Καληνύχτα και καλή Τύχη: Έχεις ξανάρθει στα όνειρα

Νεύρα… Πολλά Νεύρα…

Σαφώς και την απομάκρυναν για άλλους λόγους. Όμως, η Έλλη Στάη κάτι διαισθανόταν τότε, επιλέγοντας να κατεβάζει ρολά, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων, με την ευχή «Καληνύχτα και Καλή Τύχη» προς τους τηλεθεατές. Το είχε προβλέψει τηλεπαθητικά, από την πολλή τηλεόραση, που έχει κάνει προφανώς, ότι σήμερα πλέον η τύχη δεν προσφέρεται, ενώ είμαστε ξύπνιοι και στη δυσχερή θέση να παρακολουθούμε τις ανακοινώσεις των έκτακτων οικονομικών μέτρων made in Brussels, να εκφωνούνται από Συνήθεις Άθικτους. Ενώ έχει υπάρξει το Βατοπαίδι, και γράφτηκαν μέχρι και άρθρα για το αν πρέπει η λέξη να γράφεται με –ε- ή -αι-, καθώς αυτός ήταν ο πόνος του ελληνικού λαού, να πάει ξανά δημοτικό για να του υπαγορεύσουν λέξεις με το σταγονόμετρο, και όχι να δει τον κάθε Ρουσόπουλο, ή όποιον ευθύνεται τέλος πάντων, στη φυλακή, ενώ ένα βράδυ που ‘βρεχε, ένα βράδυ σκοτεινό φυγάδευσαν τον άλλο –όπουλο-, το Ζαχόπουλο, στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι μέρες συνεχίζουν να κυλούν με το ίδιο μοιρολατρικό τροπάρι, ενώ όλοι θυμόμαστε και περιμένουμε χρωστούμενα. Τα «ενώ» δε σταματούν. Τώρα, όμως, ήρθαν και τα νέα μέτρα, που σταματούν κάθε διάθεση να βλέπουμε ελπιδοφόρα τα πράγματα. Πλέον, θα είμαστε τέρατα. Μάλλον ζούμε στο άφαντο show Ο άνθρωπος Πεθαίνει… μαζί με αυτά, τα αναφερθέντα «ελληνόπουλα».

Να αισθάνεσαι το πρώτο αεράκι της άνοιξης, και να μη μπορείς να το απολαύσεις, αυτό είναι μιζέρια. Είδα, χτες, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, -Φρυνίχου 14 στην Πλάκα-, την παράσταση Ο Βασιλιάς Πεθαίνει, του Ε. Ionesco. Η εξαιρετική παράσταση, σε σκηνοθεσία της Μάνιας Παπαδημητρίου, θα παίζεται μέχρι τις 28 του μήνα, δίνοντας, σε όσους τη δουν, και τη δυνατότητα περισυλλογής για τη στάση ζωής που έχουν, αν έχουν. Όσοι τη δουν, θα διαπιστώσουν ότι το θέμα του έργου αφορά σε αυτό ακριβώς που ζούμε, δηλαδή, στη γέννηση, προβολή και έγκριση του παράλογου από επίσημες πηγές της εξουσίας. Το κείμενο είναι καταπέλτης στην εξουσιαστική δύναμη που αναιρεί την αξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όταν εν όψει επιβεβλημένων μέτρων, τα όρια στο γελοίο καταργούνται. Το έργο δείχνει, όμως, εκτός από τη ματαιοδοξία και το ναρκισσισμό του ηγέτη, την ανθρώπινη διάσταση, την οποία όλοι καλλιεργούμε μέσα από διαδικασίες, όπως είναι η ανάγνωση και η γραφή. Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών, στην παράσταση, αναδεικνύουν την πίστη στο ομαδικό πνεύμα, προαπαιτούμενο σε κάθε θεατρική δουλειά. Εξ’ αυτών, ειδικά ο Γεράσιμος Γεννατάς, ο «Βασιλιάς Μπερανζέ» αποδεικνύεται από τους λίγους που ξέρουν να προσφέρουν στο θέατρο και κάνοντας πολλή τηλεόραση. Ώστε, το δίλημμα, θέατρο ή τηλεόραση, είναι ψευτοδίλημμα για αληθινά ταλέντα.

Περπατώντας, λοιπόν, μετά την παράσταση με κατεύθυνση το Σύνταγμα, σκεφτόμουν την εξισωτική σχέση Ιονέσκο-ελληνικής κοινωνίας και επεξεργαζόμουν αυτήν την ισοπαλία του διπλού παραλόγου. Φυσικά, όσοι γνωρίζουμε τη Μάνια Παπαδημητρίου, ξέρουμε ότι είναι ένας γνήσιος άνθρωπος με πολιτικό λόγο, που προσπαθεί, και μέσα από τη σκηνοθεσία, να δείξει ότι πολιτική και θέατρο συμπλέουν. Δεν προσπαθεί να συνδέσει την πολιτική με το θέατρο, καθόσον από την ίδια την πραγματικότητα, και άρα από το σύνολο πραγμάτων που αφορούν στο ενδεχόμενο του μέλλοντος, αυτή η συνεκτική σχέση είναι ήδη πεπραγμένη.

Στην παράσταση, το γκροτέσκο και το γελοίο, το υπερρεαλιστικό και το παράλογο αλληλοκοιτάζονται, ίσως για να αλληλοκοιταχτούμε και εμείς. Πρέπει να ξανασκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίο είμαστε πολίτες και, σαφώς, τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε. Αυτό είναι το ζήτημα, αυτό είναι το πρόβλημα.

