ΣΥΡΤΑΡΙ ΧΧΙΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΕ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ Πύργος Μπαζαίου - Νάξος

ΣΥΡΤΑΡΙ ΧΧΙΙ
Φωτογραφίες σε αποσύνθεση
Πύργος Μπαζαίου - Νάξος
Διάρκεια: 23 Ιουλίου ως 2 Σεπτεμβρίου 2011 / Καθημερινά: 10:00–17:00
Εγκαίνια: Σάββατο 23 Ιουλίου, ώρα 20:30


Επιμέλεια: Λεωνίδας Κουργιαντάκης, Αλίκη Τσίργιαλου (Μουσείο Μπενάκη)
Οργάνωση: Μάριος Βαζαίος (ΑΙΩΝ)
Διοργάνωση:
ΑΙΩΝ Πολιτιστικός Οργανισμός – Μουσείο Μπενάκη

Less is More. Αυτό είναι το συνθηματικό για το 11ο φεστιβάλ Νάξου. Στην πρόσληψη, την αφομοίωση και την απόδοση της μινιμαλιστικής ιδέας, το Μουσείο Μπενάκη, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Οργανισμό "ΑΙΩΝ", φέτος, απαντά με πρωτοτυπία, μυστικισμό, υποψία. Μέρος από το φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη εκτίθεται αλλιώς. Στοιχηματίζοντας επάνω στην αυθεντία της παράδοσης, ο Λεωνίδας Κουργιαντάκης, φωτογράφος του Μουσείου (Μπενάκη), ενθέτει το σήμερα, στο χτες. Ώστε, οι νέες διχοτομικές μεταμορφώσεις, στο πλαίσιο της αισθητικής αφήγησης, κόντρα στην πρότερη κλασική αφήγηση, καθιστούν δυνατή την επαναθεώρηση του έργου. Οι φωτογραφίες μετοικούν από το "τετέλεσθαι" προς μια νέα εντολή του χρόνου, σαφώς "ποιητική", παρέχοντας τη δυνατότητα, στους θεατές, να γίνουν παρατηρητές: του χάσματος, της σχάσης, της φθοράς. Εν τέλει, εξ' αφορμής αυτού του ύστερου ματιού, ενώ γυαλίζει εγωιστικά, αντλώντας ικανοποίηση, άρα εκστατική απόλαυση, τη στιγμή που δεν αποσυνθέτει τη γυαλάδα του σε δάκρυ, ο θεατής "παθαίνει" το αισθητικό αποτέλεσμα της επέμβασης, του "οπωσδήποτε" στο "τότε". Αυτή η ηχώ της περι-γραφής, που δρα υπόγεια, της αφήγησης, ώστε να δρα και ως θεραπαινίδα της, είναι μια ηχώ ανάλογη του Ελύτη και της "Αυτοψίας", όταν γράφει: "Στον εγκέφαλο τίποτε, πάρεξ μια ηχώ ουρανού καταστραμμένη"...

Όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου, στη "φωτογραφική αρχειακή συλλογή, η αναίρεση του αφηγηματικού περιεχομένου εκφράζεται μέσα από τη μερική ή ολοκληρωτική καταστροφή του πρωτότυπου υλικού της. Οι φθορές του υλικού αυτού οφείλονται κυρίως στην αναπόφευκτη χημική αλλοίωση του υποστρώματός του, η οποία ενισχύθηκε από τις ακατάλληλες περιβαλλοντικές συνθήκες που είχε βρεθεί πριν από την ένταξή του στις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη. Το έναυσμα για την πραγματοποίηση της έκθεσης αυτής έδωσε το περιεχόμενο του Συρταριού νούμερο ΧΧΙΙ, τμήμα μιας μεταλλικής συρταροθήκης που βρίσκεται τοποθετημένη στο χώρο όπου φυλάσσεται το πρωτότυπο φωτογραφικό υλικό του Αρχείου.

Το περιεχόμενο του "Συρταριού ΧΧΙΙ" αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα των αρχείων γνωστών φωτογράφων όπως του Νικόλαου Τομπάζη, του Δημήτρη Χαρισιάδη, του Περικλή Παπαχατζιδάκη και της Nelly's και παρά την εκτεταμένη χημική φθορά της υπόστασής του, έχει φυλαχτεί. Είναι αυτονόητο ότι οι εικόνες αυτές δεν αντιπροσωπεύουν το έργο των παραπάνω φωτογράφων ούτε φυλάσσονται με σκοπό την παρουσίασή τους".

