.

Επαίνους, όμως, έχει και η ιδιωτική τηλεόραση. 10 χρόνια εμπειρίας για τη Νάντια Μπουλέ απέφεραν σημαντικά και μάλιστα ήταν διαβατήριο για την παρουσίαση αυτού του -διεθνούς φήμης και πανδαισίας- τηλεπαιχνιδιού με ντόπιες κατσαρίδες, κότες, φίδια και ποντίκια. Άντε και με χέλια. Είσαι για χέλια, σαν να λέγαμε.

Γνωστό το ζήτημα: πώς να κάνεις αυτό το επάγγελμα παρουσιάστρια, αν δεν είσαι του κουτιού. Του χαζό-κουτιού, πλέον, όταν προσποιείσαι ότι είσαι και το πετυχαίνεις, τότε στοιχηματίζεις τις δυνατότητές σου.
Όλα είναι επιλογές. Καθρέφτης ή χάρτης; Ματαιοδοξία ή δυνατότητα;

*φωτογραφία: Νεπάλ, 2011

Η Σμύρνη μας καλεί να τη γνωρίσουμε στο Μπενάκη

2012-01-17T07:54:00.002+02:00

Κάνουμε «δια-ΛΟΓΟ» στη Στοά του Βιβλίου, 17/1

2012-01-16T15:05:00.002+02:00

Κάνουμε «δια-ΛΟΓΟ» στη Στοά του Βιβλίου την Τρίτη 17 Ιανουαρίου στις 18.00
Ο Κώστας Αξελός κάνει «δια-ΛΟΓΟ» με τον Πλάτωνα.
Η καντιανή θεωρία του δικαίου κάνει «δια-ΛΟΓΟ» με τον μονισμό της Θεωρίας των Πάντων.
Η ευδαιμονία κάνει «δια-ΛΟΓΟ» με τη συγκίνηση.

Παρουσίαση του πρώτου τεύχους του περιοδικού δια-ΛΟΓΟΣ , την Τρίτη 17 Ιανουαρίου στις 18.00 στη Στοά του Βιβλίου.
Θα μιλήσουν οι
Κώστας Γεωργουσόπουλος, Συγγραφέας-Κριτικός
Παναγιώτης Νούτσος, Καθηγητής Φιλοσοφίας, Παν/μιο Ιωαννίνων
Γιώργος Ξηροπαΐδης, Καθηγητής Ιστορίας Φιλοσοφικών και Αισθητικών Ιδεών, ΑΣΚΤ
Θεοδόσης Πελεγρίνης, Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πρύτανης Παν/μίου Αθηνών

Συντονίζει ο Δημήτρης Λαμπρέλλης, Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πάντειο Παν/μιο

Λίγα λόγια για το περιοδικό....
Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παπαζήση το πρώτο τεύχος του περιοδικού δια-ΛΟΓΟΣ, το οποίο εκδίδεται μία φορά το χρόνο υπό μορφή Επετηρίδας Φιλοσοφικής Έρευνας. Διευθυντής Έκδοσής του είναι ο Καθηγητής Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρης Ν. Λαμπρέλλης.
Σκοπός του περιοδικού είναι να προάγει τη φιλοσοφική έρευνα και τον διάλογο μεταξύ των ερευνητών της φιλοσοφίας. Προκειμένου να υπηρετήσει τον σκοπό του αυτό, το περιοδικό διακρίνεται από το απροκατάληπτο άνοιγμά του προς όλες τις μορφές και τις τάσεις του φιλοσοφείν, όπως αυτές αποτυπώνονται και καλλιεργούνται στην Ιστορία της Φιλοσοφίας μέχρι σήμερα· η πρόθεση αυτή του περιοδικού επιβεβαιώνεται μέσα από τα κείμενα των συγγραφέων που δημοσιεύονται στο πρώτο του τεύχος, το οποίο περιλαμβάνει 20 άρθρα και 4 βιβλιοκρισίες.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του περιοδικού: http://www.dia-logosphil.com

Καθώς Ψυχορραγώ: στο δρόμο της πρόθεσης και της γλώσσας.

2012-01-13T00:57:00.003+02:00

Ένας αναγνώστης που ξεφυλλίζει το Καθώς Ψυχορραγώ, του Ουΐλλιαμ Φώκνερ, αποχωρίζεται σταδιακά τη μοναξιά του. Διεισδύει στον κόσμο μιας αλλοτινής και σκληροτράχηλης υπαίθρου και δεσμεύεται σε αυτόν. -Επ’ ευκαιρία: ας σημειωθεί ότι, το κείμενο γράφτηκε το 1929 και μάλιστα μέσα σε 42 ημέρες μόνο. Κατά συνέπεια, με αφορμή την εντύπωση του συγγραφέα για την ύπαιθρο, ο αναγνώστης καλείται να εμπλουτίσει την δική του ιδέα περί υπαίθρου, υπό όποιους όρους, φιλοσοφικούς ή/και αισθητικούς-, προσλαμβάνοντας το νόημά της. Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που ο αναγνώστης παρατηρεί την αναδοχή, από το ένα αφηγηματικό «εγώ» στο άλλο, μέσα από αυτήν τη διαδοχικά σε πρώτο πρόσωπο αφήγηση, του ανάδοχου άλλου ως διάδοχου «εγώ», ο στόχος του συγγραφέα αρχίζει και διακρίνεται. Και στόχος είναι, συνειδητά και συνεκτικά να διαφανεί ότι, η διάρκεια της κατάστασης, όπως εκφράζεται απλά και λιτά, με τις δύο λέξεις «καθώς ψυχορραγώ», δεν αφορά αποκλειστικά στο προφανές και στη νεκρή μάνα της λογοτεχνικής ιστορίας. Δεν περιορίζεται στο τετελεσμένο. Εκ των πραγμάτων και εκ της ίδιας της γραφής, προκύπτει ότι, η ρηματική κατασκευή είναι αντιπροσωπευτική για την κατάσταση του «ομιλούντος» Ουΐλλιαμ Φώκνερ. Ενώ ο ορίζοντας της προσδοκίας εξυφαίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του κειμένου, από την αρχή έως το τέλος, και η ρεαλιστική πρόθεση για το επικείμενο γεγονός της ταφής της νεκρής εκδιπλώνεται μέσα από τις αφηγήσεις των κεντρικών προσώπων της οικογένειας, βάσει των οποίων οι ανθρώπινες σχέσεις της κοινότητας και της υπαίθρου αποκτούν αντικειμενική υπόσταση, διαπιστώνεται ότι η μαγεία και η δύναμη του κειμένου συνίστανται αμφότερες στο συγκείμενο ή υπερκείμενο ταξίδι της γλώσσας. Μαγεία και δύναμη συνυφαίνονται σε μία πηγή…σε μια τοτεμική, θαρρείς, δύναμη : στην εμπειρία της γλώσσας.

Καθώς ο αναγνώστης παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο λογοτεχνικό σύστημα και πολιτισμικό πλαίσιο τροφοδοτούνται, το ένα από το άλλο, η πηγαία, ειλικρινής και αυθεντική γλώσσα του κειμένου, την απόδοση του οποίου –αντί μιας σκέτης μετάφρασης- ο Μένης Κουμανταρέας επιμελήθηκε με τη δική του «λαλιά» και αίσθηση, καθηλώνει. Κυρίως, επειδή, για να αποτιμηθεί το έργο του Φώκνερ, ή όποιου συγγραφέα, και κριτήρια εξωλογοτεχνικά λαμβάνονται υπόψη. Αυτό σημαίνει ότι, η αίσθηση για τη ντοπιολαλιά της υπαίθρου, εκφρασμένη μέσα από αναφορές όπως «δεν φελά» ή «τον τηρά» λειτουργεί ως το «οξυγόνο» του κειμένου. Συνάμα, αυτή η απροσποίητη λογοτεχνικότητα αποθεώνει τη βαθιά φιλοσοφική απολογία του συγγραφέα, σε πολλές περιπτώσεις, όπως όταν, για παράδειγμα, αναφέρεται: «και σαν που έχεις αδειάσει για ύπνο, δεν είσαι πια. Και σα γεμίσεις με ύπνο, δεν υπήρξες ποτέ»…

Αν και το κεντρικό θέμα του Φώκνερ, που περιγράφεται ως η προσπάθεια του πρώην συζύγου και νυν χήρου καθώς και των πέντε παιδιών, να θάψουν τη νεκρή μητέρα τους, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια ιστορία συμβατική, εν τούτοις το οδοιπορικό του θανάτου και της περιπέτειας της ψυχής ξεσκεπάζει όχι μόνο τα μυστικά της οικογένειας, τις θρησκοληψίες της ευρύτερης κοινότητας και τις σχέσεις των ανθρώπων αλλά και φωτίζει τη σχέση του γραπτού-και του συγγραφέα- με τα αντικείμενα αναφοράς του: με τα μυστικά, τις θρησκοληψίες, τις ανθρώπινες σχέσεις. Άρα, λοιπόν, ο Φώκνερ δεν διατείνεται ότι γνωρίζει. Απλώς εκθέτει τα γεγονότα. Και εξυπακούεται, ότι σταδιακά αυτή η γραπτή έκθεση εγκιβωτίζει μια μαγεία. Είναι η υπενθύμιση ότι χωρίς τη λογοτεχνία δεν θα είχαμε τόση ανάγκη από αυτό το «Καθώς»… Καθώς ψυχορραγώ.

Συμπερασματικά, αποκομίζουμε από την ιστορία την αίσθηση ότι η νεκρή συμβολίζει το επέκεινα, το μυστήριο, τον επαναπατρισμό. Το ταξίδι προς τα παλιά πάτρια εδάφη σε χορό θανάτου, λίγο προτού η μάνα-πυρήνας της οικογένειας ξεψυχήσει, και η αντιμετώπισή του από το Φώκνερ, φέρνει στο νου έθιμα μακρινών λαών, - εν προκειμένω, των ιθαγενών Tiwi της Αυστραλίας-. Σύμφωνα με τον Λεβί-Στρως, στους tiwi, η έγκυος γυναίκα αντιμετωπιζόταν ως φορέας ιερών, μυστικών δυνάμεων, που είχε στενές επαφές με τον κόσμο των πνευμάτων. Ζούσε, για τα άλλα μέλη της φυλής, ως αν ήταν νεκρή και δίχως να ανήκει στον κόσμο της συζυγικής πραγματικότητας, ως εγκυμονούσα. Γι’ αυτό και η «νεκρή σαν» μπορούσε να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, δώρο στο σύζυγο και άντρα της. Αντίστοιχα, οπότε, με τα έθιμα των ιθαγενών της Αυστραλίας, βλέπουμε ότι η γραφή του Φώκνερ δίνει το έναυσμα, η ιδέα της μητρότητας και το σύμβολο της μάνας να αντιμετωπίζονται μέσα από μια ευρύτερα καθολική διάσταση, πέραν της αμιγώς ψυχικής και ψυχολογικής ανάλυσης. Η μάνα-ψάρι και η μάνα-άλογο δεν είναι παρά εκφάνσεις της ίδιας γυναίκας και της συμπαντικής δύναμής της. Αυτό και μόνο είναι σαφής υπαινιγμός για τη μητριαρχική οργάνωση της συγκεκριμένης κοινωνίας αλλά είναι και βασικό στοιχείο-κλειδί που συνδέει τις δύο εικόνες: τη φύση (ύπαιθρο) με την αναπαραγωγή και την αναγέννηση (γυναίκα). Το γεγονός, ωστόσο, ότι και η νεκρή μιλά, εν καιρώ, για τα καθέκαστα, εντάσσεται στο πλαίσιο της έκθεσης του συγγραφέα, στόχος του οποίου είναι να εξαλείψει κάθε ίχνος εξωραϊσμού των προσώπων του.

Ουΐλλιαμ Φώκνερ, Καθώς Ψυχορραγώ, μτφρ. Μένη Κουμανταρέα, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2011

Ξένη Πεζογραφία: Επανέκδοση.
ISBN 978-960-04-4215-1, σελ. 304, τιμή: 16€
Μετάφραση: Μένης Κουμανταρέα
Εκδόσεις Κέδρος: Δεκέμβριος 2011

Η φαντασία στην Ελλάδα θα ήταν προ πολλού ξεπερασμένη.

2012-01-12T13:15:00.003+02:00

Στην Ελλάδα, δεν είναι απίθανο, για ένα κανάλι συμπαραγωγό, να προβάλει ταινία που ακόμη δεν έχει παιχτεί στις κινηματογραφικές αίθουσες. 25 λεπτά διήρκεσε ο Παράδεισος του Παναγιώτη Φαφούτη από την ΕΡΤ. Οπότε, αυτή ήταν και μια ιδιότυπη διαφήμιση λίγο πριν από την κανονική προβολή της ταινίας στις αίθουσες, προσεχώς, στις 26 Ιανουαρίου.

Δεν είναι απίθανο, ακόμη, η παραδείσια ιδιοτυπία να έχει και άλλα μονοπάτια, και άλλα νυχτοπερπατήματα. Καθώς, κάθε κλάδος στην Ελλάδα έχει και από έναν πρεσβευτή για κάθε περίσταση, η ιστορία το θέλησε και έστησε καρτέρι στον πιο κατάλληλο, στον πιο μελό, στον πιο άξιο παραπόνων. Στις μέρες της σόμπας και του συναχιού, εκεί που οι γηραιότεροι δεν είχαν τι να κάνουν το σπιτικό χρόνο τους, μιας και οι «νέες» ελληνικές σειρές έχουν πολλά ονόματα και δεν αποστηθίζονται, γι’ αυτό κάθε γιαγιά στη φωλιά το αλλάζει στο τούρκικο, εκεί λοιπόν που υπήρχε αυτό το κενό της αποστήθισης και απορούσαν σε ποια ιστορία βαδίζουν και για πού άραγε τραβούν, εμφανίστηκε στους δέκτες μια ιστορία σε συνέχειες, με κόκκινο και προπαντός με περιεχόμενο. Αυτή η ιστορία των καναλιών και του Κουλούρη, βέβαια, έχει το ξεφτισμένο περιεχόμενο του 2011. Όσοι κυκλοφορούμε, εκτός συνόρων τραπεζαρίας-κουζίνας, ας ασχοληθούμε με πραγματικά γεγονότα, όπως το συνέδριο Παρίσι-Αθήνα, 1919-1939, Το διπλό Ταξίδι, που θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Μπενάκη, -19-20 Ιανουαρίου-, και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, -στις 21 Ιανουαρίου-. Διαφορετικά, ας μην εκφράζουμε παράπονα πλήξης… Το «άτοπον ενύπνιον» -το παράξενο όνειρο- θέτει σε δοκιμασία τα βιώματα, τις γνώσεις, το χυμό της ζωής. Σκέφτομαι μόνο εκείνα τα πρόσωπα που αναγκάζονται να περνούν τις μέρες τους μέσα, με τον κάθε ‘κουλούρη’, τα τούρκικα και τις σειρές με αμφίεση ακριβά τσιγγάνικα… ακόμη και αυτοί, όμως, ξέρουν να βρίζουν όποιον προσβάλλει τη φαντασία και την αισθητική τους.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου Παρίσι-Αθήνα, 1919-1939, Το διπλό Ταξίδι εδώ:
http://www.benaki.gr/files/eventfiles/links/ProgrammeATHENES-PARIS-GR.pdf

Tέταρτη εκδήλωση του Κύκλου ''Ποιητές στη σκιά''

2012-01-11T12:29:00.002+02:00

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου στις 8:30 μ.μ.
Παρουσίαση της τέταρτης εκδήλωσης του Κύκλου
Ποιητές στη σκιά αφιερωμένη στην ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, το Δεύτερο και το τρίτο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ της ΕΡΑ σας προσκαλούν στο art bar ποιήματα και εγκλήματα, Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου), Μοναστηράκι την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου στις 8:30 μ.μ. στην τέταρτη εκδήλωση του Κύκλου Ποιητές στη σκιά αφιερωμένη στην ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ. Μιλούν οι ποιήτριες Ευτυχία Παναγιώτου, Αντιγόνη Κατσαδήμα και Αγγέλα Γαβρίλη. Διαβάζει η ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου.
Επιμέλεια Κύκλου: Γιώργος Μπλάνας
Ραδιοφωνική Επιμέλεια: Κώστας Φασουλάς

Σεμινάρια και με υποτροφία από το Πρόγραμμα Δια Βίου Μάθησης

2012-01-11T11:56:00.002+02:00

Επόμενα σεμινάρια, για τα οποία μπορείτε να πάρετε υποτροφία από το Πρόγραμμα Δια Βίου Μάθησης:
1) «Τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα», ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ, Ισπανία, 2-6 Μαΐου 2012
2) «Διδάσκω Ελληνικά», ΛΕΣΒΟΣ, Ελλάδα, 6-10 Αυγούστου 2012
Τα σεμινάρια περιλαμβάνονται στη βάση δεδομένων επιμορφωτικών σεμιναρίων για καθηγητές σχολείων και εργαζόμενους στην εκπαίδευση ενηλίκων, http://ec.europa.eu/education/trainingdatabase/index.cfm . Οι ενδιαφερόμενοι που κατοικούν εκτός της χώρας διεξαγωγής του σεμιναρίου είναι επιλέξιμοι για την υποτροφία.

Αν ζείτε στην Ελλάδα μπορείτε να καταθέσετε στο ΙΚΥ την αίτησή σας για το σεμινάριο στη Βαρκελώνη.

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΙΤΗΣΕΩΝ: 17 Ιανουαρίου 2012!!

Για πληροφορίες και αιτήσεις εγγραφής:
Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού
Συντονίστρια Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων: Βάσια Κόσσυβα
Τηλ: 210 5238149 (9:30-16:30), Fax: 210 8836494, e-mail: vassia@hcc.edu.gr

“Αποκοπή Αυτοτέλειας”της Έφης Αστερή, K-Art

2012-01-09T13:51:00.002+02:00

Έφη Αστερή
“Αποκοπή Αυτοτέλειας”

Εγκαίνια: Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
Διάρκεια: 12.01.12 - 04.02.12

Η αίθουσα τέχνης K-art με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Έφης Αστερή με τίτλο Αποκοπή Αυτοτέλειας.

Η καλλιτέχνις θα παρουσιάσει ένα έργο, μικτής τεχνικής σε χαρτί, μήκους δέκα μέτρων. Ο φιλότεχνος θεατής καλείται να επιλέξει μέρη του έργου, τα οποία και θα αποκοπούν.

Ο Ηλίας Χουντάλας σε κείμενό του για την έκθεση αναφέρει:
"Προτείνοντας το εικαστικό ανάλογο των προβληματισμών του Locke, η Έφη Αστερή προσκαλεί τον επισκέπτη να μιμηθεί την Άτροπο και να αποχωρήσει μέρη του έργου, οικειοποιούμενος ένα προσωπικό-αντιπροσωπευτικό απόκομμα, το οποίο μέλλει να μετουσιωθεί σε αυθύπαρκτο καλλιτέχνημα, αποδομώντας το μέχρι πρότινος αδιαίρετο σύνολο. Πρόκειται για μια εμφατική προτροπή στην αποτίναξη του φετιχισμού της αφθαρσίας, την πατρωνία του “Μην Αγγίζετε” και τη λύτρωση από τους κανόνες του χρηστικού καθωσπρεπισμού, μέσω ενός ιδιότυπου “βανδαλισμού”: το μολύβι που οριοθετεί τα υποσύνολα καθοδηγείται από τον ίδιο τον άνθρωπο, ο οποίος αποκρίνεται διαδραστικά στο Collige Rosas της Έφης Αστερή και ενδίδει στο εκθεσιακό παράδοξο ενός έργου που φιλοδοξεί να εξυψωθεί μέσα από την εξατομίκευση και τον κατακερματισμό του.”

*
Η Έφη Αστερή γεννήθηκε το 1980 στο Αίγιο. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ στο εργαστήριο του Γιάννη Ψυχοπαίδη από όπου αποφοίτησε το 2007. Παρουσίασε για πρώτη φορά τη δουλειά της στην K-art το 2009 στην έκθεση με τίτλο Storytellings. Τα έργα της χαρακτηρίζουν η τεχνική αρτιότητα και ο πλούτος των εικονογραφικών στοιχείων.

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή 12-8μμ, Σάββατο 11-2μμ, Κυριακή & Δευτέρα κλειστά
K-art
Σίνα 54
t/f. 211 401 3877

"Η ποιητική του τοπίου", στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 19-22/1

2012-01-08T22:19:00.003+02:00

Η Ελληνική Εταιρεία Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας
σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
σας προσκαλούν στο
Ε΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ
με θέμα:
Η ποιητική του τοπίου
Πέμπτη 19 – Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012
Αμφιθέατρο «Λεωνίδας Ζέρβας», Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών
(Λεωφ. Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα)
Οι περιλήψεις των ανακοινώσεων στην ιστοσελίδα του ΙΝΕ/ΕΙΕ: http://www.eie.gr/nhrf/institutes/inr/index-gr.html

για το πρόγραμμα ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.eie.gr/nhrf/institutes/inr/news/programme_E_synedrio_grammatologias.pdf
Πληροφορίες: 210-7273586, 210-7273554

Τι σημαίνουν τα "Ελευθεροστιχίτικα" του Σκαρίμπα σήμερα

2012-01-08T21:19:00.002+02:00

Συμπόσιο: «Η ποίηση του Σκαρίμπα σήμερα»
στο MEGARON PLUS

Συμπόσιο για την ποίηση του Γιάννη Σκαρίμπα
Η ποίηση του Σκαρίμπα σήμερα

Συμμετέχουν:

Κατερίνα Κωστίου, Επίκουρη Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Σάββας Παύλου, συγγραφέας

Δημήτρης Κοσμόπουλος, ποιητής, δοκιμιογράφος
Γιώργος Παγανός, δοκιμιογράφος, κριτικός
Συμεών Σταμπουλού, φιλόλογος, νεοελληνιστής

Συντονίζει ο Νάσος Βαγενάς, ποιητής, δοκιμιογράφος
Χώρος: Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος

Ημερομηνία/ Ώρα έναρξης:
16 Ιανουαρίου 2012/18:00

Ελεύθερη είσοδος με δελτία προτεραιότητας.
Η διανομή των δελτίων αρχίζει στις 4:30 μ.μ.