Φτάνοντας στην Πανεπιστημίου, τα περιστατικά μιζέριας και γκροτέσκο δεν ήταν και λίγα. Γυαλιά σε κάποιες από τις στάσεις των λεωφορείων, κάποιοι να σκουπίζουν, άλλοι δυο με ενέσεις, ξαμολημένο από το Εθνικό Κοτοπούλη-Ρεξ ένα κοσμικό πλήθος, εκ των οποίων δυο-τρεις κυρίες έτρεχαν για το τρόλεϊ, σχολιάζοντας ότι πάχυνε κάπως η Τάνια Τρύπη, -μα βέβαια, αυτό το κοινό συγκρατεί τέτοιες εντυπώσεις από την παράσταση- και, το άλλο στην Πανεπιστημίου, –όχι βολιώτικα, (πάρτο αλλιώς αλλά μένουμε Θεσσαλία πάντα) τρικαλινά-, τρία παιδιά με ρουμάνες φοιτήτριες με προσκαλούσαν στην παρέα τους. Ως τι δεν κατάλαβα, με το βιβλίο στο χέρι κλασικά. Τους ευχαρίστησα –καθώς, «οι επαρχιώτες», όπως μερικοί μας λένε, έχουν και καλές προθέσεις- και συνέχισα την περιήγηση στο τσίρκο. Χτύπησα και για βραδινό ένα από τα υγιεινά ντόνατς. Και πλέον ήρθε η μεγάλη ώρα. Η ώρα της μεγάλης στιγμής.

Η μεγάλη ώρα είναι μία. Είναι η ώρα της ευχής «Καληνύχτα και καλή Τύχη». Επιστρέφοντας στην αρχή,-στα μαύρα μεσάνυχτα και βαφής Καβάφη, βλ. το ταξίδι, λησμονώντας την Ιθάκη-, αυτό που η Έλλη Στάη προσπάθησε από καιρό να μας δείξει, είναι ότι εν τέλει η τύχη έρχεται μόνο από μακριά. Από τον Ύπνο. Και δίνοντας χρόνο στον ύπνο, αδυνατίζουμε και πιο εύκολα από όταν δεν κοιμόμαστε αρκετά. Γι’ αυτό, αν ήθελα να κάνω ένα νέο χώρο, στο κέντρο της Αθήνας, δεν θα ήταν καφέ-μπαρ ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Πήξαμε από διαλέξεις και παρουσιάσεις. Ο νέος χώρος θα ήταν σε διακόσμηση του άσπρου. Άσπρο όπως μαξιλάρι. Και θα ήταν με κρεβάτια. Ενοικιάζεται χώρος για ύπνο. 2 ώρες στη διάθεσή σου και δεν ξέρεις τι να κάνεις; Με 3 ευρώ για παράδειγμα παίρνεις ένα κρεβάτι. Ας το σκεφτούν και τα ξενοδοχεία. Μας λείπει ύπνος. Μας λείπει η λήθη.

Ο Βασιλιάς Πεθαίνει:
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ
Φρυνίχου 14, Πλάκα, 210 32 22 464

Απογευματινή: ΣΑΒΒΑΤΟ (Λαϊκή) 18.15 // Βραδυνές: ΠΕΜΠΤΗ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ – ΣΑΒΒΑΤΟ: 21.15 ΤΕΤΑΡΤΗ & ΚΥΡΙΑΚΗ: 20.00 // ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: €22 / €15 φοιτητικό / € 10 για τους νέους κάτω των 25 χρονών κάθε Τετάρτη – Πέμπτη – Παρασκευή

Συντελεστές:
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου
Σκηνικά-κοστούμια: ΄Ελλη Παπαγεωργακοπούλου - Τατιάνα Σουχορούκοφ
Μουσική: Κώστας Βόμβολος
Επιμέλεια κίνησης-χορογραφίες: Πέρσα Σταματοπούλου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Πιάνο-μουσική διδασκαλία: Μαρίνα Χρονοπούλου

Διανομή:
Μπερανζέ ο Α' : Γεράσιμος Γεννατάς
Βασίλισσα Μαργκεριτ: Σοφιάννα Θεοφάνους
Βασίλισσα Μαρί: Λένα Παπαληγούρα
Γιατρός : Ανδρέας Μαυραγάνης
Ζυλιέτ : Μαρία Κόμη-Παπαγιαννάκη
Φρουρός :Θοδωρής Αντωνιάδης

...και με ένα κλικ στην εικόνα, εγκαίνια σας περιμένουν...

Coffee Stories 2:Ο Κούκου με την Cookie πήγαν περίπατο

ΔΕ ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ να ψηλαφούν το ξύλο για να αισθανθούν τι τους αφηγείται. Απλόχερη επί τάπητος, η ιστορία ζωής του ξύλινου τραπεζιού τάζει χαρά στην περιέργεια των χεριών, μουρμουρίζοντας μέσα από τις χαρακιές. Είναι γνωστό το μουρμουρητό, και στην καρδιά του τραπεζιού ακόμη, ότι παντού και πάντα χαροπαλεύουν και άλλοι. Όλοι είναι παιδιά ανεμοδαρμένου Νότου, ποτισμένης ζέστης στο δέρμα και με τα ίδια τρύπια τζιν. Διάσπαρτοι νοικάρηδες του χρόνου επιχειρούν, από το τυχαίο, να γαντζωθούν για να σπάσουν τη βαρυχειμωνιά του «εγώ». Πρέπει να αναμετρηθούν με την ενεργητικότητα που απώλεσαν, παιδιόθεν, λόγω αδιάφορων εκπαιδευτικών μέτρων. Το πνεύμα που δεν παιδεύτηκε, έμεινε σχολικό και ολόιδιο, τηρώντας κοινές στάσεις. Πνεύμα χωρίς «ότητες» – δυνατότητες, ή ιδιότητες, οντότητα ή ταυτότητα- είναι ένα πνεύμα με μη μέλλον. «Μη σε μέλλει» θα πουν για να συνεχίσεις μαζί τους να πιθηκίζεις, αλλά ο χρόνος θα γελάσει άγρια. Μένει ποτέ χωρίς τρίχες ο πίθηκος; Ούτε ο χρόνος μένει από λεπτά. Εσύ, όμως, μένεις. Ρέστος και χωρίς ρέστα.