Μπαρ Ταρ στο "Συν Κάτι", 9 & 16 Ιουλίου, 8μ.μ

ΜΠΑΡ ΤΑΡ
της Γαλάτειας Ριζιώτη



Σάββατο 9 & 16 Ιουλίου & ώρα 8μ.μ | Θέατρο «ΣΥΝ ΚΑΤΙ»


Η Μαρία Βασιλοπούλου θα διαβάσει το διήγημα «Je reviens».
Ο Κωνσταντής Μπαρμπούρης θα διαβάσει το διήγημα «Μπαρ Ταρ».
Η Στέλλα Ριζιώτη θα διαβάσει το «Στριπ Πόκα».

ΘΕΑΤΡΟ «ΣΥΝ ΚΑΤΙ»
Μεθώνης 46 (1ος ορ.), Εξάρχεια
210 7249638

*Για το βιβλίο
(Ελληνική πεζογραφία, ISBN: 978-960-04-4012-6, σελ. 296, τιμή: 16€, Φεβρουάριος 2011)

Δεκαέξι διηγήματα με μαύρο χιούμορ για όσα και όσους πυρπολούν την καθημερινότητά μας.
Καθημερινές ιστορίες με απρόβλεπτη τροπή για τη σαπουνόφουσκα των ανθρώπινων σχέσεων.

«Η μέρα ήταν βροχερή. Όχι, δεν ήταν η μέρα βροχερή. Η νύχτα ήταν βροχερή και ο Θωμάς Έξαρχος έκανε περιπολία. Το κακό με τη μυθιστοριογραφία είναι ότι, ενώ θέλεις να δημιουργήσεις μια ιστορία και να ταξιδέψεις νοερά σε έναν φανταστικό χωροχρόνο, έρχεται η πραγματικότητα σαν απρόσκλητη επισκέπτρια, χτυπάει την πόρτα και ρωτάει «να μπω;» Η φαντασία εξαφανίζεται, η πραγματικότητα στρογγυλοκάθεται και σαν τους Σικελούς μαφιόζους, που σε προειδοποιούν με ήπιο τόνο ότι, αν δεν κάνεις αυτό που σου λένε, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρεθείς νεκρός σε ανύποπτο χρόνο, η πραγματικότητα, ύπουλα ήρεμη, σου ξεκαθαρίζει ότι μυθιστοριογράφος δεν πρόκειται να γίνεις στον αιώνα τον άπαντα. Τι τους θες τους μύθους, σου λέει, όταν έχεις εμπρός σου την αλήθεια;»

* Η Γαλάτεια Ριζιώτη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Εργάζεται ως κτηνίατρος. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν οι συλλογές διηγημάτων της Το Ροζ της Ταϊλάνδης (1998) και Ντραμς (2001).

Η αρχή του τέλους μιας διαστημικής ιστορίας στο Ίδρυμα Ευγενίδου

Σήμερα, Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011 και ώρα 18.00 το Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου ανοίγει πόρτες σε μικρούς και μεγάλους, με αφορμή την εκτόξευση του διαστημοπλοίου «Ατλαντίς». Καλώς εχόντων των πραγμάτων και σε απευθείας σύνδεση με την NASA, στο Θόλο του πλανηταρίου θα γίνει ορατή... η αρχή του τέλους μίας διαστημικής ιστορίας που ξεκίνησε πριν από 30 χρόνια και συγκεκριμένα τον Απρίλιο του 1981.
Πρόκειται για την ...εκτόξευση του διαστημοπλοίου «Ατλαντίς» (STS – 135), το τελευταίο πλέον Διαστημικό Λεωφορείο στο Διάστημα, εντεταλμένο από την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA).


Ο σχολιασμός της εκτόξευσης θα γίνει από τους κ. Διονύση Σιμόπουλο, διευθυντή του Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου και τον κ. Γιάννη Δαγκλή, διευθυντή του Ινστιτούτου Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπισκόπησης στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών. Αμέσως μετά την εκτόξευση θα γίνει η προβολή της παράστασης του Πλανηταρίου «Η Μεγάλη Περιπέτεια», ενώ πριν από την εκτόξευση θα πραγματοποιηθούν ορισμένες ενημερωτικές παρουσιάσεις του προγράμματος των Διαστημικών Λεωφορείων.