Από το βιβλίο Γιάννης Σκαρίμπας Άπαντες Στίχοι 1936-1970, σε φιλολογική επιμέλεια Κ. Κωστίου, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2010

(σσ.132-133)
επιλέγω:

A-MASQUE

Έφυγες, με μια μάσκα στα μούτρα σου
Βγήκες από την πόρτα ανώνυμος και πράος
Και πήρες τους δρόμους
Τι ωραίο το περιστατικό μιας αγνόησης...
μιας ανυπαρξίας στους άλλους...
(Κι εγώ, δε μίλησα-σώπαινα).

Κι έφυγες έτσι
Αγόρασες μια εφημερίδα κι έκανες πως διάβαζες
Ούδε υποπτεύοσαν καν ότι σε βλέπαν τι κάνεις:
Οι άλλοι, αυτοί που δε σε 'ξεραν
(και που εσύ ήσαν μάσκα...)
έλεγαν ότι αγόρασες μια εφημερίδα
και διάβαζες...

Ύστερα,
μπήκες σ' ένα ρεστωράν κι έκανες πως έτρωγες
φαίνοσαν αντίσκαστος- "να είσαι".
Μα, ο εστιάτορας ήξερε πως υποκρίνοσαν. Γι' αυτό.
Γι' αυτό δεν σου τόπε, γιατί δεν του τόπες και συ
-δεν τούπες ότι υποκρίνεται ο κύριος...

Στο Σταθμό, έβγαλες κανονικά το εισιτήριο
Κανείς δε σε φύσηξε για να κατάρρεες σαν βρόχινος
Κανείς δε σ΄αρώτησε αν υποκρίνεσαι ή όχι,
αν περίμενες το τραίνο,
αν είχες βγάλει το εισιτήριο,

Αν σ' αρώταγαν θάταν σαν να βλέπαν σε κάτοπτρα
Αν σ' αρώταγαν θάταν σαν να ρώταγαν μια μάσκα
Ώστε γιατί να σ' αρώταγαν;
Μην δεν ήσουν ίδιος όπως κανείς έχει βγάλει το εισιτήριο;
Ή μην δεν ανάπνεες για να-εννοείται-μη σκάσεις;

Έτσι.
Έτσι, ήσαν βέβαιοι και ανύποπτοι
Γιατί όλοι τους είχαν βγάλει το εισιτήριο
Γιατί όλοι τους περίμεναν το τραίνο.
(Κι εγώ, σώπαινα...)

''Caresser le masque'', Galerie Marie Vitoux, Paris

2012-01-08T20:17:00.003+02:00

Art point France
Christophe Miralles. La mélodie tragique.

par Catherine Plassart

"La peinture de Christophe Miralles suscite la remontée des émotions. Dans son oeuvre le drame est ambigu, inconnu. Il reste caché sous la beauté des couleurs et dans la profondeur du noir. Les tableaux paraissent l'imitation d'action entière mais sans le recours à la narration. Les titres "Caresser le masque", "Les extrêmes se touchent", "Un bouton d'uniforme"..., ne font que renforcer l'énigme du sens..."

Πήλιο απ’ άκρη σ’ άκρη για το καλωσόρισμα του 2012

2012-01-08T17:23:00.002+02:00

Πήλιο απ’ άκρη σ’ άκρη

Με τις ιώσεις να κυκλοφορούν ελεύθερα και με ένα συνάχι φθίνοντος αρώματος Πηλίου-πόσο να αντέξει η φυσική αίσθηση μπροστά σε αστικά κλισέ εκπτώσεων;- κλειδαμπαρώνομαι σαν τη μαντάμ φσου-φσου στο σπίτι. Και αρχίζω να ξεφυλλίζω το πρόσφατο παρελθόν, μήπως και ο πράσινος παράδεισος, με τις κρήνες και τις βαθύσκιωτες πλατείες αλλά και τα τσίπουρα, τις αυγόπιτες, το γλυκό κουταλιού τριαντάφυλλο, το σπεντζοφάι και τους λαχανοντολμάδες ξεπροβάλει ολόγυρα στο σπίτι. Τυχαίο που οι εκδόσεις Κοντύλι μετέφεραν την έδρα τους, από την Αθήνα στις Πινακάτες;…

Απ’ άκρη σ’ άκρη- Πλήρης Οδηγός Πήλιο- Βόλος
του Σωτήρη Παρασκευά
περιοδικές-ταξιδιωτικές εκδόσεις «Εντός»

Είναι μια λεπτομερής περιήγηση σε όλα τα χωριά, τους οικισμούς και τις παραλίες του Πηλίου και μάλιστα τρίγλωσση: σε ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά. Παράλληλα με τα δειγματοληπτικά ιστορικά στοιχεία, για τον πολιτισμό και την παράδοση, η σύνοψη των οποίων προδιαθέτει θετικά τον αναγνώστη, να τα αναζητήσει διά ζώσης, αυτός ο σύγχρονος φωτογραφικός οδηγός είναι δομημένος σε έξι ενότητες. Ειδικότερα, η εμπειρία του Πηλίου μαθαίνεται από τα κεντρικά προς τα βόρεια. Κεντρικό, δυτικό, ανατολικό, νότιο, βόρειο Πήλιο και η πόλη του Βόλου παρατίθενται στη σειρά, ενώ βοηθητικοί χάρτες για την κάθε ενότητα απαντούν στην απορία του ταξιδιώτη, πώς η διαδρομή να είναι ενδιαφέρουσα αλλά και συμφέρουσα από χιλιομετρική άποψη. Όσον αφορά στις πηλιορίτικες επιλογές διαμονής, διατροφής και διασκέδασης, το Pelion Plus, η ένθετη ειδική έκδοση του οδηγού-επίσης τρίγλωσση-, προσφέρει διευκρινιστικές πληροφορίες για την κάθε επιλογή, γι’ αυτό και δεξιά, αναγράφονται τα στοιχεία επικοινωνίας όχι μόνο για τα ξενοδοχεία-αρχοντικά αλλά και για τα καφέ, εστιατόρια και τσιπουράδικα. Ο πλήρης οδηγός Απ’ άκρη σ’ άκρη για το Πήλιο και το Βόλο του Σωτήρη Παρασκευά λειτουργεί ως ένας μικρός ερωδιός, δηλαδή ως ένα αίσιο σημάδι για τον τουρισμό της Μαγνησίας, που έχει ανάγκη από αυτές τις εκδοτικές πρωτοβουλίες, ώστε να ενισχύεται, και σταδιακά, το Πήλιο να προσελκύει νέους ταξιδιώτες. Στον «Ερωδιό» άλλωστε, το ομώνυμο καφέ της Βυζίτσας, με τα πλούσια τσάγια του βουνού –στα 2,5 ευρώ μόλις- ο οδηγός πωλείται από το συμπαθέστατο Νίκο σε πολύ προσιτή τιμή, σε σχέση με το περιεχόμενό του. Αποχαιρετώντας την χαρακτηριστική πηλιορίτικη πλάκα που βλέπουμε στα αλλοτινά βακούφια και μυθικά στέκια των Κενταύρων, τουλάχιστον φεύγουμε με αγκαλιά ένα βιβλίο για ένα σταθμό: το Πήλιο.

ΚύΚΛΟΣ στο ΚέΝΤΡΟ - 6 ποιητικές συναντήσεις

2012-01-08T13:51:00.000+02:00

ΚύΚΛΟΣ στο ΚέΝΤΡΟ - 6 ποιητικές συναντήσεις

Κάθε δεύτερη Δευτέρα, από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο, στις 7μμ το βράδυ, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50)

Ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού, Νεολαίας και Άθλησης του Δήμου Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.) και ο Κύκλος Ποιητών διοργανώνουν 6 ποιητικές συναντήσεις τιμώντας τρεις Έλληνες και τρεις ξένους κορυφαίους ποιητές, με εισηγήσεις, αναγνώσεις και προβολές.

ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

[Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου]

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ

[Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου]

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

[Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012]

ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ

[Δευτέρα, 9 Απριλίου]

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

[Δευτέρα, 14 Μαΐου]

ΟΥΑΛΑΣ ΣΤΙΒΕΝΣ

[Δευτέρα, 11 Ιουνίου]

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 210-3623792, 210-3621601, 210-3616674

Περιμένοντας τον Γκοντό… στο Θέατρο Τέχνης.

2011-12-28T18:18:00.003+02:00

Στο Θέατρο Τέχνης, το παιχνίδι και ο χρόνος ο αιώνια παρών ενυπάρχουν στις θεατρικές επιλογές μέχρι σήμερα, όχι μόνο επειδή, σύμφωνα με τον Κώστα Αξελό, συνιστούν «τα βαθιά γνωρίσματα της ελληνικής ζωής και σκέψης» αλλά κυρίως επειδή έρχονται επί σκηνής να μιλήσουν μια γλώσσα της οικουμένης. Αυτήν της τέχνης χωρίς σύνορα.

Ειδικότερα, στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμουελ Μπέκετ, είναι το παιχνίδι της γλώσσας που διαλύεται μέσα στο χρόνο. Σε σκηνοθεσία και σκηνικά του Κωστή Καπελώνη, η Κάτια Γέρου (Εστραγκόν-Γκογκό), η Δήμητρα Χατούπη (Βλαντιμίρ-Ντιντί), η Λουκία Πιστιόλα (Πότζο) και η Μυρτώ Αλικάκη (Λάκυ) υποδύονται άντρες. Φορούν τους διαφορετικούς αντρικούς ρόλους, η αντιπαράθεση των οποίων αναπτύσσει σχέσεις είτε εξάρτησης, στην περίπτωση των Γκογκό-Ντιντί, είτε εξουσίας-κυριαρχίας, στην περίπτωση των Πότζο-Λάκυ. Μεταξύ των δύο τύπων, σαφώς η σχέση των Γκογκό-Ντιντί αποβαίνει η πιο ενδιαφέρουσα στα μάτια των θεατών, από άποψη συνθήκης. Διότι, ενώ η επιβολή του αφέντη Πότζο στο δούλο Λάκυ τείνει να έχει ένα σαδομαζοχιστικό χαρακτήρα, η αλληλόδραση ανάμεσα στον Γκογκό και στον Ντιντί εξυπηρετεί το βασικό ‘‘αντι-σκοπό’’, αν ο ‘‘σκοπός’’ θεωρηθεί ο αντίποδας του παραλόγου. Καθώς η αντιπαράθεση των χαρακτήρων, του Εστραγκόν και του Βλαντιμίρ, στηρίζεται στο σχήμα της αντίθεσης, από το μεταξύ τους δούναι-λαβείν, η αντίφαση προκύπτει ως αναγκαία. Είναι αυτή ακριβώς η συνθήκη που φέρνει στο φως τη γλώσσα της αντίφασης έναντι της λογικής, αναδεικνύει τη σημασία της διαστολής του χρόνου και την καθήλωση σε ένα μεγάλο χώρο. Από τα δεσμά της αντίφασης, ουδείς μπορεί να ξεφύγει. Ας σημειωθεί, εν προκειμένω, ότι ο Ιρλανδός Νομπελίστας (1969) έγραφε στα γαλλικά, από επιθυμία για πειθαρχία στη γλώσσα και κυρίως για την αναζήτηση της γλώσσας του παραλόγου, αντί να εμμένει στην αγγλική γλώσσα, η λογική της οποίας θα του υποδείκνυε τη χρήση πιο στυλιζαρισμένων μορφών τόσο ύφους όσο και έκφρασης.

Σε όλην την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, πίσω από το πλέγμα της σίτας, που παραπέμπει σε μια φυλακή εκ του μηδενός, μια φυλακή που ορθώνεται από την κυψέλη του μυαλού, μπροστά στην προσμονή του Γκοντό, ο Μπέκετ αποβλέπει στο σπινθηροβόλο βλέμμα του θεατή. Στο βλέμμα που θέτει ερωτήματα, κυρίως για ό,τι αποκρύπτεται και εν τούτοις αναμένεται: ποιος και πού είναι επιτέλους ο Γκοντό; Και, εν τέλει, τι θα μπορούσε να σημαίνει “Godot”;

Στο σημείο αυτό, προκειμένου το παραπάνω ερώτημα να απαντηθεί, «πλοηγός» στην ανάγνωση του έργου του Μπέκετ είναι Το θέατρο του Παραλόγου (The Theatre of the Absurd), του Martin Esslin, -εκδόσεις Methuen, Λονδίνο 2001-. Αναφέρεται, από τον Esslin ότι το όνομα “godot” παραπέμπει σε ένα μικρό θεό, κατά το υποκοριστικό του Pierre, “Pierrot”, και του Charles, “Charlot”, του ομώνυμου ήρωα του Τσάπλιν, το καπέλο του οποίου φοριέται και από τους τέσσερις αντι-ήρωες του έργου. Όσο για το ερώτημα, ποιος ο Γκοντό ήταν τελικά, ενδιαφέρουσες απαντήσεις δόθηκαν από τους 1400 κρατουμένους του σωφρονιστηρίου San Quentin του Σαν Φρανσίσκο, όταν παρακολούθησαν την παράσταση στις 19 Νοεμβρίου του 1957. «Ο Γκοντό ήταν η κοινωνία», «αν ο Γκοντό εμφανιζόταν, θα ήταν σκέτη απογοήτευση», ήταν μερικές από αυτές. Πράγματι, αυτές οι απαντήσεις πιστοποιούν την ταυτότητα του έργου. Δείχνουν ότι το Περιμένοντας τον Γκοντό έχει βαθιά πολιτική ρίζα. Οι διαστάσεις του έργου είναι αναντίρρητα πολιτικές και κοινωνικές, γεγονός που γίνεται αντιληπτό από τη σκηνοθεσία και τις σκηνικά λιτές επιλογές του Κωστή Καπελώνη. Το σύμβολο επί σκηνής της «κλαίουσας ιτιάς», του δέντρου που έχασε τα φύλλα του –ή άφησε τα ίχνη και τον πόνο του στις ριπές των ανέμων- παριστάνει εκατέρωθεν τον άνθρωπο, που υποχρεούται να διαχειρίζεται τη φθορά του. Συναφής με την ιδέα της φθοράς, είναι και η εικόνα του αυτοκινήτου, μιας τέως μηχανής του χρόνου. Επιστρέφουμε, οπότε, στο χρόνο τον αιώνια παρόντα. Αν μη τι άλλο, λοιπόν, μια παράσταση αυτού του είδους, θα ήταν δύσκολο έως αδύνατο να προβληθεί, χωρίς να αλλοιωθεί, μέσα από το γυαλί.

Σχετικά με το πόσο εσφαλμένη ήταν η απόδοση του έργου από το τηλεοπτικό μέσο, ο ίδιος ο Μπέκετ, για το Περιμένοντας τον Γκοντό, είχε δηλώσει ότι «το έργο του δεν ήταν γραμμένο γι’ αυτό το κουτί. Ήταν γραμμένο για μικρούς ανθρώπους καθηλωμένους σε έναν μεγάλο χώρο». Στη βιογραφία του James Knowlson, Σάμουελ Μπέκετ Η Κατάρα της Δόξας,-μτφρ. Γ. Ι. Μπαμπασάκης, εκδ. Scripta, Αθήνα 2001, σ. 569-, αποσαφηνίζεται ο ισχυρισμός του Μπέκετ, ότι: «στην τηλεόραση όλοι ήταν πολύ μεγάλοι σε σχέση με το χώρο». Μάλιστα, αναφέρεται ότι o Μπέκετ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Βλέπετε, μπορεί κανείς να γράψει ένα πολύ καλό έργο για την τηλεόραση με μια γυναίκα που πλέκει. Θα πήγαινες από το πρόσωπο στο πλεκτό, από το πλεκτό στο πρόσωπο». Δεν θα ήταν περίεργο, λοιπόν, ο Μπέκετ να χαμογέλασε θλιμμένα μπροστά στη διατύπωση της κριτικής των Times "Επιτυχής η τηλεοπτική μεταφορά του Godot”…

Ευτυχώς αυτή η παράσταση δεν είχε πλέξιμο. Η Δήμητρα Χατούπη επέλεξε έναν Ντιντί δυναμικό, υπερκινητικό και νευρικό, ακριβώς όπως θα ήταν κάποιος που δεν ονειρεύεται αλλά θυμάται και, επιπλέον, ελπίζει στην έλευση του Γκοντό. Ο Ντιντί είναι πιο δυνατός από τον Γκογκό και εκνευρίζεται με τα αστεία του. Από την άλλη, η Κάτια Γέρου, ως Γκογκό, έδειξε πώς η τέχνη είναι η αφορμή για την αποθέωση της μοναξιάς. Έπλασε ένα χαρακτήρα ενίοτε παιδικό και ονειροπόλο, ενίοτε επιπόλαιο και αστείο αλλά βέβαια, έχει το αβαντάζ των πιο πετυχημένων νύξεων. «Δεν έχουμε πια δικαιώματα;», ο Γκογκό θα ρωτήσει τον Ντιντί για να λάβει την απάντηση : «τα εκχωρήσαμε». Ενώ, σε άλλο σημείο του έργου, ο Γκογκό λέει ότι «όλοι τρελοί γεννιούνται, αλλά μερικοί παραμένουν». Συμφιλιωμένος με το τώρα και μαγεμένος από την ευστροφία της καθημερινότητας, ο Γκογκό της Γέρου έγινε ο λατρεμένος μου χαρακτήρας: ένας που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλον αλλά και αποζητά την αγκαλιά, για να διώξει τα φαντάσματα. Είναι ένας που δεν παίρνει τη ζωή στα σοβαρά αλλά γι’ αυτό φτάνει στο βαθύτερο νόημα της συνειδητοποίησης. Ο Γκογκό ονειρεύεται αλλά και ξεχνά. Ξεχνά για να ονειρεύεται; Πάντως, εφόσον ξεχνά τον Γκοντό, -υπό την έννοια ότι η αλήθεια είναι μη λήθη-, ο γλυκός Γκογκό ζει στον κόσμο της δικής του αίσθησης, ιδωμένης από τους τρίτους ως ψευδαίσθηση. Δεν είναι τυχαίο που η πρώτη και η δεύτερη πράξη του έργου λήγουν με τον ίδιο τρόπο αλλά με τον Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν να αλλάζουν ατάκες: υπόσχονται ο ένας στον άλλο να φύγουν και δεν πηγαίνουν πουθενά. Μένουν ακίνητοι. Το δηλητηριώδες μανιτάρι του «μιζεραμπιλισμού», ποιος θα το φάει; Ο Μπέκετ θίγει τη μάταιη αθλιότητα των σχέσεων εξουσίας στα πρόσωπα των Πότζο και Λάκυ. Η Λουκία Πιστιόλα παρουσίασε έναν αγέρωχο cowboy, έναν αδίστακτο εξουσιαστή, υπερόπτη αλλά και απερίσκεπτο. Ο Πότζο είναι κάποιος που ενώ έχει δύναμη, καταλήγει τραγικά δυστυχισμένος. Και ο Λάκυ, ο τυχερός εξ’ ονόματος, είναι ο σιωπηλός που υπομένει το μαρτύριο. Η Μυρτώ Αλικάκη τον παριστάνει σαν το ψάρι που τσιμπά στο δόλωμα του εξουσιαστή και, στο όνομα του συμβολαίου, συνεχίζει να ζει στη σκιά της εκμετάλλευσης. Ζει για τα κόκαλα που του αφήνει ο Πότζο. Ζει για να υπομένει. Τέλος, η Αριάδνη Καβαλιέρου, ως αγόρι, δείχνει σαν να κινεί τη φωνή της. Με το βλέμμα σταθερό και το βήμα αργό, μεταφέρει όλη την αίσθηση περί άγνοιας και παραλόγου, στο προσκήνιο, μειώνοντας την απόσταση ανάμεσα σε σκηνή-παράσταση και πραγματικότητα-πλατεία.

Εν κατακλείδι, το Περιμένοντας τον Γκοντό με τις ατάκες περί άγνοιας «δεν γνωρίζω κύριε», κουβαλά και τη σκιά ενός προσωπικού ατυχήματος του συγγραφέα, στο Παρίσι το 1937. Τότε, αναφέρεται από τον Esslin, ότι ο Μπέκετ δέχτηκε μια μαχαιριά από κάποιον που τον πλεύρισε για χρήματα και αναγκάστηκε έπειτα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Όταν αργότερα, επισκέφτηκε το θύτη του στη φυλακή, να τον ρωτήσει γιατί το έκανε, εκείνος του απάντησε απλώς: «δεν γνωρίζω κύριε» (“je ne sais pas, Monsieur”)…

Μετάφραση : Χούλια Σουζάνα-Καπελώνης Κωστής
Σκηνοθεσία : Καπελώνης Κωστής
Σκηνικά : Καπελώνης Κωστής
Κοστούμια : Σωτηρίου Κατερίνα

Διανομή
Εστραγκόν: Κάτια Γέρου
Βλαντιμίρ: Δήμητρα Χατούπη
Πότζο: Λουκία Πιστιόλα
Λάκυ: Μυρτώ Αλικάκη
Αγόρι: Αριάδνη Καβαλιέρου

Επιμέλεια κίνησης: Πωλίνα Κρεμαστά
Βοηθός σκηνοθέτη: Στρατηγοπούλου Ειρήνη
από Πέμπτη 10 Νοεμβίου 2011

Θέατρο Τέχνης
Φρυνίχου 14, Αθήνα (Πλάκα, μετρό Ακρόπολη)

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Δευτέρα 26/12, ώρα 18.15 & 21.15
Τετάρτη & Κυριακή, ώρα 20.00
Πέμπτη & Παρασκευή, ώρα 21.15
Παρασκευή 6/1, ώρα 18.15 & 21.15
Σάββατο (εκτός 31/12), ώρα 18.15 και 21.15

"MERRY CHRISTMAS"

2011-12-24T13:16:00.000+02:00

"XX"

"GOD JUL"
"BUON ANNO"
"FELIZ NATAL"
"JOYEUX NOEL"
"VESELE VANOCE"
"MELE KALIKIMAKA"
"NODLAG SONA DHUIT"
"BLWYDDYN NEWYDD DDA"
"""""""BOAS FESTAS"""""""
"FELIZ NAVIDAD"
"MERRY CHRISTMAS"
"KALA CHRISTOUGENA"
"VROLIJK KERSTFEEST"
"FRÖHLICHE WEIHNACHTEN"
"BUON NATALE-GODT NYTAR"
"HUAN YING SHENG TAN CHIEH"
"WESOLYCH SWIAT-SRETAN BOZIC"
"MOADIM LESIMHA-LINKSMU KALEDU"
"HAUSKAA JOULUA-AID SAID MOUBARK"
"FELIC NADAL-GOJAN KRISTNASKON"
"S NOVYM GODOM-FELIZ ANO NUEVO"
"GLEDILEG JOL-NOELINIZ KUTLU OLSUN"
"EEN GELUKKIG NIEUWJAAR-SRETAN BOSIC"
"KRIHSTLINDJA GEZUAR-KALA CHRISTOUGENA"
"SELAMAT HARI NATAL - LAHNINGU NAJU METU"
"""""""SARBATORI FERICITE-BUON ANNO"""""""
"ZORIONEKO GABON-HRISTOS SE RODI"
"BOLDOG KARACSONNY-VESELE VIANOCE"
"MERRY CHRISTMAS AND HAPPY NEW YEAR"
"ROOMSAID JOULU PUHI -KUNG HO SHENG TEN"
"FELICES PASUAS - EIN GLUCKICHES NEUJAHR"
"PRIECIGUS ZIEMAN SVETKUS SARBATORI VESLLE"
"BONNE ANNEBLWYDDYN NEWYDD DDADRFELIZ NATAL"
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
XXXXXXXXXXXXX

All the best for you and your families!