Είναι δυο τους. Ο Κούκου με την Cookie, ομοίως με ρέστους άλλους, αποφάσισαν και υιοθέτησαν τη «στάση του τραπεζιού». Πρόκειται σαφώς για μια σύγχρονη στάση αντίδρασης στο ξύλινο καθεστώς. Χαράσσοντας με τη σειρά τους το ήδη χαραγμένο τραπέζι, δεν ομαδοποιούνται μόνο. Συμμετέχουν ενεργά. Ξυπνούν το γλυπτό του κοιμισμένου τίποτα. Κλίνουν τον αόριστο των άλλων.

Είναι ανακουφιστικό να σου παραδίδουν ανώνυμα ένα χειροπιαστό έργο χωρίς να επιβάλλεται να εκφράσεις ευχαριστίες γι’ αυτό. Συνήθως, σου αναθέτουν επώνυμα ένα αυτόματο έργο με την επιβολή της αυτοματοποίησης. Δίχως άχνα και με προσοχή τα χέρια να μην αλείφουν τις οθόνες με θολούς λεκέδες, συναινείς σε αυτήν την προσοδοφόρα υποτίμηση προσόντων. Εξακολουθείς και βρίσκεσαι σε καθεστώς πίεσης. Ταξινομείς τις εργασίες θεματικά. Το μότο είναι: κυριότητα επί των πραγμάτων. -Ότητα- πάλι; Τι μανία και αυτή, το μέλλον να εμφιλοχωρεί παντού, από τους σελιδοδείκτες μέχρι στα μικρά χρωματιστά χαρτιά. Εσύ άλλο ονειρευόσουν. Πώς πετάς εκτός τόπου και χρόνου, όμως, είναι μάθημα τέχνης. Είναι γνησιολατρεία.

Το γλυπτό τραπέζι με τους κρύους Nescafe ζουμάρει και το ρήγμα στο πολιτικό με το ιδιωτικό. Από το πολύ «κάτσε στο τραπέζι» οι πολίτες συμπεριφέρονται ως ιδιώτες στο καφέ ενώ αντίθετα, οι ιδιώτες είναι πολίτες κατ’ οίκον. Το οικιακό του άλλου γίνεται ποθητό χειριστήριο με τη δικαιολογία ότι προσφέρεται ανοιχτά, έτσι όπως ανήκει σε ένα καφέ. Το τραπέζι δεν είναι του φίλου. Άρα, γιατί να μη μπορεί να γίνει επεξεργάσιμο; Οι πίθηκοι ξυπνούν.

«Έλα να βαπτιστούμε» της είπε εκείνος.
«Σε αυτό το τραπέζι;» απόρησε εκείνη.
«Αφού σε ξέρω και με ξέρεις, ήρθε η ώρα της επινόησης».
«Ωραία, ας μας αναπτερώσουν τα επιτραπέζια ονόματα» του σφύριξε στο αυτί.
«Θα είναι το μυστικό μας και γι’ αυτό, τα ονόματα καλό θα ήταν να συνδέονται».
«Θα είναι κοινό μυστικό και θα έχει σχέση με αυτό το τραπέζι».
«Θέλεις να είσαι η Cookie;»
«Κι εσύ ποιος θα είσαι; Ο Κούκου;»

Κάπως έτσι τα νέα σημεία αναφοράς επινοήθηκαν, μεταξύ καφέδων και γλυκίσματος. Φυσικά και γεννήθηκαν σκόπιμα. Προφορικά, η αρχική ρίζα –Κουκ- των δύο χαϊδευτικών ήταν κοινή. Το δε τέλος τους, ενωμένο, έμοιαζε με καταφατική γαλλική απάντηση: «oui». Μια ιστορία αγάπης είχε πλέον αποδεικτικό γνησιότητας. Ο Κούκου με την Cookie είχαν μόλις μαγειρέψει ένα κοινό μυστικό. Το είχαν εφεύρει, ενώ τα χέρια τους ήταν νωχελικά ζεστά και μαζί στο χαραγμένο τραπέζι, επάνω στο γλυπτό της κεκτημένης ταχύτητας.