Σημειώνεται ότι η είσοδος είναι ελεύθερη, απαραίτητα είναι όμως τα δελτία προτεραιότητας που θα αρχίσουν να διανέμονται στο ταμείο του Πλανηταρίου, σήμερα, από τις 16.30 και έως εξαντλήσεως των θέσεων.

ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ
Λ. Συγγρού 387 - 175 64 Παλ. Φάληρο
(Είσοδος από Πεντέλης 11)
Τηλ: 210 9469600
Fax:210 9417372

2η Ημέρα Λαϊκής Ενημέρωσης και Διαβούλευσης

Υλοποιώντας την απόφαση της Λαϊκής Συνέλευσης
της Πλατείας Συντάγματος (18-6-11)
πραγματοποιείται
2η Ημέρα Λαϊκής Ενημέρωσης και Διαβούλευσης
σχετικά με την Άμεση Δημοκρατία και το Σύνταγμα
αύριο

Πέμπτη 7 Ιουλίου στις 19:30
στην Πλατεία Συντάγματος

Συμμετέχουν ως ομιλητές:

Ο Χρήστος Γραμματίκας, εκδότης
Ο Περικλής Κοροβέσης, συγγραφέας-δημοσιογράφος
Ο Μιχάλης Λιανός, καθηγητής Κοινωνιολογίας(Université de Rouen- Haute Normandie)
Η Ματίνα Παπαχριστούδη, δημοσιογράφος
Ο Κωστής Τριανταφύλλου, συγγραφέας

με τοποθετήσεις:

• Ο Λευτέρης Καραγιάννης, εμπειρία από τις ομάδες βάσεις στη Γερμανία- προοπτικές ανάπτυξης άμεσης δημοκρατίας

• Μέλος από την συλλογικότητα για το δίκαιο και εναλλακτικό εμπόριο ‘Σπόρος’. Αναφορά στην αυτoοργάνωση στην διακίνηση προϊόντων στα πλαίσια της αλληλέγγυας οικονομίας
  

Θα ακολουθήσουν ερωτήσεις και τοποθετήσεις από όλον τον παρευρισκόμενο κόσμο

58.761,33€ από τις εκδόσεις Ψυχογιός στο ΚΕΘΕΑ

Καλά Νέα: αύριο, Πέμπτη 7 Ιουλίου και ώρα 8μ.μ. στο πολιτιστικό στέκι του ΚΕΘΕΑ Διάβαση (Σταυροπούλου 29, Αθήνα), θα επιδοθεί η επιταγή με το συνολικό ποσό ύψους 58.761,33€, έσοδα που προέκυψαν από τα κέρδη του εκδοτικού οίκου ΨΥΧΟΓΙΟΣ και τα δικαιώματα της Λένας Μαντά από την έκδοση και διάθεση του βιβλίου ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΘΑ ΣΤΡΩΣΕΙ…
Το βιβλίο εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα και να διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ – Διάβαση. Την επιταγή θα παραλάβει ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΕΘΕΑ, ενώ την εκδήλωση θα χαιρετήσει ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κος Ανδρέας Λοβέρδος.

Εκδόσεις Ψυχογιός
Τατοΐου 121 & Σπ. Μερκούρη 1, 144 52 Μεταμόρφωση
τηλ.: 210 28 04 800

Εκτός λήθης, εντός ευθύνης: στο Ινστιτούτο Cervantes

ΤESTIGOS DEL OLVIDO – ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
06.07- 10.10.2011

Η έκθεση «Μάρτυρες της Λήθης» για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Φωτογραφικά ντοκουμέντα και βιωματικά κείμενα διάσημων Ισπανών συγγραφέων ρίχνουν φως σε ξεχασμένες ανθρωπιστικές κρίσεις

Το γεγονός
Η διεθνής, ανεξάρτητη, ιατρική ανθρωπιστική οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα την έκθεση «Μάρτυρες της Λήθης», με φωτογραφίες-ντοκουμέντα του Χουάν Κάρλος Τομάσι και βιωματικά κείμενα οχτώ μεγάλων ισπανόφωνων συγγραφέων: Μάριο Βάργκας Γιόσα, Σέρχιο Ραμίρες, Λάουρα Ρεστρέπο, Χουάν Χοσέ Μιγιάς, Τζων Κάρλιν, Λάουρα Εσκιβέλ, Μανουέλ Βιθέντ και Λεϊλά Γκερριέρο.