Lassion Golden Bay Hotel & Resorts
Agia Fotia - Sitia
Crete - Greece

"Ώρες ώρες δε σε καταλαβαίνω": στον Κινητήρα

2011-12-24T12:52:00.003+02:00

29/12/11- 5/1/12
έκθεση της Tessa Androutsopoulos - resident artist
Ώρες ώρες δε σε καταλαβαίνω
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου, 18.00-20.00

Η Tessa Androutsopoulos (Φινλανδία/Ελλάδα) είναι χαράκτρια, εικαστικός, αφηγήτρια και ιστορικός τέχνης.

Το έργο της Ανδρουτσοπούλου χαρακτηρίζεται από έντονο αφηγηματικό και εικονογραφικό στοιχείο. Ιδιαίτερη σημασία έχουν σε αυτό τα ταξίδια και ο χρόνος. Στην πιο πρόσφατη καλλιτεχνική της παραγωγή στρέφεται προς τις χώρες όπου εργάστηκε το τελευταίο διάστημα, δηλαδή Φινλανδία, Λιθουανία, Ελλάδα. Τα χαρακτικά της, συχνά οργανωμένα σε θεματικές ενότητες, τοποθετούνται σε σειρές, δημιουργώντας οπτικές ακολουθίες.

Κύριο θέμα είναι η επικοινωνία και οι διάφορες μορφές που μπορεί να λάβει, καθώς και οι δυσκολίες που παρουσιάζονται για την ομαλή διεκπεραίωσή της. Τονίζεται η σχέση μεταξύ του πομπού και του δέκτη για την επιτυχημένη μεταφορά και ερμηνεία ενός μηνύματος.

Το κοινό καλείται λοιπόν να συμμετάσχει στην εκδήλωση στέλνοντας και λαμβάνοντας μυνήματα και να συνεργαστεί με την καλλιτέχνιδα έχοντας την θέση του δέκτη, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο.

είσοδος ελεύθερη

Με την υποστήριξη των:
FRAME Finnish fund for art exchange,
Τμήμα αρχιτεκτονικών μελετών Aca Lab, Φινλανδικό Ιστιτούτο Αθηνών

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ
Artistic Residency Centre
Ερεχθείου 22, Ακρόπολη
Αθήνα 11742
*εξυπηρετεί πολύ το μετρό Συγγρού-Φιξ
και μετά κατεβαίνετε τη Βεΐκου, που στη συνέχεια γίνεται Ερεχθείου
Τηλ: 210.9248 328
Κιν: 6986.155901

Ελεύθερες διαλέξεις στο Ίδρυμα Θεοχαράκη προσεχώς

2011-12-23T14:40:00.002+02:00

Ο Eric Hobsbawm, το 1848 και τα κύματα της Μεσαίας τάξης

2011-12-23T12:52:00.003+02:00

Eric Hobsbawm on 2011: ‘It reminds me of 1848...’
By Andrew Whitehead BBC World Service News
*Eric Hobsbawm at home, 20 August 2003

The renowned historian Eric Hobsbawm has watched the revolutions of 2011 with excitement - and notes that it's now the middle class, not the working class, that is making waves.
"It was an enormous joy to discover once again that it's possible for people to get down in the streets, to demonstrate, to overthrow governments," says EJ Hobsbawm at the close of a year of revolutionary upheaval in the Arab world.

He has lived his life in the shadow, or the glow, of revolutions.
Born just months before the Russian revolution of 1917, he was a Communist for most of his adult life - as well as an innovative and influential writer and thinker.
He has been a historian of revolution, and at times an advocate of revolutionary change.

“Today's most effective mass mobilisations start from a new modernised middle class - particularly the enormously swollen body of students”

Now in his mid-nineties, his continuing passion for politics is reflected in the title of his most recent book How to Change the World - and in his keen interest in the Arab Spring.
"I certainly felt a sense of excitement and relief," he says, talking to me in his north London home, which is strolling distance from Hampstead Heath.
Books about jazz - he was once a jazz critic - jostle for space on the shelves with works of history in several languages.
"If there is to be a revolution, it should be a bit like this. At least in the first few days. People turning up in the streets, demonstrating for the right things."
But, he adds: "We know it won't last."

The historian in him draws a parallel between the Arab Spring of 2011 and Europe's "year of revolutions" almost two centuries earlier, when an uprising in France was followed by others in the Italian and German states, in the Hapsburg Empire, and beyond.

Arab democracies?
"It reminds me of 1848 - another self-propelled revolution which started in one country then spread all over the continent in a short time."

. One of the few British historians whose books are best-sellers, Hobsbawm has written works with global horizons and broad narrative sweep
. Egypt is the land of Hobsbawm's birth, but his European Jewish parents moved to Vienna when he was two, and soon afterwards to Berlin
. Orphaned as a teenager, with Hitler's grip on power tightening, in 1933 he came to London
. After gaining a PhD from Cambridge, he became a lecturer at Birkbeck College London in 1947, publishing the first of more than 30 books in 1948

For those who once crowded Tahrir Square and are now worried about the fate of their revolution, he has a word of comfort.
"Two years after 1848, it looked as if it had all failed. In the long run, it hadn't failed. A good deal of liberal advances had been made. So it was an immediate failure but a longer term partial success - though no longer in the form of a revolution."
However, with the possible exception of Tunisia, he sees little prospect of liberal democracy or European-style representative government in the Arab world.
Not enough notice has been taken, he says, of the differences between Arab countries in the throes of mass protests.

"We are in the middle of a revolution - but it isn't the same revolution."
"What unites them is a common discontent and common mobilisable forces - a modernising middle class, particularly a young, student middle class, and of course technology which makes it today very much easier to mobilise protests."

The importance of social media extends to the other global movement of the past year, the Occupy protests North America and Europe. That too has caught Eric Hobsbawm's attention, and to a large extent his admiration.

The movement dates back, he argues, to Barack Obama's election campaign, which successfully mobilised otherwise politically inactive young people, largely through the internet.

"The actual occupations in most cases have not been mass protests, not the 99%, but the famous 'stage army' of students and counter culture. Sometimes that has found an echo in public opinion - and in the anti-Wall Street, anti-capitalist occupations, that is clearly the case."

Yet across the world, the old left of which Hobsbawm was a part - as participant, chronicler and would-be moderniser - has been on the margins of the mass protests and occupations.

"The traditional left was geared to a kind of society that is no longer in existence or is going out of business. It believed very largely in the mass labour movement as the carrier of the future. Well, we've been de-industrialised, so that's no longer possible.

"The most effective mass mobilisations today are those which start from a new modernised middle class, and particularly the enormously swollen body of students.

"They are more effective in countries in which, demographically, young men and women are a far greater part of the population than they are in Europe."

Wider push
Eric Hobsbawm doesn't expect the Arab revolutions to ricochet still further round the world, at least not as the harbinger of wider revolution.

More likely, he believes, is a wider push for gradual reform of the sort which, in the 1980s, saw a movement of the young and middle class in South Korea wrest power from the military.

Of the political dramas still playing out in Arabic speaking nations, he makes a point of harking back to Iran in 1979, the first revolution to be couched in the political language of Islam.

One aspect of that revolution has found an echo in the Arab world in recent months.

"The people who had made concessions to Islam, but were not Islamists themselves, were marginalised. And that included reformers, liberals, communists.
"What emerges as the mass ideology is not the ideology of those that started off the demonstrations."
While the Arab Spring has brought him joy, this aspect of it he regards as an "unexpected and not necessarily welcome" development.

Andrew Whitehead's interview with Eric Hobsbawm will be broadcast on the BBC World Service's World Today Programme.
Source:
http://www.bbc.co.uk/news/magazine-16217726

La crisis del euro. De Atenas a Madrid, de Josep Borrell y Andreu Missé

2011-12-23T12:29:00.004+02:00

La crisis del euro. De Atenas a Madrid
de Josep Borrell y Andreu Missé
Tres años después de la quiebra de Lehman Brothers el panorama económico internacional parece desolador. Las primas de riesgo de España e Italia han llegado a superar los 400 puntos básicos, las perspectivas de crecimiento de los países de la OCDE se debilitan y todas las bolsas del planeta sufren continuos sobresaltos. La cohesión política y económica de la Unión Europea se debilita ,la crisis de la deuda amenaza a Italia y Grecia en el centro de la nueva encrucijada europea. “Lo peor es ya perfectamente posible”, afirman Josep Borrell y Andreu Missé tras analizar como la crisis fiscal griega se ha convertido en la crisis del euro. Nadie sabe a ciencia cierta con qué nos vamos a encontrar a la vuelta de la esquina, pero en esta obra sus autores nos desvelan las claves para comprender como hemos llegado hasta aquí y cuales pueden ser las vías de salida. Con un lenguaje preciso, coloquial y ciertamente sorprendente el lector de esta obra no tendrá un momento de respiro. Como dicen Borrell y Missé ,“no se trata de una nueva crisis, sino la misma de hace cuatro años que se propaga de forma cada vez más sistémica. El círculo vicioso financiero se ha trasladado a la economía real”…”pero antes de rendirse ,los europeos deberían imaginar como seria el mundo sin una Europa unida”

De Atenas a Madrid:
http://www.turpial.com/images/abrirboca/28.pdf

Ο Νίκος Χουλιαράς στο Μουσείο Μπενάκη, 27/12

2011-12-23T11:28:00.004+02:00

Χριστούγεννα; Κατεβαίνω τώρα.

2011-12-22T14:37:00.004+02:00

Πού είμαστε; Στα Χριστούγεννα; Κατεβαίνω τώρα. Πότε πέρασε ο καιρός, από τις αρχές στα τέλη Δεκεμβρίου, απορώ. Έχω βραχεί και ας κρατούσα ομπρέλα. Ευχετήριες, όμως, κάρτες κόκκινων και πράσινων αποχρώσεων, από χθες μηρυκάζουν το έθιμο, μαζί και τις ευλογίες διευθυντών για Χαρούμενα Χριστούγεννα. Για την εταιρική κοινωνική εικόνα τι άλλο να δεις: από τα γένια του Αγίου Βασίλη μέχρι και τα μπαστουνάκια του, όλα ποιούν το καψερό σύνηθες.

Αλλού ωστόσο φαίνεται –και αποδεικνύεται- η εταιρική κοινωνική εικόνα. Στο κυριακάτικο Βήμα, ιδού η ανακοίνωση της Goldair. «Οι εταιρείες του ομίλου της Goldair αποφάσισαν αντί για ευχετήριες κάρτες και επαγγελματικά δώρα να συνδράμουν τα δημοτικά σχολεία 5ο και 22ο Κερατσινίου καθώς και την Μ. Κ. Ο «Κλίμακα».

Αυτές είναι αποφάσεις. Πού είναι οι υπόλοιπες εταιρείες; Μπράβο στην κίνηση της Goldair. Δεν χρειάζονται εκδηλώσεις, γουναρικών και αποφθεγμάτων, όταν όλο και περισσότεροι άνθρωποι παραμιλούν στο δρόμο με το βλέμμα άδειο ή ψάχνουν από τα σκουπίδια μας. Δεν χρειάζονται μαζικές αποστολές καρτών μην τυχόν και δεν δείξουμε ότι μπορούμε κι εμείς. Μπορούμε αλλιώς.

Έχουμε Χριστούγεννα. Έχουμε γούρια, έχουμε…χαρά; Και τι δεν έχουμε. Ώρες μπροστά στον υπολογιστή και στο facebook, facecook, κυρίως να καταχωρείται τι θα γίνει στις γιορτές. Και να πω ότι απαγορεύτηκε το τσιγάρο, ώστε όλοι από τα καφέ αναγκάστηκαν να κλειστούν μπροστά στις οθόνες για να τσιγαρίζουν τα νέα τους…

Μα, το έγραψα και στο facebook. Δεν μπαίνεις. Νοσηρό το παράδειγμα. Σύζυγος πολύχρονος- πολύχρονος από τα χρόνια γάμου, για περαιτέρω δεν ξέρουμε- γράφει σαν να μιλά στη σύζυγο μόνο στο facebook και της κακιώνει που δεν το ανοίγει. Γράφει σαν να μιλά, δεν της μιλά. Εκεί που ο πατροπαράδοτος σύζυγος θα έπαιρνε τηλέφωνο, να δώσει και λίγο από τη φωνή του, στη γυναίκα του, τώρα ο techno cyber σύζυγος διαδικτύου επιδιώκει το δίκτυο του facebook. Τι φταίει; Μήπως ο φόβος να δωρίσεις τη φωνή σου είναι φόβος ότι η φωνή σου δεν θα ακουμπήσει αλλά θα ενοχλήσει τον άλλον; Και όπως ζούμε, σε ωράρια ρομπότ, ζούμε από την ιδέα του άλλου περισσότερο παρά με τη φυσική του παρουσία; Λυπηρό πολύ.

Αν είμαστε πάλι στην πολυτελή λυπηρή θέση, να μιλάμε για τιμές, αντί να κάνουμε κάτι άλλο, είναι γεγονός. Οι τιμές δεν κατεβαίνουν. Απεναντίας, οι ταμπέλες δεν συμβαδίζουν με το κλίμα των ημερών. Στο Μοναστηράκι, για παράδειγμα, γαλότσες από 75 έχουν 50 €. Ναι μεν έγινε έκπτωση, αλλά όχι της τάξης του 50%, όπως αναγραφόταν. Όμως, στον άνθρωπο που σφουγγαρίζει, τι να πεις και γιατί να πεις; Είναι εκεί και σφουγγαρίζει. Αυτό. «Αυτό» δεν είναι τόσο απλό, αφού ο σφουγγαρίστρας έχει, εντός ευρύτερου πλαισίου, ρόλο πρωθυπουργού, αν το δεις και αλλιώς. Το σπίτι, το κτίριο είναι τ’ αλλουνού… του μεγάλου.

Αγόρασαν τις ζωές μας αγορές, θα ήθελαν να μας κάνουν να αποδεχτούμε. Είμαστε στο μεγάλο παζάρι: του μεγαλούτσικου αφανούς, αφού πρόκειται για το κεφάλαιο, το σύστημα, το έξω από εμάς. Έξω από τα συνηθισμένα, εκτός πραγματικότητας, νέες μειώσεις θα ήθελαν να δεχτούμε. Στα 100 ευρώ, τα 20 να είναι στα αζήτητα και να συνεχίζουμε κανονικά. Γιατί, τα παζάρια, που προσφέρουν και συμφέρουν, πρέπει να είναι της κηδεμονίας Ε.Ε. του καναπέ αντί μιας Ε. Ε. των πολιτών. Κόντρα στις απαγορευμένες πύλες, της επικοινωνίας, μου έρχεται και μήνυμα, πως έχω έκπτωση 20% για κλήσεις ανά την Ευρώπη. Δεν ήξερα, να αφήσω τα email και να χρεωθώ με έκπτωση αλλά ευρωπαϊκά. Προπαντός ευρωπαϊκά.

Εντός συνόρων το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν ξέρω αν θα φανεί. Ακόμη και αν κάνουμε το περιβόητο «καθάρισμα της καμινάδας» που προτείνει ο Γιόζεφ Μπρόιερ ( Ακύλας Καραζήσης) στο Φρήντριχ Νίτσε (Νίκο Χατζόπουλο) στη διασκευή της Ευαγγελίας Ανδριτσάνου στο Όταν έκλαψε ο Νίτσε, του Ίρβιν Γιάλομ- εκδ. Άγρα- και παίζεται στο Θέατρο «Θησείον», Τουρναβίτου 7. Το καθάρισμα της καμινάδας, το μεγάλο στοίχημα. Τα μωρά θα μπορούσαν.

Στοίχημα όμως πως τα παζάρια γίνονται και για να επαναλαμβάνονται. Ένα ακόμη, είναι σε εξέλιξη από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια και ισχύει μέχρι και τις 31 του Δεκέμβρη! Διατίθενται ΒΙΒΛΙΑ ΜΕ 2,3,4,5,7 & 10 ΕΥΡΩ και πολλές άλλες προσφορές.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
ΣΟΛΩΝΟΣ 133, 2ος όροφος
12:00 - 20:00 μ.μ.

Και άλλα νέα, τώρα, για να βγαίνουμε υπό περιορισμό και υπό παρακολούθηση βεβαίως:
Πανελλήνιους διαγωνισμούς για τη συγγραφή - εικονογράφηση λογοτεχνικών βιβλίων για παιδιά προκηρύσσει το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα. Παράλληλα θα χορηγήσει βραβεία σε φορείς και πρόσωπα που καλλιεργούν την νεανική και παιδική φιλαγνωσία και λογοτεχνία. Υποψηφιότητες υποβάλλονται μέχρι 27 Ιανουαρίου 2012, ενώ τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 2 Απριλίου σε ειδική εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου.
http://www.greekibby.gr/products5.php?wh=1&lang=1&the1id=17&the2id=18&theid=18&open1=17&open2=18
Άντε, Καλές μας Γιορτές ( από την ευχή ας μείνει το «μας» τουλάχιστον έστω και κατά φαντασίαν μαζί…προτιμότερο από κατά φαντασίαν ασθενείς). Εξαιρετικές οι ερμηνείες του Καραζήση και του Χατζόπουλου, ενώ απέξω έριχνε τουλούμια.

Ιδέες και Δέσμευση: προτάσεις με μήνυμα τις γιορτές

2011-12-20T13:28:00.008+02:00

(φωτογραφία: σετ σκουλαρίκια που βρίσκονται στο πωλητήριο
του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, Νεοφύτου Δούκα 4,
Βασ. Σοφίας & Ηροδότου 1, T. 210 7228321-3)

Ιδέες και δέσμευση

Και όμως μπορούμε. Τα Χριστούγεννα του 2011 λίγο πριν από το 2012 είναι μια ανάσα έξω από την πόρτα μας. Μικρή δεν φανταζόμουν ότι, χρόνια αργότερα, σε δελτίο ειδήσεων, θα φανερωνόταν μέχρι και υπεύθυνη των ΕΛΤΑ, να διαβάζει γράμματα των παιδιών προς τον Άγιο Βασίλη. Με τον πονοκέφαλο να με έχει καθηλώσει, προς στιγμή σκέφτηκα ότι το Ράδιο Αρβύλα άρχισε νωρίτερα. Και όμως, η "ιεραποστολική" είδηση του κεντρικού δελτίου θύμισε ότι η φωνή των παιδιών μιλά τα "βασικά" με αφορμή τα Χριστούγεννα.
Με αφορμή τα Χριστούγεννα, λοιπόν, καθώς είμαστε προς αναζήτηση της αιτίας ή/και του νοήματος των εορτών, ιδού κάποιες ιδέες πώς τα χρήματα να μη δαπανηθούν απλώς αλλά να αξιοποιηθούν απλά και σε καλαίσθητα δώρα.
Όταν υπάρχει συνάντηση, υπάρχει και δώρο. Γι' αυτό και το Χριστουγεννιάτικο παζάρι των ΑΣΚΙ , για το οποίο δίνονται παρακάτω πληροφορίες, έρχεται επάνω στην ώρα...

*(φωτογραφία: τετράδια από την "α τετράγωνο" για σημειώσεις καιό,τι προκύψει
http://www.cartecoshop.gr/el/991/designer.aspx )

Χριστουγεννιάτικο παζάρι βιβλίων και εκδηλώσεις των ΑΣΚΙ
22 και 23 Δεκεμβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων

Βιβλία και ιδέες, χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, μελομακάρονα, λαχνοί και εκδηλώσεις! Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), μαζί με τους Φίλους των ΑΣΚΙ, οργανώνουν στις 22 και 23 Δεκεμβρίου το καθιερωμένο παζάρι βιβλίων σε ένα διήμερο γεμάτο εκδηλώσεις στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50).
Από τις 11.00 το πρωί έως τις 9.00 το βράδυ για κουβέντα και μελέτη.
Είδη προς πώληση: βιβλία και περιοδικά, παλιά και νέα, λογοτεχνικά, πολιτικά και ιστορικά, και, ιδίως, σπάνιες και εξαντλημένες εκδόσεις για τη σύγχρονη ιστορία και την ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα.
Παράλληλες εκδηλώσεις: ντοκιμαντέρ, συζητήσεις για την κρίση και την πολιτική γελοιογραφία, το διαδίκτυο και τους ιστότοπους για την Ιστορία.

ΠΕΜΠΤΗ 22 Δεκεμβρίου

ΠΡΩΙ: 12.30 Παρουσίαση του νέου κόμβου των ΑΣΚΙ. Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα Ιστορίες στο διαδίκτυο. Ομιλητές: Νίκος Ξυδάκης, Μιχάλης Παναγιωτάκης, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Νίκος Σαραντάκος.
Συντονίζει ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης.