Σε αυτό το γνήσιο τραπέζι, αντίγραφο του οποίου δεν υπήρχε, σε ένα καφέ του Θησείου, δυο άνθρωποι μοιράστηκαν ένα κρυφόγελο και μια προσωπική ιστορία. Έπλασαν από το πουθενά ένα μοναδικό κόμικς. Αγαπητέ Ευρωπαίε πολίτη, το αποδεικτικό είσπραξης σε περιμένει, αλλά δεν έχει διαφορετικό ρόλο από τα υπόλοιπα έγγραφα. Δε γελάς μαζί του. Απλά σε ανακουφίζει, επειδή δεν πληρώνεις. Οι προσωπικές ιστορίες, όμως, δεν εισπράττονται. Αυτά τα απίδια, τα τρώει η μπάντα των νέων. Και γι’ αυτό οι Μπαντονεόν πιστεύουν πως αντέχουν. Ενωμένη φαντασία, ποτέ νικημένη. Αρκεί να μην είναι μόνο της αφήγησης. Αρκεί να μη θυμόμαστε τα συναισθήματά μας μαθαίνοντας την υπακοή στις λέξεις. Εξυπακούεται, από τη δύναμη των φράσεων, ότι η ίδια η ζωή είναι ο αγωγός. Η ζωή είναι το ρεύμα, το κύμα, το τραπέζι. Και το τραπέζι σαφώς είναι και η παγίδα. Σε-λα-βι : ας δεχτούμε τις νότες του σήμερα επιτέλους.

Ενδέχεται η κίνηση να είναι αποκαλυπτική. Μπορεί και δείχνει ότι είμαστε όλοι μάτια, τουλάχιστον, στα όνειρά μας. Όπως ξυπνάς, θυμάσαι μια κίνηση ονείρου, που απέπνευσε, ενώ -ώρες, λεπτά, ακριβώς πότε αγνοείς- σε ανέβαζε προς τα επάνω, για να πετάς και να μην βλέπεις στάμπες ούτε λάμπες, μόνο άσπρο. Άσπρο τίποτα. Ένα σπουργίτι έρχεται στην παλάμη, όταν την ανοίγεις. Και μετά, όπως ήρθε, φεύγει. Σε αφήνει να κοιτάς το φευγιό του, κατάματα, μες στη θλίψη. Ακόμη δεν ξέρεις. Δεν έχεις δει τι. Τίποτε ακόμη. Μόνο μη. Ώσπου έρχεται ένας μικρός μοβ πίθηκος στην παλάμη σου. «Σου» εννοώντας «μου». Υπονοώντας την ανάγκη των ανθρώπων, ο ένας να καταλαβαίνει τον άλλο.

Πίθηκος είναι το ζώδιό μου στην κινέζικη αστρολογία, την πανάρχαια και παντοδύναμη. Υποψιάζομαι ένα μυστικό μαγείρεμα δυνάμεων. Το υποσυνείδητο διαχέεται από την Κίνα. Σε περιόδους ευρωπαϊκής κρίσης, επιζητεί να γλιτώσει από τα έκτακτα οικονομικά μέτρα μην τυχόν και συρρικνωθεί. Το υποσυνείδητο ξέρει τι σημαίνει «οικονομία». Έξυπνα με σηκώνει από τα βάθη του ύπνου. Αισθάνομαι να πετώ πειθαρχημένη και αυτό είναι ένα περίεργο αίσθημα. Είναι ένα αίσθημα σκέτο, χωρίς συν ή άλλο σώμα. Μου αρέσει πολύ που ανεβαίνω όλο και ψηλότερα αλλά και φοβάμαι ταυτόχρονα. Δεν ξέρω χάρη σε ποιους περιστρέφομαι, συνεπαρμένη από το όνειρο. Ίσως η ευθύνη είναι του μοβ πιθήκου, του ζώου καταδικασμένου να γελοιοποιείται επί της οθόνης, επειδή τόλμησε να αναγνωρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Ακριβά πλήρωσε το τίμημα, τηρουμένων των αναλογιών και βέβαια της νομοθεσίας. Οι νόμοι του Λούνα Παρκ εν δράσει επικροτούν τους πίθηκους σε στάση. Όπα!

Βγήκαν στο σφυρί, λοιπόν, τα στρέμματα της φαντασίας; Όλα στο γυαλί κι αν σου κάνει κούκου; Ο μοβ πίθηκος εύκολα θα περνούσε, από τα μέρη μας, αφορολόγητα. Κανείς δεν θα τον έβλεπε, ούτε και θα τον αναγνώριζε, εκτός αν ήταν μασκότ για να μοιράζει δωρεάν καφέδες ή σποτ διαφήμισης για ηλεκτρονικές παραγγελίες. Το παπάκι@, αντιστοίχως η περίφημη «ουρά του πιθήκου» στη Νότια Αφρική, έχει αναχθεί στο πιο αναγνωρίσιμο και χρηστικό σύμβολο των τελευταίων δεκαετιών. Όλα συμβαίνουν με ένα κλικ. Με το @ πάμε στην Ευρώπη και πιο πέρα πια. Κι όμως, τίποτε δε συμβαίνει και όλα είναι βημάτων πράξεις που δεν βλέπονται. Ο Κούκου με την Cookie πήγαν περίπατο.

Ειδική Βραδιά για τη Σιμόν ντε Μποβουάρ στις 10/3

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
με αφορμή την έκδοση του σημαντικότερου έργου
της Σιμόν ντε Μποβουάρ

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΥΛΟ

και την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας
σας προσκαλούν
σε μια βραδιά αφιερωμένη στη μεγάλη διανοούμενη
την Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010, στις 8:00 μ.μ.,


στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
(Ιπποκράτους 118, Αθήνα)

Θα μιλήσουν
η Τιτίκα Δημητρούλια, κριτικός λογοτεχνίας,
η Μυρσίνη Ζορμπά, διδάσκουσα στο ΕΑΠ,
και η Μαρία Στρατηγάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια

στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου.