Τα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης- που θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Οκτωβρίου- γίνονται απόψε, Τετάρτη, 6 Ιουλίου, στις 20.00, στην Αίθουσα Εκθέσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23.


Η καταγωγή του προβλήματος

«Γιατί δεν μοιάζει καθόλου με θνητό ζώο άνθρωπος που ζει ανάμεσα σε αθάνατα αγαθά». Αυτή η σπουδαία καταληκτική φράση του Επίκουρου, στην επιστολή «Προς Μενοικέα»-Επίκουρος Άπαντα, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1994- λανθασμένα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, ως μια ενδεχόμενη δικαιολογία, όλων των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών, για την υποτροπιάζουσα άγνοια, τη ναρκισσιστική απάθεια, το ασφαλές κατέβασμα των ρολών απέναντι στον αδιαφήμιστο χρόνο της σκληρότητας σε Κογκό, Αϊτή, Υεμένη, Κασμίρ, Μαλαισία, Γουατεμάλα, Κολομβία και Ζιμπάμπουε. Αν παραδεχόμασταν πόσο μας αρέσει ο μύθος, πόσο μας επηρεάζει, σε βαθμό να περιθωριοποιούμε τη σημασία θλιβερών και καταδικαστέων γεγονότων, σε άλλες γωνιές του πλανήτη, θα ήμαστε μέσα σε μια πλάνη. Διότι, αθάνατα αγαθά είναι η ελευθερία και η αυτάρκεια, να βλέπουμε πέραν της φρίκης, αντιμετωπίζοντας και τα αδύναμα σημεία του εαυτού μας αντί να παραβλέπουμε τα όσα συμβαίνουν. Δεν ξεχνάμε, είμαστε υπεύθυνοι. Δεν έχουμε, ωστόσο, για γραμμή ανάγνωσης, τη φρίκη, αλλά τη «Δίκη». Στο ερώτημα, τι είναι δίκαιο, γνωρίζουμε την απάντηση. Δίκαιο είναι να αφομοιώνεις. Ώστε, δεν ξεχνάς το σοκ και την κτηνωδία απλώς. Αλλάζεις τρόπο ανάγνωσης της πραγματικότητας.

Κοινό χαρτί, που παίζεται σε αυτούς τους μη δοξασμένους τόπους, είναι η επιβίωση. Και όλες οι φωτογραφίες του Χουάν Κάρλος Τομάσι «μιλούν» την ίδια αγωνία αμύθητων ανθρώπων μπροστά στη βεβαιότητα της επόμενης ημέρας. «Δεν το αφήνεις να κοιμηθεί και να ξεχαστεί», μου αναφέρει ο Νέστωρας, από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, παρακινώντας να μιλάμε γι’ αυτό το εκθεσιακό γεγονός, που συνδυάζει κείμενο και εικόνα, ζωή και μύθο χωρίς ακριβά σαλόνια και μπαλκόνια. «Τα μπαλκόνια είναι η ιστορία, η μνήμη και η δόξα της πόλης μας», βάζει τον καθηγητή Brunelli, να πει, ο Mario Vargas Llosa στον «Τρελό για τα Μπαλκόνια», ένα έργο του 1993, φανερώνοντας την εμμονή αυτού του άντρα στο ένδοξο παρελθόν της Λίμας και στο σκοπό της ζωής του, για την αποκατάστασή του. Ως εκ τούτου, εδώ κείται η ουσία: το ζήτημα της διασύνδεσης, μύθου και σκοπού. Και οι 8 άνθρωποι των Γραμμάτων που επισκέφτηκαν τους διψασμένους ανθρώπους, για το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας, μέσα σε δύο εβδομάδες είδαν και βρήκαν, μέσα από τα μάτια τους, ένα δικό τους σκοπό και μύθο. Ένα βατήρα φαντασίας και μυθοπλασίας. Καθώς, όπως και ο Llosa έχει υπογραμμίσει, «για όλους τους συγγραφείς η μνήμη είναι το σημείο εκκίνησης της φαντασίας». Η ίδια μνήμη, μας προτρέπει «να μην αγνοούμε συνειδητά» και να έχουμε «συνειδητές τύψεις» αντί για «τύψεις συνειδήσεως», όπως εύστοχα επεσήμανε ο εθελοντής Θανάσης Σπυράτος, στη χθεσινή συνέντευξη τύπου, στο Ινστιτούτο Cervantes. Η ιστορία «9 και κάτι το βράδυ», για ένα κατατρυπημένο μικρό παιδί στο σκοτάδι, με ένα φακό μάταια να προσπαθεί να ρίξει φως σε μια φλέβα του, ώστε να γινόταν μετάγγιση, ήταν απλώς ένα από τα συνηθισμένα περιστατικά. Μεταξύ αυτών καταγράφονται: ακρωτηριασμοί οργάνων, φτώχεια, διατροφή από κατάλοιπα ψαριού, σεξ και βία, εξαφανισμοί, βιασμοί και λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Όλα αυτά τα ζητήματα, που θίγουν τόσο τα κείμενα όσο και οι φωτογραφίες της έκθεσης, είναι συναρτήσεις διαπλοκής. Αρκεί να υπενθυμιστεί, η παρατήρηση του Νομπελίστα Mario Vargas Llosa, για το Κονγκό, ότι «Το σεξ εδώ είναι ένας τρόπος για να εξευτελίσουν τον αντίπαλο και να του ρίξουν το ηθικό».