ΜΕΣΗΜΕΡΙ: 16.00 Προβολή του ντοκιμαντέρ του Φερνάντο Σολάνας Μνήμες λεηλασίας (2004, 120΄) για την οικονομική κρίση του 2001 στην Αργεντινή. Σχολιάζουν η Μαρία Δαμηλάκου και ο Χρήστος Λούκος.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 19.00 Συζήτηση με θέμα: Οικονομική κρίση και γελοιογραφία. Θα μιλήσουν οι Γιάννης Καλαϊτζής, Βασίλης Καρδάσης, Προκόπης Παπαστράτης και Νίκος Φίλης. Θα συντονίσει ο Τάσος Σακελλαρόπουλος.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 Δεκεμβρίου

ΠΡΩΙ: 12.30 Παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Κέντρου Ο Εμφύλιος στη Φλώρινα από τη σειρά Μαρτυρίες (ΑΣΚΙ-Βιβλιόραμα). Χαιρετισμός: Στρατής Μπουρνάζος. Ομιλητές: Σπύρος Ασδραχάς, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Ιωάννα Παπαθανασίου και η κόρη του συγγραφέα Ανδριάνα Κέντρου. Συντονίστρια: Κατερίνα Πορφυρογένη.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 18.00 Προβολή των δύο πρώτων επεισοδίων της νέας σειράς ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού Χούντα είναι. Θα περάσει; Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση, στις 19.00, με τους Γιάνη Γιανουλόπουλο, Φώτο Λαμπρινό και Ηλία Νικολακόπουλο.

Αμέσως μετά θα γίνει η κλήρωση της λαχειοφόρου αγοράς και πολλές εκπλήξεις.

''Υπάρχεις σαν μοίρα'' του Στέλιου Ράμφου, 22/12 στον Ιανό

2011-12-20T13:24:00.003+02:00

Οι Εκδόσεις Αρμός και το βιβλιοπωλείο Ιανός

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

του Στέλιου Ράμφου

Υπάρχεις σαν μοίρα,

Διαλέξεις για το Είναι και Χρόνος του Χάιντεγγερ

την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου στις 18,00

στο βιβλιοπωλείο του Ιανού ( Σταδίου 24 ).

Με τον Στέλιο Ράμφο συνομιλούν

Τάκης Θεοδωρόπουλος, Χαρίδημος Τσούκας

Κάλεσμα στο επόμενο συνέδριο του ΕΚΕΜΕΛ.

2011-12-19T12:11:00.002+02:00

3ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΕΚΕΜΕΛ – ΑΠΗΛΙΩΤΗΣ

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης Λογοτεχνίας και Επιστημών του Ανθρώπου (ΕΚΕΜΕΛ) και η Ελληνοαμερικανική Ένωση διοργανώνουν συνέδριο στις 10 και 11 Μαΐου 2012 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (Μασσαλίας 22) με θέμα

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ / ΑΠΟΔΟΣΗ

Η εντυπωσιακή επιτυχία του πρώτου και του δεύτερου συνεδρίου του ΕΚΕΜΕΛ οδήγησε στην απόφαση να καθιερωθεί το συνέδριο ως ετήσιος θεσμός. Η μεγάλη προσέλευση των επαγγελματιών του χώρου, αλλά και το ενδιαφέρον και οι ζωηρές συζητήσεις που προκάλεσαν οι εισηγήσεις, επιβεβαίωσαν την αίσθηση πως ο χώρος της μετάφρασης χρειάζεται τον διάλογο, την ανταλλαγή απόψεων, τις ευκαιρίες συνάντησης και γόνιμης ανταλλαγής απόψεων. Το ΕΚΕΜΕΛ, στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειάς του για την ανάδειξη της κομβικής και γόνιμης συμβολής της μετάφρασης στη λογοτεχνία και τον πολιτισμό γενικότερα, δημοσίευσε τις εισηγήσεις του 1ου και του 2ου Συνεδρίου στα τεύχη Σεπτεμβρίου 2010 και 2011 του «Απηλιώτη» (www.apiliotis.gr). Επόμενο βήμα αυτής της προσπάθειας είναι η διοργάνωση του 3ου Συνεδρίου για τη μετάφραση, τον Μάιο του 2012.

Το τρίτο συνέδριο θέτει το ερώτημα της ίδιας της έννοιας της μετάφρασης και των ορίων του πεδίου της, σε σχέση ειδικότερα με την απόδοση, νοούμενη ως ελεύθερη μετάφραση και διασκευή. Η παιδική λογοτεχνία, το θέατρο, αλλά και η ποίηση αποτελούν, μεταξύ άλλων, πεδία έρευνας των ορίων μεταξύ μετάφρασης, απόδοσης και, τελικά, διασκευής. Παράλληλα, στις νέες συνθήκες της τεχνολογικής παγκοσμιοποίησης, προστίθενται νέα πεδία, όπως η τοπική προσαρμογή ή η διαφήμιση.

Από την άλλη, η απόδοση αφορά και την ενδογλωσσική και τη διασημειωτική μετάφραση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μεταφορά ενός μυθιστορήματος στον κινηματογράφο (που μπορεί να περιλαμβάνει συχνά πέραν της διασημειωτικής και μια διαγλωσσική συνιστώσα), ή οι νέες μορφές της fanfiction (όταν αναγνώστες/θεατές γράφουν συνέχειες αγαπημένων τους έργων στο διαδίκτυο).

Το ΕΚΕΜΕΛ επιδιώκει για άλλη μια φορά τον αναστοχασμό πάνω στην ίδια τη μετάφραση ως διαδικασία και ως φαινόμενο, αλλά και ως επάγγελμα-πρόκληση στις σημερινές συνθήκες.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΙΤΗΣΕΩΝ Όσοι/όσες επιθυμούν να λάβουν μέρος στο Συνέδριο με ανακοίνωση θα πρέπει να υποβάλουν περίληψη της εισήγησής τους (300 λέξεις) μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 2012, σε ηλεκτρονική μορφή, στη διεύθυνση: conference@ekemel.gr.

Η ενημέρωση για την αποδοχή ή μη της πρότασης/εισήγησης και για την οριστική διαμόρφωση της ημερήσιας διάταξης θα γίνει μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 2011.

Μεγάλη Ρωσία, μεγάλη Manege: στο Ι. Θεοχαράκη

2011-12-17T11:21:00.003+02:00

Μεγάλοι Ρώσοι Ζωγράφοι 1920-2010
από τη Συλλογή Manege στην Αγία Πετρούπολη
Υπό την αιγίδα της Ρωσικής Πρεσβείας στην Αθήνα
15/12/2011 – 11/3/2012

Το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη παρουσιάζει το φετινό χειμώνα μία μοναδική έκθεση έργων Ρωσικής Πρωτοπορίας από τη συλλογή της περίφημης Πινακοθήκης Manege στην Αγία Πετρούπολη.

Σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη, ένα ενδιαφέρον σύνολο έργων αντανακλά την πολύπλευρη και ποικιλότροπη ιστορία της εξέλιξης των εικαστικών τεχνών στην Αγία Πετρούπολη, από τη δεκαετία του 1920 έως τις αρχές του 21ου αιώνα. 120, στον αριθμό τους, είναι τα έργα της έκθεσης: ελαιογραφίες, ακουαρέλες και σχέδια που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και τεχνοτροπιών, από τις κατακτήσεις της Ρωσικής Πρωτοπορίας των αρχών του 20ού αιώνα, τις επιβιώσεις της λαϊκής παράδοσης και τις επιδράσεις του μοντερνισμού έως τα καλλιτεχνικά φαινόμενα της περιόδου της περεστρόικα, της μετά-περεστρόικα, καθώς και τις σύγχρονες αναζητήσεις.

Ο πυρήνας της συλλογής, που παρουσιάζεται στην πρώτη ενότητα της έκθεσης, αποτελείται από πίνακες και σχέδια των δεκαετιών ανάμεσα στο 1920 και 1940, όταν η πόλη ονομαζόταν Λένινγκραντ. Τα έργα αυτά, μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας, προσφέρουν μια ξεχωριστή προσέγγιση της Σοβιετικής τέχνης εκείνης της περιόδου. Αποτελούν μια πρόκληση στις παραδοσιακές κριτικές ερμηνείες και προσθέτουν μια επιπλέον διάσταση στην αντίληψη του θεατή πάνω στα καλλιτεχνικά δρώμενα των καιρών.

Η εύφορη και δημιουργική ατμόσφαιρα της εποχής έπλασε μια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών που επηρέασαν έντονα την ανάπτυξη της Ρωσικής Ζωγραφικής μεταφέροντας ένα ισχυρό εικαστικό μήνυμα. Νέοι τρόποι καλλιτεχνικής έκφρασης βρήκαν αρμονικούς συνδυασμούς με την ακαδημαϊκή παράδοση στα έργα ταλαντούχων ζωγράφων που προσπάθησαν να αποδώσουν το πνεύμα των κοινωνικών αλλαγών και της προσδοκίας για μια καλύτερη ζωή. Με την τέχνη τους έδωσαν μια σημαντική συμβολή στην εξέλιξη της προσωπογραφίας, αλλά και της τοπιογραφίας. Τα πορτρέτα τους χαρακτηρίζονται από μεγάλη ψυχολογική φόρτιση και ποιητική διάθεση, ενώ τα τοπία τους, που απεικονίζουν κυρίως την πόλη και τη ζωή της, ξεχειλίζουν από πρωτότυπους χρωματισμούς και προσωπικά βιώματα που αντανακλούν την ξεχωριστή καλλιτεχνική τους ικανότητα και την ατομική τους ευαισθησία.

Τα έργα αυτά, που δημιουργήθηκαν συχνά κάτω από δραματικές ιστορικές συνθήκες, όπως η περίφημη πολιορκία της πόλης (τότε Λένινγκραντ) κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που διήρκεσε 872 ημέρες, διακρίνονται για την υψηλή πλαστική τους δεινότητα, την ιδιομορφία, την ποικιλία και την καλλιτεχνική τους ποιότητα, αποκαλύπτοντάς μας άγνωστες πτυχές της ρωσικής εικαστικής κουλτούρας.

Μεταξύ άλλων παρουσιάζονται έργα των ακόλουθων καλλιτεχνών:
• Grinberg
• Lapshin
• Zagoskin
• Timoshenko
• Krimmer
• Pakulin
• Proshkin
• Shuriga
• Churilov

Το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, με την ευκαιρία της έκθεσης, εκδίδει πολυσέλιδο κατάλογο με κείμενα των: Marina Jigarkhanyan (επιμελήτρια Τμήματος Σύγχρονης Τέχνης της Συλλογής Manege), Ευθυμίας Γεωργιάδου-Κούντουρα, (αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ.) και Αφροδίτης Οικονομίδου (επιμελήτρια εκθέσεων τέχνης).

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολεία, καθώς και εργαστήρια ζωγραφικής για παιδιά και ενήλικες.

Επιμέλεια έκθεσης: Marina Jigarkhanyan, Αφροδίτη Οικονομίδου

Διάρκεια έκθεσης: 15 Δεκεμβρίου 2011 – 11 Μαρτίου 2012

Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή: 10:00-18:00
Πέμπτη, Παρασκευή: 10:00-20:00
Τιμές εισιτηρίων: 6 €, 3 € (μειωμένο)

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, 106 71 Αθήνα
T: 210-3611206
F: 210-3611349

Η "Οδός Ιπποκράτους" στην Αγ. Ειρήνης 17, 20/12

2011-12-16T15:16:00.003+02:00

Από τις εκδόσεις Παπαζήση ιδέες-σπίθες τις γιορτές

2011-12-15T00:20:00.002+02:00

Κορυφαίοι ξένοι συγγραφείς συνομιλούν σε πρωτότυπη γλώσσα με τους αναγνώστες.

Οι Εκδόσεις Παπαζήση προτείνουν, ειδικά για τις γιορτές των Χριστουγέννων: ILS English Series, μια σειρά 22 μικρών βιβλίων στην αγγλική γλώσσα, όπου η λογοτεχνία συναντά την επιστημονική φαντασία και το μυστήριο τις βιογραφίες. Από τον Mark Twain και τον Oscar Wilde μέχρι τον Arthur Conan Doyle και τη Virginia Woolf, στην ILS English Series περιλαμβάνονται τα πρωτότυπα αγγλικά κείμενα μαζί με ένα ενσωματωμένο λεξικό για πιο ουσιώδη ανάγνωση.

Σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή ( 2.50€ το ένα), κάθε βιβλιαράκι δίνει ''έξυπνα'' την αφορμή για ένα πρωτότυπο χριστουγεννιάτικο δώρο, ενώ δυνατότητα υπάρχει, να συνδυαστούν δύο και τρία βιβλία κοινής θεματικής ενότητας, ή κοινού επιπέδου αγγλικών, ή/και του ίδιου συγγραφέα.

Ιδανικά και για παιδιά

Στη σειρά ILS English Series, υπάρχουν πολλές επιλογές, κυρίως, για παιδιά (10 χρόνων και άνω), καθώς το κάθε βιβλίο εντάσσεται σε μια ενότητα αντίστοιχη του συγκεκριμένου επιπέδου αγγλικών.

Οι τίτλοι

Literature

1 Ernest Hemingway | The Snows of Kilimanjaro
William Saroyan | The Pomegranate Trees
Sherwood Anderson | The Untold Lie

2 Ernest Hemingway | My Old Man
William Saroyan | Locomotive 38, The Ojibway
Sherwood Anderson | An Awakening

3 Rudyard Kipling | Just so stories

4 John Steinbeck | The White Quail | Flight

5 Oscar Wilde | The Happy Prince and Other Tales

6 Rudyard Kipling | The Man Who Would be King

7 Oscar Wilde | The Star Child | The Fisherman & his Soul

8 F. Scott Fitzgerald | Basil: The Freshest Boy | Three Hours between Planes

9 Henry James | Daisy Miller

10 Jack London | The Whale Tooth | The House of the Mapuhi | Mauki

11 Saki | The Open Window & other stories

12 F. S. Fitzgerald | May-Day

13 Mark Twain | The Man that Corrupted Hadleyburg

14 Virginia Woolf | A Society | The Lady in the Looking-Glass | The Duchess and the Jeweller | Lappin and Lapinova

15 John B. Severance | Gandhi – Great Soul (Biography)

16 Jack London | All Gold Canyon (Western)

Horror

1. E. A. Poe | The Tell-Tale Heart
R. Dahl | Lamb to the Slaughter | Man from the South
E. Nesbit | The Mystery of the Semi-detached

2. Henry James | The Romance of Certain Old Clothes

3. R. L. Stevenson | The Body Snatcher

Science Fiction

1. Arthur Conan Doyle | The Adventures of Sherlock Holmes
The Red-Headed League | The Blue Carbuncle

2. H. G. Wells | The Time Machine
H. G. Wells | The Country of the Blind | Aepyornis Island

* συστήνω το 1 από τη σειρά τρόμου

Δημόσια πόλη: χώροι και τόποι, στο Μ. Μπενάκη

2011-12-13T10:16:00.002+02:00

Ευρεσιτεχνία και διαβίωση: η σφυρηλάτηση της οικολογικής συνείδησης

2011-12-11T02:14:00.002+02:00

Μπορεί η διαδρομή των φυσικών εικόνων, από τους μακρινούς τόπους στην οθόνη του υπολογιστή μας, με τη μεσολάβηση του διαδικτύου, να ασκήσει επιρροή στη σκέψη μας, ώστε να εσωτερικευτεί το νόημά της; Από τις Φιλιππίνες και τις τενεκεδένιες πολιτείες έρχεται το μήνυμα, ότι η ανάγκη για επιβίωση υπαγορεύει ένα νέο τρόπο διαβίωσης, στο πλαίσιο του οποίου η ευρεσιτεχνία, εκτός από πρόταση, συνιστά και στάση ζωής: είναι συγχρόνως πρωτοτυπία και τηλέτυπος, τύπος που έρχεται από μακριά. Οπότε, αν και οι συνθήκες φτώχειας είναι δυσχερείς και έντονες στις Φιλιππίνες, εκεί που το ρεύμα κοστίζει πανάκριβα, τη λύση δίνει η δημιουργία μιας αυτοσχέδιας ηλιακής μποτίλιας. Σε μια οροφή από λαμαρίνα γίνεται μια τρύπα, όπου το μπουκάλι με το νερό σφηνώνεται, ώστε το φως της μέρας να αντανακλάται και να διαχέεται από την ηλιακή μποτίλια στο σκοτεινό κλειστό χώρο. Κάπως αναλυτικότερα το συμβάν καταγράφεται στο σύνδεσμο του TV5, για να γίνει σαφές πως κατ’ αυτόν τον τρόπο εξοικονομείται 17% του διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, ενώ μία ηλιακή μποτίλια φωτίζει τόσο όσο μία λάμπα των 50 βατ. Πίσω από αυτό το πετυχημένο πρότζεκτ, είναι ένας άνθρωπος: ο Illac Diaz, το όνομα του οποίου προέρχεται από την παράδοση των Αζτέκων και υποδηλώνει το «θεό του φωτός». Κατά συνέπεια, εξυπακούεται ότι, λύσεις σαν αυτή στηρίζουν την προστασία του πλανήτη, αντί να επιβαρύνουν την υπερθέρμανσή του.
http://www.tv5.org/TV5Site/7-jours/jeu.php?id_dossier=371&jeu=4979#ancre
Στη δεδομένη εφεύρεση, αυτό που προκαλεί το ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι η δύσκολη επιβίωση αλλάζει τη διαβίωση. Μετασχηματίζει την ίδια την περίσταση. Υπό την έννοια ότι το φυσικό φως ισοδυναμεί με την έκφραση του χρόνου, διαπιστώνεται κυρίως ότι, η δύναμη της εφεύρεσης αποτελεί μια αναλογική επέμβαση στη χρονική συνθήκη και στον τρόπο με τον οποίο το μέγεθος του χρόνου γίνεται αντιληπτό, από τους πολίτες, ούτως ώστε να αξιοποιούν εμπράκτως την αναλογία φωτός-χρόνου.

Άλλες αναλογίες -δυσαναλογίες- που μετασχημάτισαν τις περιστάσεις, είναι:
1981, η χρονιά έγχρωμης τηλεόρασης στην Ελλάδα αλλά και εισόδου της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ.
1989, Νοέμβριος: η πτώση του τείχους του Βερολίνου αλλά και του ελληνικού δημόσιου τηλεοπτικού μονοπωλίου, εφόσον το Νοέμβριο εγκαινιάζεται η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση.
2011: η χρονιά που μάθαμε για το κλείσιμο του alter, του καναλιού που μοίραζε συσκευές, δώρα, μετρητά από εκπομπές ταλέντων, κουφέτων, παζαριών.

Τουλάχιστον η είδηση από τις Φιλιππίνες δίνει ελπίδα ότι η οικολογική συνείδηση υπάρχει.

και κάτι ακόμα:

Bryn Mawr Classical Review 2011.12.23

2011-12-10T22:47:00.002+02:00

Alexandros Vasileiades, Από την φιλίαν στην φίλησιν ουσιαστικά σε -σις στο αριστοτελικό corpus: συμβολή στη μελέτη των μηχανισμών δημιουργίας φιλοσοφικών τεχνικών όρων. Αριστοτελικά μελετήματα 1. Thessaloniki: Aristotle University of Thessaloniki, 2010. Pp. 180. ISBN 9789602436707.

Reviewed by Amy Coker, University of Liverpool

[A table of contents, with translations of the chapter-titles, is given at the end of the review.]

This book (in English entitled ‘From φιλία to φίλησις: nouns ending in -σις in the Aristotelian corpus: a contribution to the study of the mechanisms giving rise to technical philosophical terminology’) does exactly what its title suggests, giving a detailed account of the appearance and use of nouns ending in –σις in the works of Aristotle. The fifth and fourth centuries BC witnessed the creation of a large number of Greek nouns in -σις formed from verbs and denoting the result of an action (nomina actionis, and also nomina rei actae), e.g. δόσις ‘the act of giving’ or ‘gift’ from δίδωμι ‘I give’.1 These new words are found frequently but not exclusively in works concerned with intellectual enquiry, especially philosophy and medicine; many are found for the first (and often the only) time in works attributed to Aristotle, hence this study devoted to understanding his use of this specific type of formation.2 Vasileiades’ book is a revised version of his doctoral thesis of 2007 and is the first volume in a new series entitled ‘Αριστοτελικά μελετήματα’ (‘Aristotelian studies’), published by the Aristotle University of Thessaloniki.3 The aim of the series is to publish original monographs produced at the University and, more broadly, to foster interest in Aristotle, and thus this work is an appropriate first volume. While the fact that the work is written in Modern Greek may render it inaccessible to many readers, the concise summary in English provided at the end of the book, together with the indices cataloguing his data, make much of Vasileiades’ work available to anyone familiar with the alphabet and willing to sit down with a dictionary. An English translation of the table of contents is given at the end of this review to assist those who wish to delve deeper.

After a short introduction (pp. 15-17), Vasileiades begins with discussion of a pair of terms which encapsulate some of the issues and introduce some of the questions on which he will focus, namely φιλία and φίλησις (pp. 19-28). He outlines how the development of Aristotle’s thinking on the nature of friendship in Nicomachean Ethics led to the need for more than the single term φιλία: φιλία developed in Aristotle’s writings to mean specifically the virtue ‘friendship’ (‘a disposition without affective experience’ as Vasileiades translates on p. 159), while φίλησις was created for use alongside the original term with the meaning ‘loving’ as the pathos or affective state. Vasileiades stresses that the creation of terminology is very much a part of Aristotle’s thinking and it is this terminological innovation – using –σις to create new terms, all of which express some kind of ‘activity’ – which is explored through the rest of the book.