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Το Δεύτερο φύλο κυκλοφόρησε το 1949 και αποτέλεσε το απόλυτο έργο αναφοράς του φεμινιστικού κινήματος. Τα 50.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης εξαντλήθηκαν μέσα σε μια βδομάδα ενώ το Βατικανό περιέλαβε το βιβλίο στη «μαύρη λίστα» του. Εξήντα χρόνια μετά, ενώ η φεμινιστική ουτοπία ξεφτάει καθώς σεξιστικές αντιλήψεις και πρακτικές επανέρχονται σε πολλά σημεία του πλανήτη, το Δεύτερο φύλο αξίζει να ξαναδιαβαστεί ως ορόσημο της ιστορίας του γυναικείου κινήματος.


ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
Το σημαντικότερο επίτευγμα της Σιμόν ντε Μποβουάρ είναι το περιώνυμο «Δεύτερο Φύλο» (1949) - το βιβλίο που έμελλε να θεμελιώσει θεωρητικά το φεμινιστικό κίνημα και να γνωρίσει ευρύτατη απήχηση. Kαι αυτό, κάθε άλλο παρά είναι τυχαίο, αφού πρώτη εκείνη κατάφερε να αναλύσει συστηματικά τη γυναικεία κατάσταση μέσα από την ιστορία, τους μύθους, τις παραδόσεις, τις θρησκείες, τις βιολογικές παραμέτρους, τη λογοτεχνία, αλλά και μέσα από εκείνα τα στάδια της ζωής, όπου η γυναίκα κάνει τη «μαθητεία» της.
Γιώργος Βαϊλάκης, ΗΜΕΡΗΣΙΑ


Περισσότερες κριτικές και παρουσιάσεις για Το δεύτερο φύλο θα βρείτε στο παρακάτω link:
http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=149577

ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΜΟΝ ΝΤΕ ΜΠΟΒΟΥΑΡ
Η Σιμόν ντε Μποβουάρ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 9 Ιανουαρίου του 1908. Φοίτησε και πήρε το μπακαλορεά της από το εξαιρετικά αυστηρό καθολικό λύκειο Cours Désir. Πέτυχε στις εξετάσεις των καθηγητών φιλοσοφίας το 1929, και δίδαξε στη Μασσαλία, τη Ρουέν, και το Παρίσι, μέχρι το 1943. Την ίδια χρονιά έκανε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο με το βιβλίο Η καλεσμένη (1943). Μεταξύ άλλων ακολούθησαν Το αίμα των άλλων (1945), Οι ωραίες εικόνες (1966) και Η προδομένη γυναίκα (1968).

Από το 1958 μέχρι το 1972 κυκλοφόρησαν τέσσερις τόμοι των απομνημονευμάτων της:

Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης, Η δύναμη της ζωής, Η δύναμη των πραγμάτων, Όσα είπαμε κι όσα κάναμε, στους οποίους προστίθεται το αφήγημα του 1964 Ένας πολύ γλυκός θάνατος (εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2009). Εκτός από το πασίγνωστο Δεύτερο Φύλο, το θεωρητικό έργο της Σιμόν ντε Μποβουάρ περιλαμβάνει πολυάριθμα δοκίμια.

Για το θέατρο έγραψε Τα άχρηστα στόματα (1945) και διηγήθηκε μερικά από τα ταξίδια της στο Η Αμερική από μέρα σε μέρα (1948) και στο Η μεγάλη πορεία (1957). Μετά τον θάνατο του Σαρτρ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσίευσε την Τελετή του αποχαιρετισμού (1981) και τα Γράμματα στον Κάστορα (1983), όπου συγκεντρώνεται ένα μέρος της πλούσιας αλληλογραφίας που έλαβε από εκείνον. Μέχρι την ημέρα του θανάτου της, στις 14 Απριλίου του 1986, συνεργαζόταν ενεργά με το περιοδικό Les Temps modernes, το οποίο είχαν ιδρύσει με τον Σαρτρ, και εξέφραζε με ποικίλους και αναρίθμητους τρόπους την αμέριστη συμπαράστασή της στον φεμινισμό.

30 Χρόνια μετά, Πάμε Τσάρκα "Τσίρκα". Στον Ιανό, 9/3

Στρατής Τσίρκας – 30 χρόνια μετά
Τρίτη 9 Μαρτίου, 20.30 μ.μ.


...λατρεύουμε την πολυφωνία στη γραφή...

Οι εκδόσεις Κέδρος και τα βιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ
τιμούν τη μνήμη του Στρατή Τσίρκα.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατό του,
μια αναδρομή στις σελίδες του Νουρεντίν Μπόμπα, των Ακυβέρνητων Πολιτειών, της Χαμένης Άνοιξης.

Για το έργο και τη ζωή του συγγραφέα μιλούν οι:
Γιάννης Παπαθεοδώρου, Επίκουρος Καθηγητής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Τίτος Πατρίκιος, ποιητής
Χρύσα Προκοπάκη, μελετήτρια και μεταφράστρια του έργου του
Δημήτρης Ραυτόπουλος, κριτικός λογοτεχνίας


Συντονίζει η δημοσιογράφος Όλγα Σελλά.
Με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

ΙΑΝΟΣ
Σταδίου 24, Αθήνα, Τηλ: 210 3217917

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ
Γ. Γενναδίου 3
106 78 Αθήνα
Τ: 210 3809712
F: 210 3302655
email: pr@kedros.gr

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ στο Ι. Θεοχαράκη

«ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ:
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΡΟΥΜΑΝΙΑ.
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ 1910-1940»

12/3-9/5 2010

H θεματική έκθεση με τίτλο «Πρόσωπα του Μοντερνισμού: Βουλγαρία, Ελλάδα, Ρουμανία. Ζωγραφική 1910-1940», που οργανώνεται από το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας, την Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Βουλγαρικών Εικαστικών Τεχνών και το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη, μετά την παρουσίαση της στο Βουκουρέστι και τη Σόφια, πρόκειται να εγκαινιαστεί στις 11 Μαρτίου 2010 και ώρα 20:00 στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη στην Αθήνα.