Το χρονικό της αντι-λήθης

Η σειρά Μάρτυρες της Λήθης ξεκίνησε με την υποστήριξη της El País Semanal το 2009 και πήρε τη μορφή έκθεσης για πρώτη φορά πριν από λίγους μήνες στο Ινστιτούτο Θερβάντες στη Μαδρίτη. Η Αθήνα είναι ο τωρινός σταθμός της όπου θα παραμείνει μέχρι τον Οκτώβρη και στη συνέχεια θα «ταξιδέψει» σε άλλα Ινστιτούτα Cervantes ανά τον κόσμο, με επόμενο προγραμματισμένο σταθμό τη Ρώμη.



Εγκαίνια: 06.07.2011, 20.00
Μητροπόλεως 23, Σύνταγμα, 10557, Αθήνα.
Τηλ. 210-3634117, fax: 210-3647233

Ωράριο λειτουργίας:
07-30.07.2011: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-13.30 και 16.00-20.00
01-31.08.2011: Κλειστό
1-12.09.2011: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-13.30
12.09-8.10.2011: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-13.30 και 16.00-20.00. Σάββατο: 10.00-13.30
Είσοδος ελεύθερη
Με τη συνεργασία της εφημερίδας El País.

*αριστερή φωτογραφία: En Nariño, muchas comunidades se ven obligadas a dejar sus hogares y sus tierras, a causa de los enfrentamientos entre el Gobierno y las guerrillas, así como por la acción de los paramilitares y narcotraficantes (κοινότητες υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, εξαιτίας του πολέμου, σε κυβερνητικούς και αντάρτες, και λόγω του λαθρεμπορίου όπλων και ναρκωτικών).
Colombia, enero de 2010.

δεξιά φωτογραφία: Esta mujer rohinga se movía por las apestosas aguas del mercado de pescados de Cox’s Bazar, en Bangladesh, pidiendo un poco de restos de pescado para su hijo.
Bangladesh y Malasia, septiembre de 2009 (η γυναίκα από τη φυλή ροχίνγκια-μουσουλμανική μειονότητα στη Βιρμανία- αναζητεί υπόλοιπα ψαριού για το παιδί της μέσα σε βρομόνερα. Στη χώρα της, διώκονται από το καθεστώς της στρατιωτικής χούντας).

Το Ευρωπαϊκό Αμάρτημα και η (A)pollonia

Αυτοί οι ηθοποιοί του Krzysztof Warlikowski-ομολογουμένως πολύ καλοί- κάνουν βόλτες με το "magic box" στη δεξίωση της τραγωδίας αυτοπροσώπως. Πολλή κίνηση, κάμερα, πόζα. Τέρμα οι χαρακτήρες και το πάθος επί σκηνής. Αντ' αυτού, βλέπεις τους ηθοποιούς, σκηνοθετημένους σε μια τέχνη που "δεξιώνεται" μεγαλεπήβολα τον εαυτό της: το χτες για το σήμερα, την ιστορία από το μύθο. Τέχνη και Οπτική Αντίληψη. Διόλου τυχαία η μνεία μου στον ομώνυμο τίτλο του βιβλίου, του Rudolf Arnheim, των εκδόσεων Θεμέλιο.