The next chapter gives an overview of the use of the suffix -σις, with a survey of previous scholarship and figures on the distribution of nouns formed in this way in works before Aristotle and in the Aristotelian corpus: around 5% off all nouns in works attributed to Aristotle are formed with -σις and of these some 36% (231 nouns) are not attested in earlier works (p. 33). Those which are attested prior to Aristotle are generally first seen in Plato and the Hippocratic corpus, and Vasileiades ponders the relationship between Aristotle and these writers, as well as with pre-Socratic texts including the early Ionian philosophers. The author concludes with his assertion that Aristotle creates new terms in line with existing linguistic patterns, but in the mould of his own individual language, a conclusion stressed elsewhere in this work.

The next chapter is in many ways the core of the work, containing detailed discussion of the bulk of Vasileiades’ data; it is the largest chapter by far, amounting to around a third of the total work. This mammoth chapter develops the hypothesis that terms in -σις in Aristotle are created according to his own philosophical principles, and that all denote changes of state: the chapter is thus divided into sections which focus on these various types of changes and their subdivisions, and the nouns which can be grouped under each heading. These categories are ἐνέργεια (activity), κίνησις (motion) and μεταβολή (change). The chapter then considers the different spheres in which nouns in –σις are found: Logic, Rhetoric/Poetics and Ethics/Politics. One of Vasileiades’ findings is that this body of nouns can be divided into semantic neologisms (earlier attested words used with new meanings) and lexical neologisms (words which appear first in Aristotle), and these processes of noun creation take place as part of the philosophical discourse. In this framework, in the pair φιλία ~ φίλησις, φιλία is a semantic neologism, φίλησις a lexical neologism. The author reasserts his earlier statement here, that Aristotle’s language is not at odds with general principles of language development observed elsewhere in Greek, but that he innovates within the existing framework while attempting to form his own technical vocabulary beyond that established by earlier writers on science and philosophy (p. 90, paraphrased).

The closing chapters consider more briefly the occurrences of nouns in -σις alongside the verbs from which they are created, and then the relationship between nouns formed with -σις and those made with other suffixes which form nouns with similar semantic content, namely -μα and -μός (also forming nomina actionis and nomina rei actae), and the adjective-forming suffix -τικός. Before the short conclusion, Vasileiades provides a comprehensive list of nouns in -σις in Aristotle, with each noun annotated according to distribution.4 He concludes that Aristotle’s creation of nouns in -σις is tied to his general philosophical principles, i.e. concepts of ‘movement’ and ‘activity’, and that he also used and developed existing terms as part of his own particular discourse; he suggests that mechanisms similar to those outlined in Aristotle’s creation of technical terms in -σις also operated for those terms he formed with different suffixes, e.g. -μα.

This is an unashamedly specialist work and has the feel very much of a doctoral thesis. However, it is generally fairly readable and on the whole the philosophical background needed to appreciate the discussion is explained in the appropriate place. The evidence on which Vasileiades’ conclusions are based is presented clearly, and moreover the catalogue of data is well set out and easy to use. The work contains much of use to scholars interested in the details of Aristotle’s Greek and how the philosopher tailored his language and terminology to suit his discursive and argumentational needs.

To this linguistically-minded reviewer (scholars of philosophy may find other issues to raise), one area which perhaps deserves more consideration is the relationship between Aristotle’s use of the suffix -σις and its use by his non- prose predecessors, especially given the stress laid by Vasileiades on the degree to which Aristotle innovates. The growth of this class of nouns at this period appears not to be driven exclusively by the need for theoretical terminology within the realm of intellectual enquiry, as its numbers increase also in poetry and other linguistic spheres. For example, as part of his discussion of examples of -σις in the Aristophanic corpus, Andreas Willi observes that examples found in Attic inscriptions of the fifth century BC cannot all be ascribed to the need for intellectual vocabulary, but are rather to be seen as part of a more general trend in expression.5 Similarly, albeit in a later period, there are many new formations in -σις attested in the Ptolemaic papyri, by no means all of which can have been purely technical formations.6 This suggests that the increase in the use of -σις was more widespread than the literary evidence alone suggests, and that Aristotle’s usage reflects not only an intellectual or literary trend, but a more general one affecting the language at many levels. Conversely, there are places in the book where Vasileiades seems to accord Aristotle more influence as a linguistic trail-blazer than is justified by his data: Aristotle may create new words, but many of them do not gain common currency, even within philosophical discourse. However, neither of these points detracts greatly from the overall contribution of Vasileiades’ work, which has much to recommend it to those interested in the specifics of Aristotelian language.

As a final point, I wonder whether a Greek-English glossary might have been helpfully included, as in some recent Greek works on linguistics.7 Even among classicists, Greek is not the most familiar of the modern languages of Europe, and while not wishing to over-accommodate the Anglophone, I suggest that with a glossary Vasileiades could have easily and cheaply enhanced the accessibility of his book, which remains quite a technical, ‘niche-market’ text.

Table of Contents

Prologue (Πρόλογος) pp. 13-14
Introduction (Εισαγωγή) pp. 15-17
The terms φιλία~φίλησις (Οι όροι φιλία-φίλησις) pp. 19-28
The productive ending –σις (Η παραγωγική κατάληξη –σις) pp. 29-35
The meaning and shape of terms (Σημασία και μορφή ορων) pp. 37-91
Nominal* and Verbal logos (Ονοματικός και ρηματικός λόγος) pp. 93-104 * translated by Vasileiades (p. 164f.) as ‘nominative’
Related productive endings and terms (Συγγενείς παραγωγικές καταλήξεις και όροι) pp. 105-133
Nouns in -σις in the Aristotelian corpus (Τα ουσιαστικά σε -σις του αριστοτελικού corpus) pp. 135-146
Conclusions (Συμπεράσματα) pp. 147-151
[English] Summary pp.159-167
Index locorum in Aristotle (Πίνακας αριστοτελκών χώρων) pp. 169-173
Index of Greek words (Ευρετήριο λεξέων και όρων) pp. 175-180

Notes:
1. A detailed account of the suffix and its history is found in P. Chantraine, La formation des noms en grec ancien (Paris, 1933), §§217-228
2. Broad-brush figures are found in G. R. Vowles, ‘Studies in Greek Noun-Formation: Dental Terminations, V: Words in -σις and -τις’. CPh 23 (1928), 34-59 at 58, repeated in Chantraine 1933 (see note 1), §223.
3. The second volume in the series is announced here
4. The key to this useful list is translated here into English: (K) in common use; (author name) occurrence in earlier or contemporary writers; (A) first witness is Aristotle. For the (A) category, in addition the annotations used are: (α) hapax in Aristotle; (1) found only in Aristotle; (*) presence in a work whose attribution to Aristotle is disputed; (+) does not appear in LSJ.
5. A. Willi, (2003) The Languages of Aristophanes. Aspects of Linguistic Variation in Classical Attic Greek (Oxford, 2003),134-6
6. E. Mayser, Grammatik der griechischen Papyri aus der Ptolemäerzeit I.3 (Leipzig, 1970), §83.19
7. e.g. A. Αναστασιάδη-Συμεωνίδη, Α. Ράλλη & Δ. Χειλά-Μαρκοπούλου (eds.), Το Γένος (Athens, 2003)

Στο JK πλ. Κολωνακίου 19, 13/12 στις 19.30

2011-12-10T12:02:00.004+02:00

Στην ΕΣΗΕΑ, 19/12 στις 19.00 για την Καλαμποκά

2011-12-09T00:48:00.003+02:00

Παρουσίαση βιβλίου του Χριστόφορου Βερναρδάκη, 16/12

2011-12-08T15:45:00.001+02:00

Παρουσίαση βιβλίου

Πολιτικά κόμματα, εκλογές & κομματικό σύστημα

Οι μετασχηματισμοί της πολιτικής αντιπροσώπευσης 1990 – 2010

του Χριστόφορου Βερναρδάκη,
Επίκουρου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Α.Π.Θ.
(Εκδόσεις Σάκκουλα)

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 19.00 στην αίθουσα της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (Ε.Σ.Η.Ε.Α.) [ Ακαδημίας 20, Αθήνα]

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι κ.κ.:
Γιάννης Μεταξάς, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών,
Ηλίας Νικολακόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών και
Μιχάλης Σπουρδαλάκης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών & Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης (ΕΕΠΕ)

Την παρουσίαση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Στέλιος Κούλογλου

Μήνας Πολιτισμού στην πόλη πριν από τα Χριστούγεννα...

2011-12-08T09:24:00.004+02:00

Το πρόγραμμα του Μήνα Πολιτισμού περιλαμβάνει τις παρακάτω δράσεις ανά φορέα:

ART-ATHINA
Η ART-ATHINA συντονίζει ένα πρόγραμμα ξεναγήσεων και άλλων δράσεων με ελεύθερη είσοδο σε αίθουσες τέχνης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ άλλων από την Αθήνα συμμετέχουν οι γκαλερί ΑΔ, Αίθουσα Τέχνης "Καπλανών 5", Αστρολάβος, About, Andreas Melas & Helena Papadopoulos, Art Zone 42, Batagianni gallery, Γκαλερί Έρση, έκφραση - γιάννα γραμματοπούλου, Elika, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα, K-art, Μέδουσα Αίθουσα Τέχνης, Qbox, Ρεβέκκα Καμχή, Σκουφά, Τhe Apartment, The Breeder, Titanium Yiayiannos Gallery, και από τη Θεσσαλονίκη οι Artis Causa, Γκαλερί TinT και Zina Athanassiadou Gallery.
Αναλυτικό πρόγραμμα στο www.art-athina.gr

Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας
Χριστουγεννιάτικα εργαστήρια για παιδιά στο Βυζαντινό Μουσείο, 11 έως 18 Δεκεμβρίου 2011
Οι μικροί επισκέπτες θα κατασκευάσουν χριστουγεννιάτικες κάρτες και στολίδια, με αφετηρία βυζαντινές και μεταβυζαντινές εικόνες και άλλα επιλεγμένα αντικείμενα από τις συλλογές του Μουσείου, τα οποία εικονογραφούν διαφορετικά επεισόδια από την αφήγηση της Γέννησης. Για παιδιά 5 έως 8 ετών. Κυριακή 11, Σάββατο 17 και Κυριακή 18 Δεκεμβρίου. Ώρες έναρξης: 10:00 και 12:00
Η συμμετοχή στα προγράμματα είναι δωρεάν. Ο αριθμός των παιδιών που μπορούν να συμμετάσχουν στο κάθε πρόγραμμα είναι περιορισμένος γι’ αυτό είναι απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο τηλέφωνο 213 213 9507 (από Δευτέρα έως Παρασκευή, ώρες 09:00 έως 15:00). Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Πληροφορίες: Γραφείο Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων ΒΧΜ
http://www.byzantinemuseum.gr/el/?nid=1417
www.byzantinemuseum.gr

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας
Οι κινηματογράφοι Απόλλων Cinemax Class (Σταδίου 19), Δαναός 1 και Δαναός 2 (Κηφισίας 109) και Νιρβάνα Cinemax (Αλεξάνδρας 192) σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας προσφέρουν δωρεάν προβολές σε ανέργους. Την Δευτέρα 12 και την Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου η είσοδος θα είναι ελεύθερη για τους κατόχους θεωρημένων από τον ΟΑΕΔ καρτών ανεργίας: για τους κινηματογράφους Απόλλων και Νιρβάνα, η προσφορά ισχύει για την πρώτη απογευματινή προβολή και για τους κινηματογράφους Δαναό 1 και 2 για όλες τις προβολές. Η είσοδος θα γίνεται με σειρά προτεραιότητας -ανάλογα με τις διαθέσιμες θέσεις των κινηματογράφων- και στις προγραμματισμένες προβολές εκείνων των ημερών. Όλες οι λεπτομέρειες στο www.aiff.gr .

Εθνική Λυρική Σκηνή
Η Εθνική Λυρική Σκηνή, συμμετέχει στην πρωτοβουλία με την παραχώρηση 100 θέσεων για την παράσταση μπαλέτου Όλοι χορεύουν βαλς! της 11ης Δεκεμβρίου 2011. Οι θέσεις θα δοθούν σε εγγεγραμμένους άνεργους και ηλικιωμένα άτομα άνω των 68 ετών.
Η διανομή των θέσεων θα ξεκινήσει την Τρίτη 6 Δεκεμβρίου, από τα ταμεία της Ε.Λ.Σ. (Ακαδημίας 59-61, Αθήνα). Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Απαιτείται η επίδειξη κάρτας ανεργίας – ταυτότητας. Δεν ισχύουν τηλεφωνικές κρατήσεις. Ώρες ταμείων 09.00-21.00, καθημερινά.
Τηλέφωνο για πληροφορίες: 2103662100 (καθημερινά 09.00-21.00)
www.nationalopera.gr

Εθνικό Θέατρο
• 30 θέσεις με μειωμένη είσοδο 5 Ευρώ (με σειρά προτεραιότητας) σε νέους, ηλικιωμένους και άνεργους για την παράσταση του έργου του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Περικλής σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στην Κεντρική Σκηνή, την Πέμπτη 22/12 .
• Δωρεάν παρακολούθηση της παράστασης Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου της Άλκης Ζέη στην Παιδική Σκηνή από ειδικές ομάδες παιδιών έπειτα από συνεννόηση με τους αρμόδιους φορείς.
• Παράσταση της Αντιγόνης του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά στις φυλακές, την Τετάρτη 14/12.
• Οργάνωση ξενάγησης στους χώρους του Εθνικού την Δευτέρα 19/12 στις 11.00 το πρωί, ανοιχτή για το κοινό.
Πληροφορίες από το Γραφείο Τύπου στο email promodept@n-t.gr
www.n-t.gr

Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
"Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών"
Ένα διήμερο focus στη νέα γενιά Ελλήνων δημιουργών που περιλαμβάνει την παρουσίαση 40 πρωτοεμφανιζόμενων λογοτεχνών τους οποίους προτείνουν τα λογοτεχνικά περιοδικά καθώς και παράλληλες εκδηλώσεις διαλόγου με τι άλλες τέχνες: κινηματογραφικές προβολές, περφόρμανς χορού και θεάτρου, εικαστικά, κόμικς, μουσικά χάπενινγκ, διαγωνισμούς, workshops (όλες οι εκδηλώσεις είναι ανοιχτές για το κοινό)
Παρασκευή 9 – Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011 - Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Αναλυτικό πρόγραμμα εκδηλώσεων: http://www.festivalneonlogotechnon.gr/
Πληροφορίες: Εθνικό Κέντρο βιβλίου, τηλ. 210-9200300, info@ekebi.gr , www.ekebi.gr (υπεύθυνη επικοινωνίας: Νόπη Χατζηγεωργίου, 210-9200346, 6978181819, nchatzigeorgiou@ekebi.gr )
www.ekebi.gr

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
• Τετάρτες με Κινηματογράφο στο ΙΜΚ με Ελεύθερη Είσοδο. Μικρό Αφιέρωμα στον Γούντι Άλεν και σε 4 καυτές κωμωδίες του. Από την Τετάρτη 7/12 έως την Τετάρτη 28/12, στις 21:30
Σε συνεργασία με τη New Star και τον Βελισσάριο Κοσσυβάκη
Κρατήσεις θέσεων με σειρά προτεραιότητας: 210 34 18 579 Δευ – Παρ 10:00 – 14:00
Αναλυτικά οι ταινίες:
14/12/2011, «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία» - 1969 - 85΄
21/12/2011 «O Υπναράς». – 1973 – 89΄
28/12/2011 «Τα Πάντα Γύρω Απ’ Το Σεξ…» – 1972 – 87’
• Παράλληλα Δρώμενα - Αντηχούν Μουσικές στο ΙΜΚ: 2 Μικρές Jazz Συναυλίες στο Φουαγέ του ΙΜΚ (14/12 & 21/12 στις 21:00) από το Ωδείο Φίλιππος Νάκας
Γραφείο Τύπου ΙΜΚ: Χαρά Πετρούνια, 210 52 44 648, 6972 710 991, e-mail: x-petrouyia@ath.forthnet.gr
Δελτία Τύπου και Φωτογραφικό Υλικό είναι διαθέσιμα και στην ενότητα για τον Τύπο και τα ΜΜΕ (Press Area) http://www.mcf.gr/el/Press_Area/ www.mcf.gr

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
• 100 δωρεάν εισιτήρια για την έκθεση «Υπάρχει σε όλα λύση; Ταξίδι στον κόσμο των αρχαίων ελληνικών μαθηματικών».
• 100 δωρεάν εισιτήρια για την έκθεση «Γιάννης Μέτσης – Πειραματικό Μπαλλέτο Αθηνών».
• 50 δωρεάν εισιτήρια για τις προβολές της «ΘΟΛΟΥ».
Όλα τα ανωτέρω εισιτήρια θα διατίθενται στο κοινό κατόπιν συνεννόησης (τηλέφωνα: 2122542001-4) και ισχύουν για τις Παρασκευές του μηνός Δεκεμβρίου.
www.hellenic-cosmos.gr

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών προσφέρει από 50 δωρεάν εισιτήρια σε εγγεγραμμένους ανέργους για κάθε μία από τις ακόλουθες συναυλίες:
• «Το Χαμένο Παλάτι των Θεών» - Έργα των Γκλουκ, Τσαϊκόφσκυ, Ξενάκη και Χάυντν, Παρασκευή 09.12.2011, 20:30 Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
• «Στις Παρυφές του Θρύλου» - Έργα των Σιμπέλιους, Μπετόβεν, Στράους, Παρασκευή 16.12.2011, 20:30 Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
• «Χριστουγεννιάτικη Συναυλία» - Τα 4 κουαρτέτα με φλάουτο του Μότσαρτ, Δευτέρα 19.12.2011, 20.30 Αίθουσα Συναυλιών Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός
Υπενθυμίζουμε ότι πριν από κάθε συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών προηγείται, στις 19.45, δωρεάν εισαγωγική ομιλία για τους κατόχους των εισιτηρίων.
Κρατήσεις θέσεων και πληροφορίες για την παραλαβή των εισιτηρίων στα τηλέφωνα 210 7257601-3 (από Δευτέρα έως Παρασκευή 09.00 – 14.00). Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Για την παραλαβή απαιτείται η επίδειξη θεωρημένης από τον ΟΑΕΔ κάρτας ανεργίας και αστυνομικού δελτίου ταυτότητας.
www.koa.gr

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Έκθεση: ‘Άγονη Γραμμή. Ένα αρχαιολογικό ταξίδι
στο Καστελλόριζο, στη Σύμη, στη Χάλκη, στην Τήλο και τη Νίσυρο’
Ελεύθερη είσοδο στο κοινό την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011 (10.00 – 20.00).
Στις 18.30 θα πραγματοποιηθεί ξενάγηση για το κοινό.
E: communication@cycladic.gr
W: www.cycladic.gr

Μουσείο Μπενάκη
• Κεντρικό κτήριο
Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα «Ο Αϊ Βασίλης αναζητά συνεργάτες»
Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011, 11.00-14.00 και Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011, 17.00-20.00
Το Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Μουσείου Μπενάκη διοργανώνει το χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα «Ο Αϊ Βασίλης αναζητά συνεργάτες» που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες, με στόχο να ανακαλύψουν τις πλούσιες συλλογές του Μουσείου Μπενάκη μέσα από ένα συναρπαστικό εκπαιδευτικό παιχνίδι. Είσοδος ελεύθερη σε οικογένειες, μεγάλους και παιδιά.

• Ισλαμικό μουσείο
Σάββατο 10 & Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011, 11.00
«Σάββατο στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης»
Δύο ξεναγήσεις από τις επιμελήτριες Μίνα Μωραΐτου & Ροζάννα Μπαλλιάν της Ισλαμικής συλλογής του Μουσείου Μπενάκη για μία γνωριμία με τον ισλαμικό πολιτισμό.
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011, 11.00, ειδική ξενάγηση σε κατόχους κάρτας ανεργίας
Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011, 11.00, ειδική ξενάγηση σε ομάδες προσφύγων (Οργάνωση σε συνεργασία με το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες)
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Μέγιστος αριθμός επισκεπτών 35 άτομα.