Συμμετέχουν 55 διακεκριμένοι καλλιτέχνες από τη Βουλγαρία, την Ελλάδα και τη Ρουμανία με 120 αντιπροσωπευτικούς τους πίνακες που σφραγίζουν την πορεία του Μοντερνισμού στις χώρες τους.

Από τη Βουλγαρία συμμετέχουν οι: Nikola Petrov, Alexander Mutafov, Goshka Datsov, Elena Karamihaylova, Boris Georgiev, Tseno Todorov, Nikola Marinov, Yordan Kyuvliev, Ivan Milev, Vladimir Dimitrov - Maistora, Nikola Tanev, Ivan Boyadzhiev, Sirak Skitnik, Ivan Penkov, Kiril Tsonev, Vera Nedkova, Ivan Nenov, Georges Papazoff, Nikolay Abrashev, Ivan Abrashev, Vasil Zahariev, Pencho Georgiev και Jules Pascin.

Από την Ελλάδα συμμετέχουν οι: Κωνσταντίνος Παρθένης, Δημήτριος Γαλάνης, Κωνσταντίνος Μαλέας, Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης, Νικόλαος Λύτρας, Μιχάλης Οικονόμου, Γιώργος Μπουζιάνης, Σπύρος Παπαλουκάς, Περικλής Βυζάντιος, Γεράσιμος Στέρης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Νίκος Εγγονόπουλος, Γιάννης Τσαρούχης και Διαμαντής Διαμαντόπουλος. Τα έργα ανήκουν στις συλλογές: Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Alpha Bank, Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας-Μουσείου Γ. Ι. Κατσίγρα, Ιδρύματος Τσαρούχη, Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη, Πινακοθήκης Αβέρωφ, Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης και ιδιωτών.

Από τη Ρουμανία συμμετέχουν οι: Brauner Victor, Daniel Henri, Greceanu Olga, Iancu Marcel, Iorgulescu Yor Petre, Iser Iosif, Mattis Teutsch Hans, Maxy M.H., Michailescu Corneliu, Perahim Jules, Phoebus Alexandru, Popescu Vasile, Popp Sabin, Ramniceanu Merica, Schmierer Roth Lola, Segal Arthur, Sterian Margareta και Tonitza Nicolae.

Την επιμέλεια της πολυπρόσωπης αυτής έκθεσης για τις τρεις χώρες έχουν αναλάβει οι: Mariana Vida, Irina Genova και Τάκης Μαυρωτάς, ενώ το συντονισμό του όλου εγχειρήματος έχει το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη. Με την ευκαιρία της έκθεσης εκδόθηκε τετράγλωσσος πολυσέλιδος κατάλογος, με πρόλογο του Επιτρόπου Εκπαίδευσης και Πολιτισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κύριο Ján Figel’ και κείμενα αναφορικά με τον Μοντερνισμό από ιστορικούς τέχνης των τριών χωρών.

Περισσότερες πληροφορίες: www.balkanmodernisms.net

Εγκαίνια: Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010 στις 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 12 Μαρτίου - 9 Μαΐου 2010

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, 106 71, Αθήνα
T: 210-3611206
F: 210-3611349
E: info@theocharakis-foundation.gr
www.thf.gr

Ωράριο λειτουργίας:
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή: 10:00-18:00
Πέμπτη, Παρασκευή: 10:00-22:00
Τρίτη: κλειστά

Τιμές εισιτηρίων: 6 €, 3 € (μειωμένο)

Ο σκύλος δε μασάει και το Ένεκεν ομοίως

Επειδή στο δελτίο τύπου της χαλαρής Θεσσαλονίκης, η είδηση δε συμπεριλαμβάνεται, ας ενημερώσω ότι στο 15ο τεύχος του περιοδικού ‘‘ Ένεκεν’’, που κυκλοφορεί, υπάρχει συνέντευξή μου με τον Θανάση Γκιούρα, Αναπληρωτή Καθηγητή Πολιτικής Θεωρίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και μεταφραστή του έργου του Βέμπερ.

Με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του 5ου τόμου Οικονομία και Κοινωνία, Η κοινωνιολογία της εξουσίας, του Μαξ Βέμπερ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαββάλα, είχα μια ενδιαφέρουσα συνάντηση με τον Θανάση Γκιούρα, στο κλείσιμο της οποίας δεν παρέλειψε να μου πει χαρακτηριστικά: «η τελική μορφή των κειμένων δεν θα ήταν αυτή που είναι χωρίς την επιμέλεια της Αρετής Μπουκάλα».

Μεταξύ άλλων, συγκράτησα το εξής:

«Δεν ζούμε σε ένα φυσικό κόσμο, αδιαμεσολάβητο και άμεσο, αλλά σε έναν κόσμο διαρκώς και σε μεγάλο βάθος διαμεσολαβημένο από την ιστορία. Αν το καταλάβουμε αυτό, ενδεχομένως ο κόσμος να μπορεί να αλλάξει. Είναι ένα πολιτικό ζήτημα».
Θανάσης Γκιούρας

http://enekenperiodiko.blogspot.com/2010/01/15.html
Η συνέντευξη βρίσκεται στο τεύχος του περιοδικού Ιανουάριος-Μάρτιος 2010.

Επίσης, ο συγγραφέας Φώτης Τερζάκης έγραψε για το βιβλίο:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=133374
http://fotisterzakis.gr/

Και για να μπει καλά ο μήνας, ένα μικρό αίνιγμα:
Ποιος είναι ο Dog Possessed Man;
http://www.youtube.com/watch?v=o--M60nl7qA
Ήταν σκύλος από φωνή, είναι συγκάτοικος από επιλογή.
Και ο «μύλος» του Αλέξανδρου, που με ενημέρωσε για το βίντεο, «γυρίζει» ενώ εμπνέεται από τους ανθρώπους που έχει γύρω του. Ο Αλέξανδρος Βασμουλάκης, που τράβηξε και το βίντεο, βρίσκεται στη Μαδρίτη. Και του στέλνουμε την αγάπη μας.

Coffee Stories: Κούνια στο Χώμα

Κούνια στο Χώμα

ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙΣ ΛΙΓΟΣ ΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ χαλαρώσεις κοντά μου. Αυτό ήθελε να του πει. Ενώ υψώνει το φλιτζάνι του espresso στο στόμα, ένα άδειο βλέμμα πλουμίζει τη λευκή πορσελάνη σαν να πρόκειται για το μοναδικό πλήρες φλιτζάνι από καφέ, που τα χείλη με το μπορντό σκούρο κραγιόν έχουν ποτέ ακουμπήσει. Στάζει λίγος καφές στη χαρτοπετσέτα και ένα μικρό σημάδι από το κραγιόν βάφει ανεπανόρθωτα το πάνω μέρος του φλιτζανιού. Είναι η στιγμή για το βλέμμα να τοποθετηθεί εκτός ορίων. Απέναντι, κατορθώνει και διακρίνει ανθρώπους που δεν έχει συναντήσει στη ζωή της. Ανώνυμοι πράκτορες του σήμερα χαμογελούν και κοντοστέκονται κάτω από σκόρπια άσπρα σύννεφα. Δεν κάθονται, δεν έχουν χρόνο για να κρίνουν. Συνεχίζουν τις βιαστικές πορείες τους, διαγώνια του ύστατου ήλιου, πλευρίζοντας προτεραιότητες. Χωρίς προτεραιότητες η επιτυχία τρενάρει.

Το ανοικτό τζάμι διευκολύνει την ευρυμάθειά της, ώστε παρατηρεί μέχρι και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: ποιος κρατά τσαλακωμένη εφημερίδα και ποιος φορά γυαλιά ηλίου για στέκα στο κεφάλι. Οι πληροφορίες που συλλέγει δεν έχουν συνεκτική σημασία αλλά εξακολουθεί να έχει δοτική συμπεριφορά στον ανοιξιάτικο κόσμο της ψυχρής λιακάδας από κουφή περιέργεια και επιθυμώντας να ξεγυμνωθεί από τις ενοχές της. Όλα τα λόγια που δεν του είπε και εισακούγονταν μέσα της, όλα όσα δεν είχε την ευκαιρία να του απευθύνει, εδώ και μέρες τη διαβάλλουν σαν ένα ανένδοτο βουητό ευθύνης. Μέχρι και σε ξενοδοχείο σκέφτηκε να πάει για να μη νιώθει ένοχη με τη ζωή των posters στο γνώριμο δυάρι, ώσπου ο καιρός να της προσφέρει ένα ορατό αναντίρρητο σημάδι για την άμεση κίνηση, που την περιμένει στο κατόπι, αλλά δεν έχει φωνή για να πέσει στην αντίληψή της.

Μερικά λεπτά αργότερα, το βλέμμα επιστρέφει στα όρια του γωνιακού καφέ, αφήνοντας την άνοιξη να λάμπει στον ανοιχτό χώρο για τους μη εγκρατείς, όσοι μιλούν δυνατά και βγάζουν φωτογραφίες με τα κινητά. Μεταστρέφει την προσοχή της στα άηχα κοσμητικά αντικείμενα του καφέ, που τη φιλοξενεί με αντίτιμο το πορτοφόλι της. Ο λόγος της μεταστροφής είναι η ξαφνική εμφάνιση ενός νέου άντρα, με την πλάτη γυρισμένη μπροστά της. Είναι ένας άντρας με καφέ δερμάτινο. Έχει το δερμάτινο κλειστό. Είναι ένας προστατευμένος άντρας. Έχει την πλάτη σφαλιστή. Βρίσκεται μπροστά της και τώρα τον βλέπει σαν να ήταν εκείνος που της λείπει. Μεταχειρίζεται το σώμα του σαν ένα μετά-σώμα, το σώμα στην ύστερη κατάστασή του. Αυτό το σώμα της μεταστροφής του άντρα, από το ορατό φθαρτό στο αόρατο άφθαρτο που γίνεται αφηγήσιμο, ενώ ο άντρας δε γνωρίζει λέξη από όσες εμπεριέχονται στη φαντασία της γυναίκας, μετεξελίσσεται και σε ένα σώμα για τη διαστροφή. Η γυναίκα υποθέτει ότι οι δυο τους, σιωπηλοί, φεύγουν μαζί. Δυο τρωκτικά που δεν παρέλειψαν να μαζέψουν τις αποδείξεις για την εφορεία και στη συνέχεια προχωρούν εξακολουθώντας να σιωπούν. Πρωκτικοί τύποι αμφότεροι, έχουν εξασκηθεί να περιμένουν, ο ένας από τον άλλο, την πρώτη αναγνωριστική ομιλία. Για να αρχίσει η κούνια να βάλλεται στον αέρα. Μέχρι η πρώτη αγκαλιά να γίνει η βεντάλια που θα δροσίσει το σώμα αποβάλλοντας τον εγωισμό του προς το άλλο σώμα. Προς τον άλλον που είναι εκεί. Η διαστροφή ενθυλακώνει τη μεταστροφή, άρα και το μέλλον, ώστε πλέον το μέλλον είναι ένα ανένδοτο παρόν. Ποιος μπορεί να βεβαιώσει ότι το μέλλον δεν είναι το προτερόχρονο λοιπόν;

Το χέρι που χαρίζει, αγκαλιάζει και κουνά. Η γυναίκα ακόμη αναζητά αυτό το χέρι της ώθησης. Και ενώ σκέφτεται ένα παλιό όνειρο, συνειδητοποιεί ότι το οικονομικό επεμβαίνει ακόμη και στο υποσυνείδητο. Δεν μπορεί να απαλλάξει τη σκέψη της από τις χειρονομίες του οικονομικού. Πικρά γελά στον αέρα όταν θυμάται τον ονειρικό γάμο με έναν άγνωστο κοντό άντρα και καθώς στη συνέχεια διαπιστώνει ότι δεν τον ποθεί, αναζητεί, στο όνειρο, τη μητέρα της για να τη ρωτήσει, αν το διαζύγιο εντός εικοσιτετραώρου εκδίδεται δωρεάν… και φυσικά, η απομάκρυνση από το μυστήριο επιφέρει συνέπειες. Δεν είναι φιλόπτωχο ταμείο η εκκλησία, κάθε άλλο.

«Πίνετε ακόμη», τη ρωτά ο σερβιτόρος. «Εντάξει» του απαντά, δείχνοντας την προτίμηση, το άδειο φλιτζάνι να παραμείνει επάνω στο τραπέζι. Ο σερβιτόρος φεύγει και την αφήνει να θυμάται. Δε σταματά να θυμάται, δε σταματά να στερείται με το να θυμάται. Η μνήμη της πράττει αυτό που η γυναίκα δε μπορεί να πάθει, και άρα πράττει εκ του ασφαλούς. Εξακολουθεί να κινείται γύρω από ασύνδετες σκέψεις. Για μια στάλα μισθό η γυναίκα υποχρεώνει τον εαυτό της να ζει εντός ωραρίου και να σηκώνεται από νωρίς το πρωί. Δεν είναι κατόρθωμα, είναι όμως καταπίεση. Κάθε μέρα, κάθε μήνα ένοχη. Και αύριο αυτό θα κάνει. Προτού το μισθωτό σώμα ξεκουμπιστεί κόσμια, αφήνοντας τα ευρώ για τον καφέ στο τραπέζι, ρίχνει μια τελευταία ματιά προς τα έξω. Βλέπει έναν να πηγαίνει να κουρευτεί. Και θυμάται μια συμμαθήτρια του γυμνασίου με την οποία δεν έλεγε πολλά αλλά είχε ακούσει ότι θα γινόταν κομμώτρια. Ποιος ξέρει αν έγινε πράγματι και ποιος μπορεί να της απαντήσει τι απέγιναν όλοι οι χαμένοι συμμαθητές του γυμνασίου και του λυκείου. Τότε, τηρούσε τις αποστάσεις με εκείνη τη συμμαθήτρια. Δεν είχαν πολλά κοινά, και στο σχολείο είχε προσέξει ότι και άλλοι δεν έπαιρναν τη μελλοντική κομμώτρια στα σοβαρά. Αν βέβαια δήλωνε ότι θα γινόταν καμαριέρα, στη δημόσια ανάγνωση του προσωπικού ημερολογίου της, ίσως παρευρίσκονταν περισσότεροι λάτρεις των γνήσιων και πηγαίων γραπτών εξομολογήσεων. Το Ημερολόγιο μιας κομμώτριας ήταν καταδικασμένο να αποτύχει για λόγους μάρκετινγκ και μόνο. Τώρα, πολλές φορές αναπολεί τη συμμαθήτριά της, σαν να συμμερίστηκε αργά τις ανησυχίες της. Σαν εκείνη η συμμαθήτρια να βιάστηκε να χορέψει τον εαυτό της ταγκό και ξαφνικά, στην προσπάθεια να μάθει τα βήματα, βρέθηκε χαμένη στο πλήθος. Εχθρών –μαθητών, δεν έχει σημασία.

Η γυναίκα σηκώνεται να φύγει, αφήνοντας τον άντρα με τη γυρισμένη πλάτη στη θέση του. Ελπίζοντας ότι το χέρι της ώθησης θα τη βρει και θα την κρατήσει, για μια αγκαλιά και μια κούνια, κινείται μες στο πλήθος. Το καφέ είναι αρκετά βήματα μακριά ενώ βλέπει, στο δεξί χέρι, μια παιδική χαρά. Μια κούνια στο χώμα περιμένει ακίνητη αλλά η γυναίκα προσπερνά με ένα χαμόγελο ευφορίας και αυτοπεποίθησης πως η άνοιξη είναι ήδη στην καρδιά της. Οι αέρηδες του γιασεμιού και της λεβάντας την παίζουν, ενώ από το κραγιόν έχει μείνει σχεδόν ίχνος. Επιταχύνει το βήμα, ενώ στο μυαλό ιεραρχεί ήδη τις αυριανές προτεραιότητες.