Σήμερα, η "Ευρώπη" το γυρίζει "οικουμενικά". Φυσικά και ζουν, στις μνήμες όλων, το τραύμα, η ιστορία του Ολοκαυτώματος, οι άδικοι θάνατοι. Στόχος, όμως, του Πολωνού σκηνοθέτη Warlikowski είναι να δεις. Αβίαστα, κι άλλο, από την "προβολή" -αυτού που φιλμάρεται ζωντανά, ως ταινία- μέχρι την "επιβολή" -του θεατρικού χρόνου, ενώ δανείζεται αφηγηματικά στοιχεία άλλων τεχνών, ώστε να ξεπερνά τα όρια της θεατρικής συνθήκης και, άρα, της αλήθειας. Αναπτύσσεται μια διαλεκτική αλήθειας-φιλαλήθειας-αληθοφάνειας. Δεν αισθάνεσαι πια, δεν προλαβαίνεις να συμπάσχεις, με μάτια που τρέχουν επί σκηνής, μπροστά-πίσω, εξετάζοντας ελιγμούς από μύθους. Μύθους τραγικούς, με τους οποίους εμείς οι Έλληνες φορτώσαμε την ανθρωπότητα και πλέον, ανήκουν σε όλους, σε λαούς και πολιτισμούς. Ώστε, αυτό που κάποτε ήταν το "αμιγές θεμελιώδες" συντονίζεται στην "πρόσμειξη" του παγκόσμιου σήμερα, ενός βέβαια άλλου χρώματος, με συγκρουσιακό τρόπο. Και τούτο το στοιχείο της σύγκρουσης είναι αναπόφευκτο, διότι, αρχικά τουλάχιστον, αυτά τα δύο-θεμελιώδες και τεχνολογικό υπερθέαμα- δείχνουν ασύμμετρα. Το μεν αθάνατο, το δε εφήμερο.

Ανακύπτει, συνεπώς ενοχλητικό, το διμερές ερώτημα: κατά πόσο "πειράζονται" οι τραγωδίες, κατά πόσο αφαιρούνται οι χαρακτήρες στον ορίζοντα του 2011; Ξεχρεώσαμε, πάμε γι' άλλα; Πάντες, από τον Αγαμέμνονα, την Κλυταιμνήστρα, τον Ορέστη, έως την Άλκηστη και τον Ηρακλή, υπήρξαν ταγμένοι-σύμφωνα με τον Hegel-βλ. Αισθητική, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2010- σε κάποιον "εξατομικευμένο σκοπό". Συνέβαινε, όμως, μόνο οι ίδιοι να αντλούν ζωή και δύναμη, ηδονή και οδύνη συγχρόνως, από αυτόν τον σκοπό, ως μοναδικοί και τερατώδεις, προς την κατάστρωση του σχεδίου, προς τη διαστρωμάτωση του στόχου τους.

Σε αυτήν την παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών, δικαιώνεται η συνθήκη, ότι είναι ένα φεστιβάλ και οφείλει να σου "δείξει" πράγματα, ιδέες, εκδοχές. Τώρα, εκ του αποτελέσματος, και λαμβάνοντας υπόψη τη διάρκεια της παράστασης, σαφώς το όλο εγχείρημα δεν θα έλεγε τίποτε σε Νεπαλέζους και Ουζμπέκους της Ασίας, και για να μην πάω τόσο μακριά, η παράσταση δεν θα "μιλούσε" καν στους γονείς μου. Επειδή έχουν συνδυάσει, το "αισθάνομαι" με το "βλέπω θέατρο". Αντιθέτως εδώ, βλέπεις. Κρίνεις. Συμμετέχεις. Με λίγα λόγια, έχεις λόγο για αυτό που συμβαίνει, επιλέγεις στιγμές και αποσπασματικά, απορρίπτεις άλλες.

Αξιολογείς: την προσθήκη κειμένων-όπως το ειδησεογραφικό κείμενο για τα δελφίνια, στην "Άλκηστη", το οποίο θα μπορούσες να διάβαζες και σε μια εφημερίδα-, την αποσπασματικότητα-συνακόλουθη της φιλοδοξίας του σκηνοθέτη, πολλές τραγωδίες να "ζήσουν" μία και μόνο παράσταση-, τη φυλετική διάκριση και τη θυσιαστική κρίση-με χαρακτηριστική την υπαινικτική αναφορά επί της εξουσίας, ότι ο πόλεμος και ο προστάτης κάνουν τον άντρα δυνατό και εξουσιαστή, απέναντι στη γυναίκα-, την προσήλωση στο φετίχ και στη ναρκισσιστική χρήση του αντικειμένου ως άλλο "εγώ"-οι κούκλες με την έναρξη της παράστασης, τα παραπλήσια φορέματα της Άλκηστης, τα αιχμηρά τακούνια της Κλυταιμνήστρας-, τη βαλκανική διάσταση του κολλάζ και της σύνθεσης-μέσα από τη μουσική και τη σημασία της στην παράσταση-, καθώς και όλη την Ευρωπαϊκή κουλτούρα, ότι το θέατρο είναι σπουδή και εξελίσσεται επάνω στη βάση των νέων τεχνολογιών, υπό το πρίσμα των οποίων ο θεατής δεν είναι αλλά και ούτε εκλαμβάνεται πλέον ο ίδιος. Αντιλαμβάνεται ποικιλοτρόπως.

Μα, ο θεατής είσαι εσύ, όχι μια φιλοσοφική, αφηρημένη ιδέα. Κι έχεις σώμα και δικαίωμα. Δείξε πόσο θέλεις τη συνθήκη, πόσο διψάς για την κατασκευή και το ψέμα, για την τέχνη και την εμμονή στο εγώ. Η ιερότητα των εικόνων αλλά και οι εικόνες της ιερότητας έχουν μια νέα υπόσταση, στο ιερό της παράστασης ή στην παραστατικότητα του ιερού. Έχεις νου και γνώση, κρίνε. Δικαιωματικά ή στοιχηματίζοντας με το διάβολο του παραλόγου, τα γκάλοπ για σένα, σύγχρονε αστέ, ολέ, δείχνουν ότι ζητάς περισσότερο και εντονότερα ένα πράγμα: την έκσταση, σαν να λέμε τον ασκό του Αιόλου, του "ευκίνητου και πολύχρωμου", με τους Ανέμους υπηκόους, πλέοντας σε μια νέα "Αιολία" του 2011 και ακόμη παραπέρα.

Κατανάλωση, χρήμα, σκηνικά ακριβά. Και; Έφυγα στο διάλειμμα, θυσιάζοντας το τέλος, πήγα Σύνταγμα. Συναισθηματικά εμπλεκόμενη εκεί, σαφώς περισσότερο. Μετά το δροσερό κλίμα, Ιρλανδίας, βρέθηκα με μια μάσκα νυκτός, δώρο τουρκικών αερογραμμών, στη μύτη, για να προστατευτώ από δακρυγόνα που έπεφταν βροχή, χωρίς λόγο. Τρομοκρατημένες Γιαπωνέζες έτρεχαν να γλιτώσουν από τη βία της ελληνικής αστυνομίας, έλεος... Αυτό είναι το σημερινό Ευρωπαϊκό αμάρτημα. Κάποτε, όταν η Πολωνία δεν ήταν χώρα ακόμη, βάπτιζαν ένα κορίτσι "Apollonia", για να μνημονεύεται τιμητικά η χώρα "Πολωνία". Με την επινόηση και το λόγο δρούσαν ενάντια στο "συσπειρωμένο" παράλογο του πολέμου. Σήμερα που άρχει το χαοτικό παράλογο των τραπεζών, της εξουσιαστικής βίας για τη βία, ανά την Ευρώπη και τη Μεσόγειο, καταλήξαμε Ευρωπαϊκά φοβικοί μαζί, στο λόγο και στην επινόηση. Η επινόηση επιτρέπεται και "δικαιολογείται", αυστηρώς, σε μια Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Σε παγωμένο χρόνο. "Στέγη" όπως "γη", για να μνημονεύσουμε και τη δημόσια γη, λίγο πριν από τις ιδιωτικοποιήσεις;

*Αύριο Σάββατο 2-7-11 12-16.00μμ παραδίδεται σεμινάριο του σκηνοθέτη με είσοδο 10€, Λεωφ. Συγγρού 107-109, 210-900 5800