• Κτήριο οδού Πειραιώς
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011, 19.00 και Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011, 12.00
Έκθεση «Νίκος Χουλιαράς. Τα πίσω δωμάτια του νου»
Μουσείο Μπενάκη – Κτήριο Πειραιώς 138 (16/11/2011 - 15/01/2012)
Δύο ξεναγήσεις από την επιμελήτρια της έκθεσης Λίζη Πλέσσα:
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011, 19.00 - Ειδική ξενάγηση σε κατόχους κάρτας ανεργίας
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011, 12.00 - Ειδική ξενάγηση σε ομάδες προσφύγων (Οργάνωση σε συνεργασία με το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες)
Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Μέγιστος αριθμός επισκεπτών 35 άτομα.
Υπεύθυνη Επικοινωνίας Νικολέττα Μεντή, Τηλ: 210 3671023
www.benaki.gr

Μπιενάλε της Αθήνας
• Στο πλαίσιο της κρίσης παρέχεται ελεύθερη είσοδος σε ανέργους, εκπαιδευτικούς και ειδικές κατηγορίες επισκεπτών καθ’ όλη τη διάρκεια της 3ης Μπιενάλε της Αθήνας 2011 ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ (έως 11 Δεκεμβρίου 2011).
• Σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης η 3η Μπιενάλε της Αθήνας 2011 ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ παρουσιάζει στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών (9 –10 Δεκεμβρίου 2011) το θεατρικό έργο «Ρινόκερως» του Ευγένιου Ιονέσκο σε ηχητική απόδοση από τον Στέλιο Καραμανώλη και την Τούλα Πλουμή και το βίντεο «Σημειώσεις για ένα σύγχρονο μυθιστόρημα» του Μάκη Μαλαφέκα.
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Δέσποινα Σεβαστή, Τ: 6945037687, 210 52 32 222, E: press@athensbiennial.org
www.athensbiennial.org

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών – Ίδρυμα Ωνάση
• Στις 14.12.11 στη συναυλία του συνόλου DissonART αφιερωμένη στον Ιάννη Ξενάκη (δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του) θα υπάρχουν 200 θέσεις δωρεάν, με σειρά προτεραιότητας στα τηλέφωνα 2109005800 και 2130178036.
www.sgt.gr

Διαλέξεις Έρικ Όλιν Ράιτ, 19 & 20/12

2011-12-07T14:08:00.002+02:00

19 και 20 Δεκεμβρίου 2011

Διαλέξεις Έρικ Όλιν Ράιτ

Στις 19 και 20 Δεκεμβρίου το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, διοργανώνει στην Αθήνα
δύο εκδηλώσεις με κεντρικό ομιλητή τον διακεκριμένο ακαδημαϊκό Έρικ Όλιν Ράιτ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΛΕΞΕΩΝ
• Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 19.00, αίθουσα εκδηλώσεων Ινστιτούτου
GOETHE, Αθήνα (Ομήρου 14-16)

Πραγματικές ουτοπίες στον καπιταλισμό και πέρα από αυτόν

Παίρνοντας στα σοβαρά το κοινωνικό στοιχείο στο σοσιαλισμό

(Στο πλαίσιο της 5ης ετήσιας διάλεξης στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά)
θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση

• Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 19.00, Αμφιθέατρο Παπαρρηγοπούλου,
Νομική Σχολή Αθηνών, Σόλωνος 57 (1ος όροφος)

Η εξέγερση στο Ουισκόνσιν το 2011

Καταλαμβάνοντας το Καπιτώλιο

θα υπάρχει διαδοχική μετάφραση

Η «Φόνισσα» της οδού Κεφαλληνίας και η δύναμη της αισθαντικότητας

2011-12-07T12:40:00.003+02:00

Μια σκιά, μήπως η σκηνοθετική απόπειρα για μεγάλα λογοτεχνικά έργα,-όπως είναι η «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη-, παραγνωρίζει επί σκηνής τη μέχρι πρότινος αυτοτέλεια του είδους, συνηθίζεται να ενεργοποιεί όσους θεατές κατ’ επιλογή προσηλώνονται στη δραματικότητα του θεατρικού κόσμου-θεσμού. Επωφελούνται σαν ενεργοποιηθούν από την αισθαντικότητα, του δραματικού κόσμου, αντί να αγιάζουν σπιτικές πεποιθήσεις με δισταγμό και επιστημοσύνη, ότι η γλώσσα του Παπαδιαμάντη δεν είναι για το θέατρο και φάε-φάε ανοιγοκλείνουν τα ντουλάπια: ασύμφορο, παχυντικό κι έχουμε κρίση. Αλλά βέβαια, είναι γνωστό πια το ζήτημα του χρονοντούλαπου, αρθρωμένο ως έθιμο αμφιβολίας, υπό τη μορφή ερωτήματος: λογοτεχνική παράδοση, ως έχει, ή λογοτεχνική θεατρική μεταφορά, βασισμένη στη δραματουργική επεξεργασία;

Η θεατρική ανάγνωση της «Φόνισσας», από όποια σκοπιά και αν επιχειρηθεί να αποκρυσταλλωθεί γραπτώς, παρόλο που έχει για πυξίδα την ομώνυμη παράσταση σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, δυστυχώς μας γυρίζει πίσω στις λέξεις, στο λογισμικό των κειμενικών προδιαγραφών. Ενδοκειμενικά, οπότε, το έργο που ο Παπαδιαμάντης έγραψε για κοινωνικό μυθιστόρημα, έτους 1903, εγείρει ερωτήματα πάθους και κατάρτισης για επιστήμονες όπως: ήταν σχιζοφρενική ή άτυπη η ψύχωση της Φραγκογιαννούς; Τα συγκλίνοντα δεδομένα για όλες τις γυναίκες της εποχής εκείνης, καταδικασμένες να τελούν υπηρεσίες κατ’ οίκον και να έρχονται σε δεύτερη μοίρα, σε σχέση με τους άντρες, θίγονται μέσα από την αντι-ηρωίδα Χαδούλα;

Ευτυχώς τέλος. Με το που δίνεται το σύνθημα, οι θεατές να περάσουν, τα ερωτήματα παραγνωρίζονται. Συνηθίζεται να θέτουμε ερωτήματα στους εαυτούς μας και τους άλλους σαν να συμπληρώναμε φόρμες εγωισμού για το ποιος θα επιχειρηματολογήσει διαρκέστερα και στο ύψος των υφολογικών συμβάσεων. Ευτυχώς που στην δραματουργικά επεξεργασμένη «Φόνισσα» των Στάθη Λιβαθινού και Στρατή Πασχάλη αντί για ερωτήματα έχουμε ανακτήματα. Επιστρέφουμε στη ρίζα του έργου, στην προφορική αίσθηση του Παπαδιαμάντη, προτού ακόμη την αποκρυσταλλώσει σε λέξεις. Ερχόμαστε στο δαιμόνιο μυαλό που δεν κοίταζε μικροσκοπικά, να ορίσει ένα δικαστήριο γύρω από τη Χαδούλα φόνισσα αλλά μέσα από τη διαστρωμάτωση των χαρακτήρων επεδίωκε να ρίξει φως στην ίδια τη θεματική δύναμη: στη Χαδούλα, εξιλαστήριο θύμα των ημερών της που φορτώθηκε το πρόβλημα της κοινότητας στους ώμους, ενώ η πίστη της κοινότητας ήταν πως καταγόταν από το ιερό, γι’ αυτό και έπρεπε η Χαδούλα να τιμωρηθεί. Συνηρημένη είναι η τιμωρία, ακόμη και στην προφορική μετάβαση από το απαλό όνομα «Χαδούλα» στο βάρβαρο «Φραγκο»-γιαννού. Ώστε, οι (ανα)γνώστες της θεατρικής περιπέτειας παρατηρούμε όλο το χρονικό της ανθρώπινης πορείας ενάντια στα δεδομένα. Η εναλλαγή του σχήματος ‘δράση-αφήγηση’ μετωπικά δημιουργεί μια εύπλαστη συμμετρία, εξαιρετικά αξιοποιημένη τόσο από το σκηνοθέτη όσο και τους ηθοποιούς. Ιδιαίτερο είναι και το έναυσμα της παράστασης, από τα πρώτα λεπτά, καθώς οι ηθοποιοί παρουσιάζονται όχι σαν ηθοποιοί αλλά ως διακριτοί και σε εγρήγορση για να κυοφορήσει μεταξύ μας μια ιστορία. Μια ιστορία που για να ενεργοποιεί, θα πρέπει και να μας αφορά. Το σκηνικό, όχι απλώς λιτό αλλά αισθαντικό, με παλιές φωτογραφίες προσώπων, ενίοτε οικογενειακών πορτρέτων, στις άκρες του αλλά και στο διάβα μας, σαν προσπελάσιμη λιθογραφία του εφιαλτικού ονειρώδους, θέτει τα όρια της ιστορίας. Μέσα στο λήθαργο της πραγματικότητας, ενώ ο έλεγχος χάνεται αυτοστιγμεί όπως η άμμος σκορπίζει, εντοπίζεται η ‘‘φόνισσα’’ σαν Μήδεια -του Heiner Mϋller- που «έχει σπάσει στα δυο την ανθρωπότητα και κατοικεί στο άδειο κέντρο» με ένα μειδίαμα στο πρόσωπο. Για την ένοχη ελεύθερη δεν διατίθεται παρά η προσωρινότητα. Άμμος και πτώση, θεμέλια και δραματική ένταση. Πράγματι, η ερμηνεία της Φόνισσας από την Μπέττυ Αρβανίτη προσδιορίζει την ταυτότητα μιας γυναίκας που εξιστόρησε τη μάχη για το ασύμβατο κοινωνικά. Ουσιαστική, αποκαλυπτική αλλά και πειθαρχική. Και οι ηθοποιοί -Τζίνη Παπαδοπούλου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Λίλη Μελεμέ, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Χάρης Χαραλάμπους- έχουν δέσει σε μια ομάδα πράξης και δεικτικότητας, κινούμενοι από τα όρια της δράσης στα όρια της αφήγησης. Ιδίως το τέλος της παράστασης δίνεται με μια χειρονομία δεκτικότητας απέναντι στο θάνατο, την ύστατη πράξη, ενώ μας υποβάλλει –στα όρια πάντα της θεατρικής συνθήκης- σε ένα καθεστώς ώριμης ενατένισης απέναντι στο ίδιο το αναπόφευκτο γεγονός: στο θάνατο και τη συνέχειά του. Στο σύνολό του, το περιβάλλον των αφηγητών-δραματικών προσώπων συντελεί ώστε να εγκαθιδρύεται ένα «περικείμενο» της ελληνικότητας. Διότι, είναι δεδομένο ότι καταγόμαστε από τις τραγωδίες, τις θυσίες και όλα αυτά τα χαρούμενα του μέλλοντός μας αλλά ας μην το κάνουμε θέμα: αυτό δεν είναι παρά ένα απόθεμα συμπερασματικής γνώσης όταν έχεις βγει από μια παράσταση, υποβλητική κατάσταση, χάρη στην οποία επιθυμείς τις λέξεις ξανά: επιθυμείς πάλι το κειμενικό λογισμικό, και την αποθυμιά του εγωισμού που γεννά ερωτήματα και στόχους, σαν να ήταν ο Ρενέ Ζιράρ το ονοματεπώνυμο με όλες τις απαντήσεις για τη βία και το ιερό.

Ναι, το θέατρο της οδού Κεφαλληνίας παρουσιάζει το αριστούργημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Φόνισσα» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού με την Μπέττυ Αρβανίτη. Και αξίζει.

Διασκευή – Δραματουργική επεξεργασία: Στρατής Πασχάλης, Στάθης Λιβαθινός
Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά – κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κίνηση: Μαρία Αλαβάνου
Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας
Παίζουν: Μπέττυ Αρβανίτη, Τζίνη Παπαδοπούλου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Λίλη Μελεμέ, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Χάρης Χαραλάμπους

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, Κεφαλληνίας 16
Παραστάσεις: Τετάρτη & Κυριακή 20.00, Πέμπτη – Σάββατο 21.00
Τηλ. 2108838727
16 € (φοιτητικό), 19€, 22€
Επίσης:
http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=315#p315
http://www.theartofcrime.gr/assets/fonissapapadiamanti.pdf

Πρόταση για Χριστουγεννιάτικο δέντρο/δώρο

2011-12-06T11:22:00.005+02:00

E.E. Cummings (Ε.Ε. Κάμμινγκς)
Το χριστουγεννιάτικο δέντρο
Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
Εικονογράφηση: Πάολο Γκέτσι
ISBN: 978-960-211-022-2
Σελ. 22 (έγχρωμες), τιμή: € 12,90
Σχήμα: 23,8x23,1εκ.
Πανόδετο, σκληρό εξώφυλλο
σε 4 παραλλαγές
Κυκλοφορία: 8 Δεκεμβρίου 2011
Τυπώθηκε σε οικολογικό χαρτί,
κατάλληλο για παιδιά

Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα
που έχουν γραφτεί για τις μέρες των
Χριστουγέννων. Το υπογράφει ο E.E.
Cummings, από τους σημαντικότερους
Aμερικανούς ποιητές του μοντερνισμού.

σήκωσε τα μικρά σου μπράτσα
και όλα σ’ εσένα θα τα δώσω να τα κρατήσεις
κάθε δάχτυλο θα ’χει το δαχτυλίδι του
και δεν θα υπάρχει ούτε ένα μέρος
σκοτεινό ή θλιμμένο

Κυκλοφορεί επίσης:
Ε.Ε. Κάμμινγκς, Παραμύθια (σειρά «Κόμμα»,
μτφρ.: Ροδούλα Παππά, σχέδια: Πάολο Γκέτσι)

Χρίσματα: για εκείνους που ήρθαν αλλά το έχασαν και για εκείνους που θα ήθελαν

2011-12-06T02:01:00.003+02:00

Χρίσματα, Ελληνοαμερικανική ένωση, 5.12.2011

Είναι ιδιαίτερη χαρά για μένα να βρίσκομαι απόψε εδώ και να μιλώ για την ποιητική συλλογή Χρίσματα του Νάνου Βαλαωρίτη που κυκλοφορεί από την Κοινωνία των (δε)κάτων. Και αυτό, όχι μόνο επειδή, ανατρέχοντας πίσω στο χρόνο, θυμάμαι πως πριν από μερικά χρόνια, το 2005, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, γνώρισα το Νάνο Βαλαωρίτη εδώ στην τότε παρουσίαση της αγγλόφωνης ποιητικής του συλλογής Pan Daimonium αλλά και επειδή θεωρώ ιδιαίτερα συμβολικό τον τίτλο της ποιητικής συλλογής, που παρουσιάζουμε απόψε. Χρίσματα: από ποιον σε ποιον ή και σε ποιους; Από τον ποιητή στο κοινό του, στους αναγνώστες που χωρίς να ψάχνουν, βρίσκουν; Ή μήπως χρίσματα από τη μούσα, τη συλλογική ποιητική συνείδηση προς τον ποιητή Νάνο Βαλαωρίτη, των Τεχνών και των Γραμμάτων; Χρίσματα ή Χ(α)ρίσματα για να υπάρχουν αναγνώστες. Πέραν των διαφορετικών τίτλων, όλοι μοιραζόμαστε εδώ απόψε έναν κοινό: είναι αυτός του αναγνώστη, που θέτει τα «περιεχόμενα» της ζωής υπό εξέταση· τα δεδομένα είναι σε εφεδρεία, δηλαδή διόλου σε αχρηστία, αλλά αντίθετα,-για να θυμηθούμε την ακριβή σημασία του ονόματος,- έτοιμα να λάβουν μέρος στη μάχη. Ποια μάχη; Στη «μάχη» της επινόησης. Και επινοεί ένας αναγνώστης που θέτει το νοείν στο είναι, ως αν να συμπίπτουν. Συνεπώς, ο αναγνώστης εκτός από σύγχρονος και ιδανικός, στην περίπτωση της ποίησης, καλείται να γίνει ενεχόμενος: διότι ενσυνείδητα ταξιδεύει στο χρόνο. Ταξιδεύοντας στο χρόνο, οργώνει την ατομικότητά του…

Ο σκοπός του ποιήματος, όμως, ποιος είναι; Να μας προκαλέσει συγκίνηση; Να μας εμπνεύσει; Ή να διεγείρει τη φαντασία και το ενδιαφέρον μας, δημιουργώντας μια μετα-πραγματικότητα; Και τα 86 ποιήματα είναι «Χρίσματα» που σημαίνει ότι εκτός από τους προαναφερθέντες ρόλους που έχουν, συμβαίνει να είναι: επινοήσεις της στιγμής, επεμβάσεις στο καθημερινό, η διαστολή του οποίου γεννά το ιδιαίτερο. Και ως ιδιαίτερο ας εκληφθεί το αποτέλεσμα της σχέσης πολιτικού και προσωπικού. Δεν είναι λίγοι οι στίχοι που έρχονται να το επιβεβαιώσουν. Όμως δεν είναι εύκολο, κάθε φορά, οι στίχοι να αποσπαστούν από το υπόλοιπο ποίημα, διαιρώντας την καθολικότητά του. Επειδή το ύφος γραφής του Νάνου Βαλαωρίτη, παρά την ηλικία του, δεν γίνεται διόλου διδακτικό. Απεναντίας. Παραμένει ζωηρό, φρέσκο, αναγκαίο. Ώστε κάθε ποίημα δείχνει να έχει δημιουργηθεί από μιαν ανάγκη, να ενσαρκώσει κάποιο μήνυμα, χωρίς όμως να απεκδυθεί τον εαυτό του, δηλαδή την προφορικότητα, το ρυθμό, την αποσπασματικότητα από στροφή σε στροφή· ενόσω, ο κορμός του ποιήματος υπακούει στον κανόνα του παιχνιδιού, αντί απλώς να εισακούεται η φωνή ενός μεγάλου ποιητή. Ο Νάνος Βαλαωρίτης είναι ποιητής και συγγραφέας. Δεν παίζει το συγγραφέα ούτε τον ποιητή, παίζει με το υλικό της γραφής.

Χαρακτηριστικά επιλέγω: από το ποίημα «Αντιφών» -σ. 102- τη «μέση» του:
δεν ξέρω αν πρέπει να συνεχίσω
να γράφω όπως έγραφα εδώ και
είκοσι χρόνια ήμουν μεθυσμένος
τότε με τον εαυτό μου τώρα στέγνωσε

η προσδοκία για κάτι διαφορετικό
το χειρότερο γίνεται όλο και πιο συχνό
γι’ αυτό κατάντησα υπεραισιόδοξος
βλέποντας και κάνοντας γύρω μου

etc. etc

Σε αυτό το σημείο γίνεται αντιληπτή και ευδιάκριτη η φωνή του ποιητή, ενώ δεν εκφράζει παρά αυτήν την καθημερινή αγωνία του ενσυνείδητου ανθρώπου που «φυλλομετρά» τη ζωή, ώστε να αντιλαμβάνεται τη φθορά του χρόνου και άρα, των αισθημάτων. Αν μάλιστα αυτό το νόημα της φθοράς ιδωθεί ρητορικά, δοκιμιακά, και ανατρέξουμε Στη διαλεκτική του Διαφωτισμού –εκδ. Νήσος, Αθήνα 1996- των Μαξ Χορκχάιμερ- Τεοντόρ Αντόρνο, ότι «χρόνος είναι η εσωτερική μορφή οργάνωσης της ατομικότητας», είναι εφικτό να δούμε τον τρόπο με τον οποίο η εξωτερικότητα των ετερόκλητων γεγονότων μετατρέπεται σε εσωτερικότητα. Ο θόρυβος του εξωτερικού χρόνου υποδηλώνει τον ήχο του εσωτερικού χρόνου. Εν δυνάμει αποτελεί το είδος της εσωτερικής ακρόασης. Και τότε, ως ένας σύγχρονος Οδυσσέας- «Οδυσσέας» από το «Οδύσσομαι», που σημαίνει εξοργίζομαι- αλλά σε χειρότερη μοίρα από τον ομηρικό Οδυσσέα, ο ποιητής ακροάζεται τον κόσμο και εμπλουτίζει τη γλώσσα της ποίησής του με όσα συμβαίνουν και επισυμβαίνουν γύρω μας: άλλοτε σε μικρές κλίμακες, άλλοτε σε μεγαλύτερες. Τα Χρίσματα του Νάνου Βαλαωρίτη είναι 86 τουλάχιστον εικόνες για το τοπικό, το πολιτικό, το φυσικό.

Δεν φεύγουμε ακόμη από τη Διαλεκτική του Διαφωτισμού. Η επιλογή να γίνει αναφορά στους Χορκχάιμερ, Αντόρνο δεν ήταν τυχαία. Διότι, στο πρώτο παράρτημά της, επιχειρούνται διεξοδική ανάλυση του μύθου του Οδυσσέα και αναγωγή του στο σήμερα, στην εποχή μετά το Διαφωτισμό. Ας παρατεθεί ένα μέρος του κειμένου, όπως είναι: "αυτό είναι το μυστικό στις διεργασίες μεταξύ έπους και μύθου: ο εαυτός δεν αποτελεί την άκαμπτη αντίθεση προς την περιπέτεια, αλλά στην ακαμψία του αρχίζει να διαμορφώνεται μόνο μέσω αυτής της αντίθεσης· η έννοιά του βρίσκεται απλώς στην πολλαπλότητα αυτού που αφαιρεί την ενότητα. Ο Οδυσσέας, όπως οι μεταγενέστεροι ήρωες όλων των καθαυτό μυθιστορημάτων, πετάει τρόπον τινά τον εαυτό του προκειμένου να τον αποκτήσει· την αλλοτρίωση από τη φύση την πραγματοποιεί παραδιδόμενος στη φύση, με την οποία αναμετριέται σε κάθε περιπέτεια, και κατά ειρωνικό τρόπο θριαμβεύει αυτή η αδυσώπητη που τη διατάζει καθώς επιστρέφει αδυσώπητος στο σπίτι του. (..) Στο ομηρικό στάδιο ανάπτυξης, η ταυτότητα του εαυτού είναι τόσο πολύ συνάρτηση του μη ταυτόσημου, των ασυνάρτητων, μη αρθρωμένων μύθων, που πρέπει να δανείζεται από αυτούς την ύπαρξή της. Η εσωτερική μορφή οργάνωσης της ατομικότητας, ο χρόνος, είναι ακόμη τόσο αδύνατη, που η ενότητα των περιπετειών παραμένει εξωτερική, καθώς η διαδοχή τους εκτυλίσσεται ως αλλαγή των τόπων δράσης, χώρων αφιερωμένων σε τοπικές θεότητες, στους οποίους η φουρτούνα έριχνε το πλοίο(..). "

Γι’ αυτό, λοιπόν, σε συνέχεια με τα παραπάνω, η μοίρα του ποιητή είναι πλέον σε μια κάπως ‘‘χειρότερη’’ βάση. Διότι, έχει τόσο καλλιεργηθεί αυτή η κουλτούρα της εξατομίκευσης και έχει αρθρωθεί τόσο η σημασία του Λόγου και της ορθολογικότητας, στο σήμερα, ώστε ο ποιητής καλείται να μεταβαίνει σε πολλαπλά επίπεδα, με την επιδίωξη να δείξει ότι η γλώσσα είναι η περιπέτεια, το πρώτο ταξίδι και το αρχέγονο παιχνίδι πέραν της λογικής και του μαστιγώματος που προκαλεί, αν της υπεξαιρεθεί το μέταλλο της αίσθησης, της συναίσθησης αλλά και της ενσυναίσθησης. Πλέον, οι μύθοι είναι αρθρωμένοι και ο ρόλος της ποίησης είναι να εφεύρει τη συνέχειά τους στο χρόνο. Άρα, από το πόσο διασφαλίζεται αυτή η συνέχεια των μύθων στο χρόνο, εξαρτάται και ο χαρακτήρας της εσωτερικής μορφής της ατομικότητάς μας. Από τη συνέχεια των μύθων-χρισμάτων εξαρτάται το μέλλον της ίδιας μας της εσωτερικότητας: όπου ‘‘μέλλον’’, ίσον αίσθηση, συνείδηση, ενσυνείδητη ροή εικόνων και εντυπώσεων, αλλιώς, ‘‘περιεχόμενα ζωής’’ ή κάμψεις περιπέτειας. Συμπερασματικά, λοιπόν, αυτή η πορεία μετάβασης στο πολλαπλό, αυτός ο στόχος έκφρασης του άλλοτε αδιαίρετου μυθικού και η ερμηνεία του σε υποδιαιρέσεις μυθολογικού, είναι μια πορεία επιστροφής στη φύση: στη φύση του σώματος, στη σωματικότητα, καθώς ο ποιητής γράφει με τους χυμούς νου και σώματος, αντί να υπακούει σε μια στείρα εκπαιδευτική στάση, με την πλάτη όρθια στην καρέκλα. Η ποίηση αφορά στην παιδευτική κα-τά-στα-ση, στην ακοή και του σώματος, καθώς εκτίθεται στην περιπέτεια της ζωής ούτως ώστε να την εμπεριέχει.

Μια ματιά από το τέλος προς την αρχή, μια εξέταση στα περιεχόμενα της συλλογής Χρίσματα δίνει ήδη ένα νέο ποίημα-λίστα, έτοιμο να ειπωθεί ενώπιον των ξένων άλλων, σε ένα μπαρ underground. Αυτό, η εκφορά του τυχαίου ως η ραχοκοκαλιά του αδέσμευτα νέου, προκύπτει μέσα από τη στενή παρακολούθηση του καθημερινού, του προφορικού, του ανεπιτήδευτου. Ο Νάνος Βαλαωρίτης δεν κατονομάζει τα «Χρίσματα». Ξεκινά να γράφει «για» τα χρίσματα. Από μια αιτία, για ένα σκοπό. Τα χρίσματα, οπότε, είναι το μυστικό στη διεργασία γραφής και πραγματικότητας. Περί ποιας πραγματικότητας, άλλωστε, ο λόγος; Αν μπορούσαν, οι απαντήσεις να είναι εύκαιρες, δεν θα υπήρχε και λόγος να γράφεται ποίηση, ή να διαβάζονται τα δοκίμια. Επ’ ευκαιρία, μήπως η ζωηρή ποίηση, - και δανείζομαι εδώ την τελευταία στροφή από το ποίημα «Για τα χρίσματα»- μυθιστορίες αληθινών γεγονότων/ για τους καιρούς που φεύγουν πανι-/κόβλητοι, για τα χρίσματα/ που υψώνονται πανύψηλα γύρω μας», μήπως αυτή η ποίηση προσφέρεται για να διαβαστεί πέραν της αυτονομίας της; Συμβολικά, δημιουργικά, υπερρεαλιστικά και ρυθμικά, αυτά τα ποιήματα θίγουν έναν ερωτισμό ακριβώς επειδή παραβαίνουν ηδονικά το πλαίσιο, όπου έχουμε συνηθίσει να τοποθετούμε τα ονόματα και δοκιμάζουν τις αισθήσεις μας. Για παράδειγμα, στο ποίημα «Τα δέντρα εκπολιτίζονται», διαβάζουμε:
Τα δέντρα έμαθαν να τρώνε/ στο τραπέζι να χρησιμοποιούν/μαχαιροπίρουνα και σφυροδρέπανα/ έμαθαν να τραγουδάνε εξαίσια/ η χορωδία των δασών ήταν το κάτι άλλο/ υπέκυψαν στον πειρασμό των γυναικών… etc etc.

Εδώ, εκτός του ότι μια νέα οικογένεια ονομάτων/σημαινόντων επινοείται, διαπιστώνεται πως η συμβολική αναφορά στα προσωποποιημένα δέντρα συνιστά μια μετα-πραγματικότητα, υπό την αφήγηση της οποίας το «δέντρο» θα μπορούσε να εκδικείται τον άνθρωπο-κτήτορα, υφαρπάζοντας την περιουσία του, αλλά και θα μπορούσε να του προσομοιάζει, καθώς το ποίημα κλείνει με το ότι –εννοείται τα δέντρα- «είχαν ανακαλύψει φαίνεται/ της ηδυπάθειας τα αγαθά». Κατά συνέπεια, πότε συμβαίνει αυτή η πράξη της «ανακάλυψης»; Συμβαίνει όταν «φυσάει ο βοριάς», δηλαδή, ο λόγος διεκδικητής, πυρήνας κινήτρων και εξουσίας, επιθυμίας και επιβολής, ώστε να απελευθερώνονται οι ορμές, τα άγρια ένστικτα, της φύσης, έναντι της κοινωνίας, την πρόσληψη της οποίας πλέον μεσιτεύει μια ηδονισμένη κατάσταση. Την ίδια ηδονή, του Οδυσσέα με προορισμό την Ιθάκη, δοκιμάζει ο Νάνος Βαλαωρίτης, ενώ προορίζεται να δείξει ότι η γραφή αφορά σε μια διεργασία μύθου και πραγματικότητας. Έχει σοβαρότητα με το να γίνεται παιχνίδι, φυσική απόληξη, όπως όταν διψάμε και πίνουμε ένα ποτήρι νερό. Αυτό είναι: τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Όμως, αν το δούμε ποιοτικά, αναγκαίο.

Στο σημείο αυτό, ενώ το ενδιαφέρον μας εστιάζεται στο αναγκαίο, θα έλεγα ότι και τα 86 ποιήματα, εκτός από κάμψεις περιπέτειας, έρχονται να δείξουν όχι τι αποφάσισε ο ποιητής, για τα γεγονότα, αλλά τι αισθάνθηκε με αφορμή τα γεγονότα- τα χνότα των άλλων. Γι’ αυτό και η καθολικότητα της αίσθησης διανοίγει το γεγονός, σαν να του παρείχε οξυγόνο, για σκέψη και περισυλλογή.
Ως προς αυτό ας διαβάσω το ποίημα «Η πραγματικότητα».
Ακροποδητί για να περάσει/ τα νομοσχέδιά της που είναι /παραληρηματικά: τα διαβάζω/ για να ενημερωθώ- ξύπνιος/ όλη νύχτα-τίποτα εκεί μέσα/ δεν με διασκεδάζει-αρχίζω/ να νυστάζω-μια σαύρα/ που έγινε πριγκίπισσα στο/ παραμύθι με πλησιάζει/ κάνει κρύο στο στούντιο/ η ΕΡΤ είναι γεμάτη φαντά-/σματα που κυκλοφορούν/ αόρατα- φαίνονται μόνο/ τα κέρατα και η ουρά τους/ που φωσφορίζουν στο σκοτάδι

Ποιοι είναι; …
(γενάρης 2008)

Εμφανές είναι ότι «Στην Πραγματικότητα» η ιδέα της σαύρας-πριγκίπισσας σε αντιπαράθεση με την ΕΡΤ και τα φαντάσματα, δίνει τροφή στην κίνηση της φαντασίας μας, ενώ ελεύθερα κυνηγά το τέλος, τη ρητορική ερώτηση του ποιήματος. Και ίσως μιαν απάντηση, να μπορούσε να δοθεί, ως ποιητικό δάνειο από την ίδια συλλογή: είναι «οι μνηστήρες» που «έτρωγαν λουκουμάδες»…

Κλείνοντας, ας τεθεί ότι πέραν της απόλαυσης της ποίησης, ζητούμενο είναι και το να δεχτούμε την ποίηση. Ανατρέχοντας στον Έλιοτ και στα 7 –όχι θανάσιμα αμαρτήματα-αλλά δοκίμια για την ποίηση, -εκδ. γράμματα 1982-, μνημονεύω κάτι που θεωρώ σημαντικό (σ.91): «όταν γράφεις στίχο που δεν προορίζεται για δράμα, γράφεις νομίζω, με εκφράσεις της δικιάς σου φωνής: ο τρόπος που ακούγεται όταν το διαβάζεις στον εαυτό σου είναι η απόδειξη. Γιατί ο εαυτός σου είναι που μιλάει».

Και ρωτώ. Ποιος εαυτός λοιπόν; Οι παθητικοί άλλοι, φωνές εντός μας; Οι ενεργητικοί άλλοι, στο βαθμό που γράφουμε έχοντας ενσαρκώσει τη δική μας φωνή, σάρκα από τη σάρκα τους; Προφανώς και αυτά τα δύο συνυφαίνονται. Για να μιλήσω ξανά διά του Έλιοτ, -πάλι αντιγραφή- τρεις είναι οι φωνές της ποίησης. (σ.105). «Η πρώτη φωνή είναι του ποιητή που μιλάει στον εαυτό του ή σε κανέναν. Η δεύτερη, η φωνή του ποιητή που απευθύνεται σε ένα κοινό, είτε μεγάλο είτε μικρό. Η τρίτη είναι η φωνή του ποιητή όταν προσπαθεί να δημιουργήσει ένα δραματικό χαρακτήρα που να μιλάει με στίχο· όταν λέει, όχι ό,τι θα ‘λεγε μιλώντας ο ίδιος, αλλά μόνο ό,τι μπορεί να πει μέσα στα όρια ενός φανταστικού χαρακτήρα που απευθύνεται σε έναν άλλο φανταστικό χαρακτήρα». Συμπερασματικά, τα «Χρίσματα» του Νάνου Βαλαωρίτη, από την κοινωνία των (δε)κάτων έρχονται και σμίγουν τα τρία είδη φωνών του Έλιοτ, ώστε να συναποτελούν μια θεατρική, μουσική, ερωτική συμφωνία. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς καθώς στο διάστημα που γνωρίζω τον Νάνο, έχω υπάρξει συμμέτοχη της παρέας του Κοραή αλλά και της ζωντάνιας που αποπνέουν; Ευχαριστώ το Νάνο Βαλαωρίτη, το Νάνο, για τη γεύση αυτής της συμμετοχής. Και ευχαριστώ και το Ντίνο Σιώτη, και τους δυο τους, για την πρόσκληση απόψε, αλλά ευχαριστώ και εσάς, που μας ακούτε, ευχαριστώ και τους δασκάλους μου, στο ΕΜΜΕ της Καλαμιώτου και αλλού, για το κάλεσμα στην έμπνευση και τη συμμετοχή.

Ας συγχρονιστούμε για τα παιδιά που μας έχουν ανάγκη

2011-12-05T18:02:00.002+02:00

« Συγκέντρωση τροφίμων για τα παιδιά που έχουν ανάγκη ».
11 σπίτια ζητούν βοηθούς (επι)κοινωνίας...

Ο Οργανισμός ΔΗΩ δεδομένης της ιδιαίτερα οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης που βιώνει η χώρα μας και ενόψει των εορτών των Χριστουγέννων, επιθυμεί να συγκεντρώσει τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών που διαμένουν στα 11 σπίτια του Οργανισμού για τα παιδιά «Το Χαμόγελο του Παιδιού»

Προσκαλούνται, λοιπόν, ως αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια όλες οι εταιρείες και οι παραγωγοί που πιστοποιούνται από την ΔΗΩ ώστε να πετύχει η κινητοποίηση αγάπης για τα μικρά παιδιά, τα οποία φιλοξενούνται στους ξενώνες του Χαμόγελου του Παιδιού.

Παρατίθεται ενδεικτική λίστα προϊόντων:
-Συσκευασμένα είδη τροφίμων (μπισκότα, ρύζι:κίτρινο & άσπρο, σάλτσα ντομάτας, δημητριακά, μπαχαρικά, αλάτι, ξύδι, όσπρια, κρουασάν, μέλι-μαρμελάδες, πουρέ, φρυγανιές, βρεφικές κρέμες, άνθος αραβοσίτου, ζυμαρικά: κριθαράκι, κοφτό μακαρονάκι, μακαρόνια κ.λ.π., αλεύρι, ζάχαρη, κακάο, χυμούς).

Η συγκέντρωση τους θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως την Παρασκευή 16/12/2011.

Σημεία συγκέντρωσης θα είναι τα γραφεία του Οργανισμού ΔΗΩ στην Αθήνα
Αριστοτέλους 38, Αθήνα 10433, τηλ. 2108224384

Και στη Θεσσαλονίκη
Καρατάσου 1, Λιμάνι ,54626 , τηλ. 2310583236

Για οποιαδήποτε συμπληρωματική διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνήσετε στο τηλέφωνο 210-8224384 με την Κατερίνα Κουρουνάκου.

Υπέρ της ελευθερίας, υπέρ των πουλιών: Εύπλοια, 28ο τεύχος

2011-12-03T11:25:00.003+02:00

ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ Του Ζακ Πρεβέρ
Έμαθα πολύ αργά ν΄αγαπώ τα πουλιά
Και λυπάμαι κάπως γι’ αυτό
Τώρα όμως όλα έχουν πάρει το δρόμο τους
Και καταλαβαινόμαστε
Εκείνα δεν ασχολούνται μαζί μου
Μα μήτε κι εγώ μαζί τους
Απλώς τα κοιτάζω
Και τ΄ αφήνω στην ησυχία τους
Όλα τα πουλιά δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους
Δίνουν το παράδειγμα
. . . . . . . . . .
Τα πουλιά δίνουν το παράδειγμα
Το παράδειγμα όπως πρέπει
Παράδειγμα των πουλιών
Παράδειγμα των πουλιών
Παράδειγμα τα φτερά οι φτερούγες το πέταγμα των πουλιών
Παράδειγμα η φωλιά τα ταξίδια τα τραγούδια των πουλιών
Παράδειγμα η ομορφιά των πουλιών
Παράδειγμα η καρδιά των πουλιών
Το φως των πουλιών.

Au hasard des oiseaux, Jacques PRÉVERT
Από την ποιητική συλλογή: "Paroles"
Μτφ. της Εύπλοιας

28o ΤΕΥΧΟΣ ΕΥΠΛΟΙΑ / ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2011
http://www.eyploia.gr/
Για τα μεταναστευτικά πουλιά και τον αγώνα τους για επιβίωση
Τεύχος αφιέρωμα υπέρ της Ελευθερίας και ενάντια στη Βαρβαρότητα
* * *
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης για τα ζώα…
Τo κυνήγι δια μέσου των αιώνων, της Εύπλοιας
Γεώργιος Σουρής: Εμπρός λοιπόν, ω κυνηγοί…
Θεόδωρος Γ. Ορφανίδης: Τίρι-Λίρι ή Το κυνηγέσιον εν νήσω Σύρω. Ποίημα ηρωϊκoκωμικόν εις μέρη επτά, του Ανδρέα Θ. Δρακάκη
Σύρος - Φθινόπωρο 2011, χρονικό εντοπισμού Λαθροθηρών
Η σύλληψη ωδικών πτηνών - Μια βάρβαρη «νησιωτική παράδοση», της Εύπλοιας
Έφοδος στο Σχιστό για τους πουλοπιάστες
Παντελής Βούλγαρης: Η τελευταία νανόχηνα
Γιώργος Παυλόπουλος: Πού είναι τα πουλιά;
Τέος Ρόμβος: Γνώρισα ένα μεταναστευτικό πουλί
Ζαν Περέν: Τα ταξιδιάρικα πουλιά

Και με συμμετοχή και με τρέλα: εδώ Λονδίνο...

2011-12-01T15:27:00.005+02:00

Έχεις φωτογραφικό υλικό, λέξεις κατά συρροή και θέλεις να τα δεις με άλλο μάτι; Είσαι άνθρωπος "ήθελα κάτι να πω";ΝΑΙ/ΟΧΙ
Είχα μια φωτογραφία από το Νεπάλ και μια λέξη χωρίς επιστροφή. Τώρα, σύμφωνα με τη διαφήμιση, για κάποια ''δεύτερα'' αυτό θα το δουν και στο Λονδίνο.
http://www.otebusinesslive.gr/thanks

και...για του λόγου το αληθές

5/12 στις 20.00: Ας μιλήσουμε για τα "Χρίσματα".

2011-12-01T12:24:00.007+02:00

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση, σε συνεργασία με την Κοινωνία των (δε)κάτων, παρουσιάζει τη νέα ποιητική συλλογή "Χρίσματα" του Νάνου Βαλαωρίτη...

Η νέα ποιητική συλλογή του Νάνου Βαλαωρίτη εκδίδεται με αφορμή τα ενενηκοστά του γενέθλια και αποτελεί δώρο του ποιητή και εκδότη Ντίνου Σιώτη στον «πατέρα, αδερφό, φίλο, μέντορα, σύντροφο». Η συλλογή περιλαμβάνει 86 ποιήματα, γραμμένα από το 2005 ως το 2011, που διακρίνονται για τον χαρακτήρα έμμεσης επέμβασης στα τρέχοντα γεγονότα. Το εξώφυλλο κοσμεί σκίτσο φιλοτεχνημένο από τον ίδιο τον ποιητή.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Ελισάβετ Αρσενίου, Επίκουρος Καθηγήτρια του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
Αντιγόνη Κατσαδήμα, δημοσιογράφος-επικοινωνιολόγος
Μάνος Στεφανίδης, Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
Κωστής Τριανταφύλλου, ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης

http://www.hau.gr/?i=culture.el.current_forth_events.2109
Info:
Ελληνοαμερικανική Ένωση
Μασσαλίας 22, Κολωνάκι
Δευτέρα 5/12/2011
Ώρα 20.00

«Ηγέτης» 7-25/12 στο Badminton: 6/12 είσοδος ελεύθερη.

2011-12-01T11:57:00.003+02:00

Ηγέτης

So7 - Θέατρο Badminton - Backstage Theater Festival

Πίσω από την κεντρική σκηνή του Θεάτρου Badminton,
στο «Backstage Theater Festival»,
η So7 παρουσιάζει τη νέα της παράσταση
από 7 έως 25 Δεκεμβρίου
με τίτλο «Ηγέτης»

6 Δεκεμβρίου στις 21.15 «ανοιχτή γενική πρόβα»

με δωρεάν είσοδο / χωρητικότητα έως 100 άτομα /
θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας

Τα κράτη κατά κανόνα περνούν από περιόδους τάξης σε περιόδους αταξίας για να επανέλθουν και πάλι στην τάξη. Κι αυτό γιατί η ικανότητα οδηγεί στον εφησυχασμό, ο εφησυχασμός στην αδράνεια, η αδράνεια στην αταξία, η αταξία στον όλεθρο. Από τον όλεθρο πάλι γεννιέται αντίστοιχα η ανάγκη για τάξη, από την τάξη η ικανότητα, από την ικανότητα η δόξα και η ευημερία.

Νικολό Μακιαβέλι, Ιστορία της Φλωρεντίας

Η So7 μετά τη μεγάλη αποδοχή της παράστασης «Τι θα κάνουμε τώρα;» που έκανε αίσθηση στο κοινό με την καινούργια θεατρική γλώσσα την οποία πρότεινε, επανέρχεται στη νέα της δουλειά για να αναζητήσει μέσα σ’ αυτή την σπείρα από την τάξη στην αταξία, μια προσωπικότητα που θα γίνει ηγέτης. Σ’ ένα τοπίο λουσμένο στο φως, τον θόρυβο και την έλλειψη νερού, οι άνθρωποι γίνονται μάρτυρες της γέννησης, της ωρίμασης και της ολοκληρωτικής επικράτησης στην εξουσία ενός εξαιρετικού προσώπου, ενός ηγέτη. Και πώς αυτός γίνεται δεκτός από τους υπόλοιπους, εμάς.

Κείμενο: Κουρούμπαλης
Σκηνοθεσία: Φρόσω Κορρού - Μάξιμος Μουμούρης
Σκηνικά: Γκάυ Στεφάνου
Επιμέλεια κίνησης: Φρόσω Κορρού

Παίζουν: Υβόννη Τζάθα, Σάντυ Σπυρίδη, Μιχάλης Κουμαριανός, Δημήτρης Πασσάς, Δημήτρης Κουρούμπαλης

Μια παραγωγή της So7 σε συνεργασία με το θέατρο Badminton.

Παραστάσεις: Τετάρτη έως Κυριακή στις 21.15 & την Τρίτη 20/12
(το Σαββάτο24/12 δεν θα πραγματοποιηθεί παράσταση)
Τιμές εισιτηρίου: 15 € και 10 €
Διάρκεια: 70 λεπτά

ΘΕΑΤΡΟ BADMINTON
Ολυμπιακά Ακίνητα Γουδή,
157 73, Αθήνα, Ελλάδα
τηλ: (+30) 211 10 100 00
φαξ: (+30) 211 10 100 55

Κοινωνική αλληλεγγύη: προσωπικές μαρτυρίες , 7/12

2011-12-01T11:39:00.003+02:00

Κοινωνική αλληλεγγύη: προσωπικές μαρτυρίες

ΚΥΚΛΟΣ:

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ - ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΑΛΛΟΙ

7 Δεκεμβρίου 2011, 19:00-21:00 Μικρή Σκηνή

Πώς βιώνουν οι μετανάστες την ελληνική πραγματικότητα;
Πώς αναπτύσσεται η κοινωνική αλληλεγγύη στις κοινότητες των μεταναστών και πώς αλληλεπιδρούν με την τοπική και ευρύτερη κοινωνία;

Μια συζήτηση για τα προσωπικά βιώματα των ανθρώπων που επέλεξαν να ζήσουν και να εργαστούν στην Ελλάδα.

Τις προσωπικές τους μαρτυρίες για το μεταναστευτικό μοιράζονται με το κοινό οι ομιλητές σε μια ανοιχτή συζήτηση, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών, την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011.

Παλαιότεροι και νεότεροι κάτοικοι της Αθήνας, άνθρωποι με διαφορετική καταγωγή ή μητρική γλώσσα, που διάλεξαν να κάνουν σπίτι τους αυτή την πόλη, αφηγούνται τις προσωπικές ιστορίες τους: μιλούν για τις συναντήσεις μεταξύ τους, για τις δυσκολίες ένταξης σε ένα νέο τόπο, για την απόρριψη, αλλά και για τις νέες ευκαιρίες, τις φιλίες και τη χαρά της αλληλεγγύης.

Η εκδήλωση εντάσσεται στο θεματικό κύκλο Εμείς και οι Άλλοι - Εμείς ως Άλλοι που έχει ως αντικείμενο τη μετανάστευση. Το ζήτημα απασχολεί όλη την Ευρώπη και οι ευρείες συζητήσεις που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο αυτό επικεντρώνονται τόσο στην ελληνική διάσταση του ζητήματος, όσο και στη διεθνή.

Ομιλητές
Άννα Δαμιανίδη: Δημοσιογράφος, εθελόντρια διδάσκων ελληνικών σε μετανάστες
Νικόδημος Μαϊνά Κινιούα: Πρόεδρος της μη-κυβερνητικής οργάνωσης Asante, που ασχολείται με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς
Αχμέτ Μοαβία: Πρόεδρος του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών

Συντονίστρια
Ξένια Γεωργοπούλου: Θεατρολόγος

Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών
Λεωφόρος Συγγρού 107-109, Αθήνα 11745
Εισιτήρια: 210 900 5 800
Διοίκηση: 2130 1 78000

Ημερίδα με θέμα την Ερευνητική Εργασία στο Λύκειο, 8/12

2011-12-01T11:21:00.002+02:00

Η Ερευνητική Εργασία στο Λύκειο
Προβληματισμοί και Προοπτικές

Η εισαγωγή της Ερευνητικής Εργασίας στην ελληνική εκπαίδευση αποτελεί καινοτομία και δημιουργεί νέες απαιτήσεις
για μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν σε Ημερίδα με θέμα:

Η Ερευνητική Εργασία στο Λύκειο
Προβληματισμοί και Προοπτικές

την Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011, στις 8 μ.μ.,
στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα).

Ομιλητές
Κώστας Αγγελάκος, Επίκουρος Καθηγητής Παιδαγωγικών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Διευθυντής του περιοδικού ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ
«Ερευνητική Εργασία: Παιδαγωγική καινοτομία και εκπαιδευτική πολιτική»

Ντίνα Σχίζα, Φυσικός, μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής που εκπόνησε το Πρόγραμμα Σπουδών για την Ερευνητική Εργασία
«Ερευνητικές Εργασίες: Τα σημεία που εγείρουν προβληματισμούς»

Δημήτρης Λάππας, εκπαιδευτικός, μέλος της ομάδας συγγραφής του βιβλίου Ερευνητική Εργασία Α' Λυκείου (Μεταίχμιο, 2011)
«Ερευνητική Εργασία: Οι πρώτες εμπειρίες από την εφαρμογή του μαθήματος. Η υλοποίηση και η αξιολόγησή του»

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Όσοι ενδιαφέρεστε να παρακολουθήσετε, δηλώστε συμμετοχή στο e-mail: events@metaixmio.gr, σημειώνοντας τα προσωπικά σας στοιχεία (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνα επικοινωνίας, e-mail).
Στο τέλος της ημερίδας θα χορηγηθεί στους συμμετέχοντες βεβαίωση παρακολούθησης.

Από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο Ερευνητική Εργασία Α΄ Λυκείου των Δημήτρη Λάππα και Μόνικα Καραμαλάκου-Λάππα με στόχο να προσφέρει στους υποψήφιους ερευνητές τη μεθοδολογία και τα κατάλληλα εργαλεία, ώστε να οργανώσουν, να διαχειριστούν, να συντάξουν και να παρουσιάσουν με τον κατάλληλο τρόπο την εργασία τους.

Galaxy Calling x 4 ώρες ποτού ή "ανεμόδρασης"...στο Μουσείο Μπενάκη

2011-12-01T10:51:00.005+02:00

ΓΑΛΑΞΙΑΣ
από την ομάδα blitz

Η ομάδα blitz, υποψήφια για το σημαντικό Ευρωπαϊκό βραβείο Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες (2012), παρουσιάζει τον ΓΑΛΑΞΙΑ στο Μουσείο Μπενάκη για 8 Σαββατοκύριακα του Δεκεμβρίου και του Ιανουαρίου.

Τι
Είναι μια 4ωρη performance που έχει ήδη παρουσιαστεί στην Αθήνα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, και στη Θεσσαλονίκη, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Τον Μάρτιο του 2012 θα ταξιδέψει στο Βερολίνο έπειτα από πρόσκληση του θεάτρου Schaubühne.

Πως
Στη σκηνή, 8 ηθοποιοί πίνουν μαζί με τους θεατές και θυμούνται ανθρώπους που πέθαναν, ιδέες που ξεχάστηκαν, αντικείμενα που έπεσαν σε αχρηστία ή που ξεπεράστηκαν από την εποχή: λέξεις και εκφράσεις που πλέον δεν χρησιμοποιεί κανείς.

Guest tip
Σε αυτή την τελική εκδοχή του ΓΑΛΑΞΙΑ, στο Μουσείο Μπενάκη, μαζί με τους μόνιμους ηθοποιούς της παράστασης, θα βρίσκεται κάθε φορά και ένας καλεσμένος, διαφορετικός κάθε βράδυ, ο οποίος θα μοιράζεται και θα θυμάται όλα αυτά που πέθαναν, ξεπεράστηκαν, ξεχάστηκαν μέσα από το δικό του προσωπικό σύμπαν.

Απορώντας
Είναι ο καλεσμένος ένας καθρέπτης της διαφοράς, απέναντι στην ομάδα των ηθοποιών, που αναζητά τη θέση του εκεί και χτίζει το ρόλο του, περνώντας από τα κύματα της βίας στην "ανεμόδραση" της συνύπαρξης;
Ακόμη και αν είναι η "ανεμόδραση" μια άκυρη, άκαιρη, περιττή λέξη, συγκριτικά με τη θέση της στο σύνολο των λέξεων, εκλαμβάνεται ως τέτοια.
Στη συνύπαρξη, το βασικό είναι όλοι να λαμβάνονται υπόψη. Να μην εκλαμβάνονται.

Κοινωνία Ώρα Θέατρο
Mια σειρά ανθρώπων. Μια εμμονική λίστα. Ένας κατάλογος με όλους αυτούς και όλα αυτά που χάθηκαν ανεπιστρεπτί. Πρόσφατα ή πριν χρόνια ή ακόμη παλιότερα, πριν από αιώνες. Κινηματογραφιστές, τενόροι, βασιλείς, θεοί, φιλόσοφοι, ιδέες, αντικείμενα, δεκαετίες, λέξεις, σκηνοθέτες, ποιητές, εφευρέτες, αγρότες από την Θεσσαλία, μπαρ, συγκροτήματα, διαφημίσεις, τραγουδιστές, οδοί, χωριά που εγκαταλείφθηκαν, κινήματα τέχνης, εραστές, ερωμένες, τραγούδια, μοντέλα αυτοκινήτων, μοντέλα μηχανών, δικηγόροι, γιατροί από τα Πατήσια ή την Καλαμαριά, φίλοι, φίλες, συγγραφείς, ζωγράφοι, στρατιώτες, αρχιτέκτονες, μαραγκοί, άγιοι, βιβλία, ήρωες βιβλίων, ήρωες από ταινίες, αυτοκράτορες, μάχες, μύθοι, ζώα, παλαιστές, συμμαθητές από την Πάτρα ή την Θεσσαλονίκη, Σταυροφόροι, συνθέτες, πιανίστες, βιολιστές, ψυχολόγοι, βιολονίστες, τσελίστες, αναρχικοί, κομμουνιστές, φασίστες, ναζιστές, σοσιαλιστές, δήμαρχοι, ιεροψάλτες, ηθοποιοί, κλόουν, serial killers, συνήθειες, ονόματα, σπίτια, τραγούδια ξανά, μουσικά όργανα, ιδεοληψίες, δεισιδαιμονίες, μυθικά τέρατα, έπη, χημικοί, βοτανολόγοι, βιολόγοι, χαρτογράφοι, γλύπτες, ποπ είδωλα, τηλεοπτικά κανάλια, νοικοκυρές, απατημένοι σύζυγοι, ποιητές ξανά, ποδοσφαιριστές, πυγμάχοι, ομάδες μπάσκετ, ντισκοτέκ, φίλοι ξανά, μάγοι, ταχυδακτυλουργοί, στρατηγοί, ιππότες, γεωλόγοι, ψυχαναλυτές, παίκτες του baseball.

Η performance διαρκεί 4 ώρες αλλά η ώρα προσέλευσης και αποχώρησης για το κοινό είναι ελεύθερη. Επίσης, και καθώς δεν υπάρχει διάλειμμα, οι είσοδοι και οι έξοδοι των θεατών γίνονται κατά βούληση και σύμφωνα με τις ανάγκες του καθενός.

Όσο η αφήγηση συνεχίζεται, οι θεατές πηγαινοέρχονται, βγαίνουν να καπνίσουν ή να συζητήσουν. Όταν επιστρέφουν, η performance εξακολουθεί, σαν μια παράξενη γιορτή που πρέπει οπωσδήποτε να μην διακοπεί, μια κοινότητα -ηθοποιών και θεατών- που οφείλει να θυμηθεί μέχρι εξαντλήσεως προκειμένου να κατανοήσει τις μυστηριώδεις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκε αυτό που ζούμε σήμερα.

Σκηνοθεσία-Δραματουργία: ομάδα blitz (Γ.Βαλαής, Α.Παπούλια, Χ.Πασσαλής )
Σκηνικά-Κοστούμια: Εύα Μανιδάκη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Ηθοποιοί: Άρης Αρμαγανίδης, Γιώργος Βαλαής, Ελένη Καραγιώργη, Ελίνα Λούκου, Μιχάλης Μαθιουδάκης, Χρήστος Πασσαλής, Νίκος Φλέσσας
Καλεσμένοι: Αντώνης Ξυδάκης-μαθητής Λυκείου, Σοφία Κόκκαλη-σπουδάστρια δραματικής σχολής, Ιωσήφ Καρνέζης-μουσικός, Θάνος Κόης-performer, μέλος των Lost Bodies, Λίτσα Μαυρογεώργη-αρχιτέκτονας, Θεανώ Μεταξά-ηθοποιός, Νεκτάριος Μπουγάς-φαρμακοποιός, Ηλέκτρα Τσακαλία-ηθοποιός

Μουσείο Μπενάκη – Κτήριο οδού Πειραιώς
Ημέρες παραστάσεων 3-4 και 10-11 Δεκεμβρίου 2011
14-15 και 28-29 Ιανουαρίου 2012
Ώρα έναρξης: 20:00
Τιμές εισιτηρίων € 15, € 10

Τρίο τέχνης:κοινά εγκαίνια σε a.antonopoulou.art, CAMP, cheapart. 1/12

2011-12-01T09:11:00.006+02:00

Κοινά εγκαίνια:
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011, 20:00

στις γκαλερί
a.antonopoulou.art στου Ψυρρή , στο CAMP στην Πλ. Κοτζιά
και cheapart στα Εξάρχεια.
Διάρκεια: 01.12 - 23.12.2011

a.antonopoulou.art
Αριστοφάνους 20 Ψυρρή, 105 54 Αθήνα, τ: 210 3214994, f: 210 3214263
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 2-8 μμ και Σάββατο 12-4 μμ

cheapart
Α. Μεταξά 25 Εξάρχεια, 106 81 Αθήνα , τ/f: 210 3817517
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Κυριακή 2-9 μμ

CAMP
Ευπολίδος 4 και Απελλού 2, Πλ. Κοτζιά , 105 51 Αθήνα τ: 210 3247679,
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Κυριακή 2-9 μμ

Συμμετέxουν:
Αβραμίδου/ Δανιηλίδη, Αγαπητάκης Αγαπητός, Αγγελάκης Γιώργος, Aθανασιάδου Έλενα, Αλαφούζος Στέφανος, Αλεξανδρή Ελευθερία, Αμπαριώτου Aννα, Αμπαστάδο Λούση, Ανταράκη Τερέζα, Αντύπα Ράνια/ Χρήστου Aκης, Αξιώτη Βιργινία, Αποστολοπούλου Γιώτα, Αποστολοπούλου Ιφιγένεια, Αριστοτέλους Μαρία, Βαγιάτη Μάρω, Βάκου Πολυξένη, Βασιλάκου Μαργαρίτα, Βασιλειάδης Γιώργος, Βιτσαρόπουλος Γιώργος, Βουλγαράκη-Βιοπούλου Στέλλα, Βούσουρας Αντρέας, Γαβαλάς Γιάννης, Γεωργίου Τάσος, Γιαβρόπουλος Νίκος, Γιαννακού Σωτήρης, Γιατράς Θωμάς, Γκούζια Βάλια, Δαπουλάκη Ειρήνη, Δεληγιάννη Αναστασία, Δέλλιου Δόμνα, Eugenia Demeglio, Δούμα Θαλασσινή, Δραπανιώτη Δέσποινα, Ηλιάκης Σέργιος-Μάριος, Ηλιού Μιχάλης, Ιωαννίδη Κατερίνα, Καλογερή Λίλα, Κανέλλος Γιώργος, Κάππα Βασιλική, Καραλής Μπάμπης, Καρατζά Aντζι, Καυκούλα Βάσω, Κεμανέ Ιωάννα, Κερκύρα Ναταλία-Αικατερίνη, Anne Κern, Κόκκαλης Νίκος, Κολοκυθάς Αλέξανδρος, Κολώνης Λευτέρης, Κοταμανίδου Νίνα, Κουράκης Ορέστης, Κουτρούλης Γιάννης, Κριτσωτάκης Δημήτρης, Κροντήρη Αφροδίτη, Κυρίτσης Νίκος, Bojan Krstic, Nikola Krstic, Κυριακίδου Μαρία, Κύρκου Ευδοκία, Kummer Heike, Λάγιας Δημήτρης, Λαγός Γρηγόρης, Lab of Architecture, Λανταβού Σεμίνα, Uli Lekkas, Λεούση Επιστήμη, Λιακόπουλος Τάσος, Λιάπης Βασίλειος, Λυντζέρης Γιώργος, Λύτρα Aντρη, Μακρής Γιώργος, Μάλλιου Ντορίνα, Μανέτα Aννα, Μανιδάκη Βάσω, Μανωλάκου Βίλη, Μανωλίδου Αντιγόνη, Μάρα Μάγδα, Μαραγκάκη Εύα, Μαργέλλου Ηλιοδώρα, Marengo Valentino, Μαρούδα Δήμητρα, Μαντζάνας Κωνσταντίνος, Μαυρίδου Έυα, Μαυρονικόλα Ματίνα, Μελανία, Μικελίδου Ανδρονίκη, Μουστάκα Παρασκευή, Μουτούση Αλίκη, Μπαχλιτζανάκη Ειρήνη, Μπλιάτκας Νικόλας, Μπονάτσου Ισμήνη, Μποσίνη-Κοντοβράκη Βασιλική, Μπουτανιώτης Ηλίας, Μπούτος Βασίλης, Nebojša Aleksić, Ιngrid Νiedermayr, Νομικός Γιάννης, Christopher Johns, Ξανθάκη Μαρία, Ξυνοπούλου Μαρία, Ορφανουδάκη Δανάη, Παλαιολόγος Νίκος, Παναγοπούλου Δόμνα, Παντελόπουλος Παντελής, Παπαδόπουλος Αντώνης, Παπαθεοδώρου Κωστής, Παπαϊωάννου Μαντώ, Παπαλεξάνδρου Ντίντα, Παπαμερκούρη Δήμητρα, Παπαχρήστου Πουλχερία, Παρακεντέ Χριστίνα, Περδικέα Διαμάντω, Πλακίδας Λευθέρης, Πλουμής Παναγιώτης, Ποθητάκης Χρήστος,Ράκας Νίκος, Ρουσιώτη Μαρία, Σούλαρης Χρήστος, Σουσούνη Αναστασία, Σπανουδάκη Αννέττα, Σπερελάκη Λήδα, Σπύρου Βασιλική, Σταυρόπουλος Νίκος,Στοΐδης Aρις, Στόκας Θάνος, Στριφτάρης Γιώργος, Τάκη Ρεβέκκα, Τριβιζάς Χρήστος, Τζωρτζάτου Μαρία, Τσαφαντάκη Μάρα, Τσεριώνης Γιώργος, Τσιάλου Μάνθα, Τσιάρα Μάρθα, Τσιμπουρλά Μαρία, Φιόρος Μάκης, Φουράρης Σωτήρης, David Fox, Χαβιαρά Ελεάνα, Χαμηλάκη Ουρανία, Χατζημουράτη Μαρία, Χατζησμάλης Νικόλαος, Χατζηφωτιάδου Έμυ, Χριστοφή Στέλλα, Χριστόφορος Χρίστου

Βραβείο Ζαχάρωφ 2011 για την ελευθερία της σκέψης

2011-11-29T22:31:00.003+02:00

Το Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα έχει την τιμή να σας προσκαλέσει την Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 12.00, στην εκδήλωση/συζήτηση στα γραφεία μας , Αμαλίας 8 - Σύνταγμα, με την ευκαιρία της απονομής από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του Βραβείου Ζαχάρωφ 2011 για την ελευθερία της σκέψης στους πέντε εκπροσώπους της "Αραβικής Άνοιξης", προς αναγνώριση και στήριξη των προσπαθειών τους για την ελευθερία της σκέψης και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η εκδήλωση/συζήτηση θα έχει ως θέμα "Τα ανθρώπινα δικαιώματα στις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ - Ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου".

Στην εκδήλωση θα παραστούν και θα λάβουν το λόγο οι κυρίες Αννυ Ποδηματά, Αντιπρόεδρος, Μαριέττα Γιαννάκου και Μαριλένα Κοππά, Μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο κ. Σωτήρης Ρούσσος, καθηγητής του Παν/μίου Πελοποννήσου, και η δημοσιογράφος Τέτα Παπαδοπούλου. Έχουν επίσης προσκληθεί εκπρόσωποι Ενώσεων Πολιτών, ΜΚΟ, Πανεπιστημιακοί, Φοιτητές, καθώς και Δημοσιογράφοι.

Athens Concert με τη Μαρία Φαραντούρη στον Ιανό

2011-11-29T01:45:00.003+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η Mαρία Φαραντούρη, η ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟΣ, η ΕCM και ο IANOS σας προσκαλούν την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011 στις 8:30 μ.μ. στο IANOSCAFE (Σταδίου 24, Αθήνα), στην παρουσίαση της νέας δισκογραφικής της δουλειάς «Αthens Concert» την πρώτη δισκογραφική της συνεργασία με τον θρυλικό σαξοφωνίστα Charles Lloyd και το κουαρτέτο του.

Η κορυφαία ερμηνεύτρια συνομιλεί δια λόγου αλλά και μουσικής με τους βασικούς της συνεργάτες Τάκη Φαραζή, Σωκράτη Σινόπουλο και τον Γιώργο Μονεμβασίτη.

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Ανταίος Χρυσοστομίδης.

Είσοδος ελεύθερη
Λόγω του περιορισμένου αριθμού θέσεων θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας.

Ημερίδα στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, 3/12

2011-11-29T01:25:00.002+02:00

Ιμπεριαλισμός, χρηματοπιστωτικές αγορές, κρίση: 1/12

2011-11-29T01:20:00.002+02:00

Οι εκδόσεις νήσος σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

του Γιάννη Μηλιού και Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου
Ιμπεριαλισμός, χρηματοπιστωτικές αγορές, κρίση

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 19.30
Κτίριο Γκίνη (αμφιθέατρο ισογείου)

ΕΜΠ, Συγκρότημα Πατησίων
Για το βιβλίο θα μιλήσουν: Γιάννης Δραγασάκης, Θόδωρος Παρασκευόπουλος, Γιάννης Μηλιός

Bazaar...στο Βυζαντινό Χριστιανικό Μουσείο, 2-4/12

2011-11-26T19:08:00.003+02:00

2ο Διεθνές Συμπόσιο “Ελένη Βακαλό”, 2/12 Μ. Μπενάκη

2011-11-26T17:44:00.003+02:00

Αφιερωμένο στη μνήμη της Ελένης Βακαλό (1921-2001) και στο ποιητικό, θεωρητικό και παιδαγωγικό της έργο, το 2ο Διεθνές Συμπόσιο “Ελένη Βακαλό” δίνει βήμα σε έλληνες και ξένους μελετητές, δημιουργούς, αλλά και στενούς συντρόφους και συνομιλητές της, οι οποίοι παρουσιάζουν και συζητούν τη σημαντική και πολύπλευρη συμβολή της στη σύγχρονη πολιτιστική πραγματικότητα εντός και εκτός Ελλάδας.

Έναρξη, χαιρετισμοί / 10:30-11:20
Άγγελος Δεληβορριάς, Διευθυντής Μουσείου Μπενάκη
Δανιήλ Γουναρίδης, Διευθυντής Σπουδών Κολλεγίου Βακαλό
Scott Green, Υπεύθυνος Τομέα Καλών Τεχνών University of Derby

Πρωινή Συνεδρία: Παιδεία και εκπαίδευση / 11:30-13:30
Συντονιστής: Παντελής Τσάβαλος, φιλόλογος, ιστορικός της τέχνης, Κοσμήτορας Κολλεγίου Βακαλό
Ομιλητές: Γιάννης Παπαϊωάννου, αρχιτέκτονας, ιστορικός της τέχνης, τ. Κοσμήτορας Κολλεγίου Βακαλό
Δημήτρης Φατούρος, Καθηγητής Αρχιτεκτονικής, τ. Πρύτανης Αρχιτεκτονικής Σχολής, ΑΠΘ
Δημήτρης Αρβανίτης, graphic designer, art director

Απογευματινή Συνεδρία, κύκλος Α: Θεωρία, ιστορία και κριτική της τέχνης / 15:00-17:00
Συντονιστής: Μαρία Μαραγκού, τεχνοκριτικός, Πρόεδρος AICA Hellas
Ομιλητές: Αντώνης Κωτίδης, Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, ΑΠΘ
Έφη Στρούζα, ιστορικός της τέχνης, τ. Πρόεδρος AICA Hellas
Μαρία Κακαβούλια, Aν. Καθηγήτρια Ρητορικής και Αφηγηματολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Διάλειμμα / 17:00-17:45

Απογευματινή Συνεδρία, κύκλος Β: Ποίηση / 17:45-20:00
Συντονιστής: Μίλτος Φραγκόπουλος, ιστορικός της τέχνης, Αν. Διευθυντής Σπουδών Κολλεγίου Βακαλό
Ομιλητές: Χάρης Βλαβιανός, ποιητής, εκδότης περιοδικού Ποιητική
Δέσποινα Ασιατίδου, φιλόλογος
Karen Emmerich, επ. Καθηγήτρια Μεταφρασεολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου
Çevat Capan, ποιητής, μεταφραστής, τ. Καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας, Istanbul University

Μουσείο Μπενάκη
Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου