ο William Outhwaite στο αμφιθέατρο Δρακόπουλου

Σήμερα, Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου,

στις 19:00
στο αμφιθέατρο Δρακόπουλου
στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου
(Πανεπιστημίου 30)
προσκεκλημένος του
Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών
«Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία»

μιλάει ο
William Outhwaite

καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Newcastle

με θέμα

Continuities and Discontinuities
in Habermas´s Relation to Historical Materialism

Στα δωμάτια της ‘‘σύγχρονης τέχνης’’ 2012 του Lycabettus

30 στο σύνολο, τα φετινά Rooms του St. George Lycabettus, στη Δεξαμενή Κολωνακίου, εκπροσωπούν 30 καλλιτέχνες. Και το αποτέλεσμα; Άνισο. Αμφίβολης σύγχρονης ταυτότητας. Όμως και, σε μερικές περιπτώσεις, ιδιαίτερο. Η εντύπωσή μου, βλέποντας αρκετά δωμάτια, είναι πως κάποιοι καλλιτέχνες έμειναν τα χαϊδεμένα παιδιά των ιδεών τους: δεν τις μετέδωσαν στο κοινό τους, μας άφησαν χωρίς ιδέα, χωρίς χάδι. Και φυσικά το αποτέλεσμα του έργου τους είναι εύκολο. Είδα, για παράδειγμα, ένα δωμάτιο φίσκα στο παξιμάδι. Θυμήθηκα το φούρνο. Θα μπορούσα να σκεφτώ τη σχηματική παράσταση της καθημερινής ζωής, ή τη δύναμη του φευγαλέου και άλλα τέτοια. Ψωμιά είδα όμως. Σε ένα άλλο δωμάτιο, η σύλληψη ήταν μάλλον η αποδόμηση. Αποτέλεσμα ήταν να δω παντού ταινίες βγαλμένες. Μαύρες ώρες, μαύρες ταινίες και της ίδιας δυσκολίας με το προηγούμενο πρότζεκτ. Οπότε, τι συνέβη, αλήθεια; Αφήσαμε την τέχνη και ήρθαμε για ένα after στο ξενοδοχείο; Διότι ως ‘‘after’’ της σύγχρονης τέχνης θα μπορούσα να δω όλο το γεγονός που ρίχνει αυλαία σύντομα, μεθαύριο στις 12 Φεβρουαρίου, ημέρα Κυριακή. Προσπαθώ να σκεφτώ και να θυμηθώ, βέβαια, άλλα δείγματα πρωτοπορίας και αμφισβήτησης των κατεστημένων. Για παράδειγμα, διαβάζω πως το 1965 η Σιγκέκο Κουμπότα άπλωσε κόκκινη μπογιά σε φύλλο χαρτιού στο έδαφος με ένα πινέλο που κρεμόταν από το καβάλο της και αυτό ήταν η Ζωγραφική αιδοίου, όπως παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του φεστιβάλ fluxus στη Νέα Υόρκη. Στην προκειμένη περίπτωση, η περφόρμανς της Κουμπότα εξαντλεί και φέρνει στα όρια την Κουμπότα, η οποία εκθέτει τον εαυτό της. Στα ψωμιά και στις ταινίες δεν υπήρχε έκθεση παρά μόνο η ανούσια συνθήκη-ανούσια καθώς δεν αξιοποιήθηκε-να «γεμίσει» ο χώρος. Και ο χώρος πήγε άπατος βεβαίως. Απεναντίας, για να μην βάζουμε όλους στο ίδιο καλάθι, διέκρινα και ενδιαφέρουσες προτάσεις, όπως της Ματίνας Κουσίδη, να κατοικήσει το σώμα εν κινήσει από το υλικό ενός δωματίου ξενοδοχείου. Το είδα ως έναν άλλο περίπατο ξενοδοχείου. Σαφείς βεβαίως ήταν και οι θεωρητικές καταβολές της, καθώς υπάρχουν αρκετά τσιτάτα για το χώρο και τη σημασία του, ενώ κατοικείται. Επίσης, πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η δουλειά του Γιάννη Μπελημπασάκη, ο οποίος κατεργάστηκε το σκοτεινό φόντο, στα έργα του, για να αποδώσει μια οπτική κατάσταση πέραν της φωτογραφικής και διαφημιστικής εικόνας, ώστε αυτό που βλέπουμε να αφορά στη χαμένη εικονικότητα του κόσμου των εικόνων 2012. Ο Γιάννης Μπελημπασάκης ζει και διδάσκει στην Αγγλία, και καθώς δεν έχει εκθέσει ξανά στην Ελλάδα, ελπίζω αυτή να ήταν η καλή αρχή. Τέλος, ένα ακόμη δωμάτιο που συνιστώ ήταν «του ναυτικού», του Χρήστου Κωτσούλα, και επειδή ο καλλιτέχνης έκανε μια σύνθεση της ιδέας του αλλά και επειδή αντιμετώπισε με χιούμορ τα δεδομένα του, τοποθετώντας δύο παπάκια στη θρησκευτική εικόνα Παναγίας και Χριστού, ενώ παπάκια βλέπουμε και στο μπάνιο. Παπάκι θα πήγαινε στην ποταμιά, διότι εδώ η μείξη του γλυκού και του αλμυρού νερού-δεδομένου ότι ο ναυτικός έχει για ξεμπρόστιασμα τη θάλασσα- είναι πετυχημένη και εντυπώνεται στη μνήμη μας. Πράγματι, τα πιο «ιερά» μας είναι οι τρυφερές στιγμές. Είναι η ζεστή αγκαλιά πριν από τον αποχωρισμό, προτού σημάνει η ώρα του ερωτισμού, και απλώσουμε το σώμα μας ολάκερο στον κόσμο, να χαθεί στη θάλασσα.

Rooms 2012
St George Lycabettus
Σάββατο-Κυριακή 12.00-22.00

Δώστε τα χέρια. Τελειώσαμε. Ήρθε το κακό συννεφάκι.

Το «φάρμακο» ανέκαθεν σήμαινε και το «φαρμάκι». Ελληνική είναι αυτή η διττή αναφορά, να κολυμπά σε θετικό και αρνητικό συγχρόνως. Μας έρχεται από τις τραγωδίες. Όταν το μονομερές ξεπερνιέται και οι ποιητικές μεταφορές εκφράζουν την πληθώρα των εικόνων, φυσικών και ψυχικών, τότε η μετατόπιση του βάρους, από το φυσιολογικό στο ψυχολογικό, επαληθεύει τη δύναμη του λόγου και της ρητορικής. Ας ξανανιώσουμε κοινωνία, το μεγάλο ακροατήριο. Από τα μεταφορικά σχήματα και τις εικόνες, αντλούμε αντίστοιχες στιγμές απόλαυσης και στην ισπανόφωνη πολιτισμική παράδοση. Φαντασία, δράμα και όνειρο ενυπάρχουν στη λογοτεχνία. Τελικά ας πάρουμε τη μεσογειακή μάνικα να δούμε μιαν άσπρη μέρα.

Γύρισαν οι νύκτες σε ημέρες και τανάπαλι. Ψοφόκρυο, και η Ελλάδα έχει κρίση. Ήρθε το κακό συννεφάκι. Το παρόν διατίθεται; Out of order; Δεν υπάρχει λογική, αλλά υπάρχουν άφθονες διαφημιστικές εικόνες. Ιδού και ένα σποτ σοβαρό, που προβάλλεται διαμέσου άλλων για ροζ τηλέφωνα αργά τη νύκτα: Ελλάδα-Ευρωπαϊκή ένωση προχωρούν μαζί. Να και στο τέλος δυο χέρια ενωμένα. Τι να σκεφτώ για πρώτο, σαν δεύτερο /είναι κάτω απ’ τον πέπλο του χρόνου, στίχοι από κάποιο ποίημά μου, τα Δυνατά Σημεία. Ιδίως τώρα, στην εποχή που βρισκόμαστε, αυτό το σποτ έχει τερατώδη σημασία. Πόσο θα στοίχισε; Ποια επιτροπή –ανταγωνισμού και πάσης αναιμίας- ενέκρινε την προβολή του; Δεν έχει σημασία.

Το φάρμακο πλέον δεν σημαίνει μόνο, είναι το φαρμάκι. Το φαρμάκι των περισσότερων είναι το φάρμακο των λιγότερων. Να υπάρχει δουλειά, να μιλούν χαριτωμένα και να κοτσάρουν κίτρινα και πράσινα σακάκια. Γιατί, δεν υπάρχει μόδα στη Βουλή; Η μόδα είναι στη βουλή και η βουλή ας μην είναι της μόδας. Βούλομαι ίσον τι; Διαπραγματεύονται, μας σώζουν, έλεος. Ποια βούληση; Ανοιχτά φαρμακεία, ιδού η επιταγή της ευρω-ζώνης. Και φυσικά, η φιλοξενία του πολιτισμού φαρμάκων εν Ελλάδι συνεχίζεται. Αν και συνεχίζεται με πασιφανή τρόπο, ακόμη δεν μάθαμε για εκείνη την υπόθεση των εμβολίων γρίπης: ποιοι τα παρήγγειλαν τότε -και όχι κάποτε- καθώς και ποιο ήταν το κόστος από τις παραγγελίες για το ελληνικό δημόσιο. Εκπομπές ανά την Ευρώπη, πλέον, επιστρατεύονται να εξιχνιάσουν την αρρώστια. Άρρωστοι παντού και κοίτα που στην αρρώστια υπάρχει όραμα. Είναι ωραία στην Ευράβυσσο; Για να δούμε. Πώς κοιμούνται στα παγκάκια της ευρωζώνης σε άλλες χώρες; Έχει και εκεί φτωχούς αστέγους και αναλογικά προέδρους της νέας κλίσης, στο όνομα της υπεράσπισης αστέγων; Κοινωνική τερατογένεση ίσον ιατρογένεση, αλλά ας δούμε και άλλους τραγικούς μονολόγους πόλεων: ας δούμε και άλλους ανθρώπους μόνους στο κρύο, η κάμερα να εμπαίζει το χρόνο και τη ζωή τους σε καθεστώς ανέχειας.

Άραγε, το δικαίωμα να χαίρομαι, υπάρχει; Το δικαίωμα στη μόρφωση; Από πότε η ανεργία πλήττει τα στρώματα των νέων Ευρωπαίων 16-24 και είναι απαράδεκτο, όταν στα 18 ακόμη οι περισσότεροι αγωνίζονται να μπουν στο πανεπιστήμιο και από τότε αρχίζουν να έχουν μια πιο ενσυνείδητη τάση για τα πράγματα και τη ζωή; Αυτός ο λόγος, ο ύμνος στην ασθένεια δεν επιδέχεται κριτική λόγω των ασυμμετριών του μεταξύ των οικονομιών της ευρωζώνης; Πώς η Ελλάδα θα γίνει ανταγωνιστική όταν θα «ανταγωνιστεί» τους χειρότερους με μισθούς που δεν αφήνουν περιθώρια για μια αξιοπρεπή ζωή; Και γιατί μπροστά στην ασθένεια του ευρωπαϊκού νεκρόφιλου ηδονισμού, η Ελλάδα θα πρέπει να μακιγιαριστεί προτού πέσουν οι τίτλοι τέλους και κλειστεί στο φέρετρο; Ποιον αφορά το μακιγιάζ;

Στον Κινητήρα ξέρουν από κρίση & το δείχνουν.

Για τα νέα μαθήματα, που πραγματοποιούνται στον Κινητήρα, Ερεχθείου 22 στην Ακρόπολη, έχει αποφασιστεί ότι οι άνεργοι θα δίνουν μόνο 3€ τη μιάμιση ώρα. Η απόφαση για αυτήν την ειδική τιμή είναι μια κίνηση, που δείχνει ότι όταν κάποιοι θέλουν, φροντίζουν. Άλλωστε, και η αισθητική του χώρου, ιδιαίτερα φροντισμένη, συντελεί στη μετάβαση σε έναν πιο ήρεμο τρόπο συμπεριφοράς-ζωής-έκφρασης, ολοένα πιο επιθυμητό και αναγκαίο τις ημέρες που έχουμε μπροστά μας.

Η ειδική τιμή για AΝΕΡΓΟΥΣ
3 ευρώ το μάθημα-με απαραίτητη την επίδειξη της κάρτας ανεργίας αφορά
στα εξής μαθήματα:



ΔΕΥΤΕΡΑ 10:30-12:00
ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13:30-15:00
ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ
ΠΡΩΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
χορός-θέατρο-χαλάρωση

Διδάσκουν τα μέλη του κινητήρα Βίκυ Αδάμου, Αφροδίτη Βερβενιώτη, Αντιγόνη Γύρα, Φλώρα Καλομοίρη.

Τα μαθήματα αυτά έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση των ανθρώπων. Μέσα από κινητικούς και θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, οι συμμετέχοντες, ενώ εκφράζονται και ασκούνται σωματικά, ηρεμούν και βρίσκουν την επαφή με τα πλήκτρα του σώματος.
Στα μαθήματα θα αναπτυχθεί το ομαδικό πνεύμα μέσω της καθημερινής τριβής με την τέχνη, καθώς και θα δημιουργηθεί ένας προσωπικός προγραμματισμός καθημερινότητας, έτσι ώστε στη ζωή να συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε το νόημα της.

για περισσότερες πληροφορίες καθημερινά 16:00-21:00
210 9248 328

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ
Artistic Residency Centre
Ερεχθείου 22, Ακρόπολη
Αθήνα 11742
Τηλ: 210.9248 328
Κιν: 6986.155901

Ξεναγήσεις για ενήλικες στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ
για ενήλικες στο πλαίσιο της έκθεσης
Μεγάλοι Ρώσοι Ζωγράφοι 1920-2010

Οι ξεναγήσεις για ενήλικες πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη στις 13:00 και κάθε Πέμπτη στις 13:00 και 17:00. Διάρκεια: 1 ώρα περίπου.

Την Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012 στις 12:00 και στις 14:00 πρόκειται να πραγματοποιηθούν δύο μοναδικές ξεναγήσεις για ενήλικες από την ιστορικό τέχνης και συν-επιμελήτρια της έκθεσης, κα. Ευθυμία Γεωργιάδου-Κούντουρα.

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής
Βασίλη & Μαρίνας Θεοχαράκη
Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1

Νέοι αρχιτέκτονες στη Γαλλία και στην Ελλάδα, 7/2

Ημερίδα Αρχιτεκτονικής στο Μουσείο Μπενάκη, 3/2

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ (COMMONS)

Ημερίδα, Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, Παρασκευή 03/02/12, 17:30-21:00

Τα τελευταία χρόνια το πλήθος (multitudo) και τα κοινά (commons) αναδείχθηκαν σε δεσπόζουσες έννοιες στην πολιτική και κοινωνική θεωρία αλλά και στον τρέχοντα πολιτικό διάλογο. Tο πλήθος αντικαθιστά την ενοποιητική έννοια του λαού −η οποία άντλησε από το κράτος και το έθνος− χωρίς να μπορεί πλέον να συμπεριλάβει τις αντινομίες και τις άγριες συγκρούσεις της σημερινής κοινωνίας. Από την άλλη, τα κοινά στη σύγχρονη μητρόπολη δεν είναι μόνο ο δημόσιος χώρος έτσι όπως τον ξέραμε. Είναι, επίσης, το έδαφος, ο αέρας, οι υποδομές, είναι και η απαραίτητη ενέργεια για την αναπαραγωγή της αστικής ζωής. Για το λόγο αυτό τα κοινά αντικαθιστούν τη σημασία που είχε μέχρι σήμερα ο δημόσιος χώρος και η δημόσια σφαίρα και αναδεικνύονται ως ο κατεξοχήν εναλλακτικός τρόπος επανεξέτασης εκείνου που αποκαλούσαμε σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. Ποια μπορεί να είναι η σημασία όλων αυτών των μεταβολών για την αρχιτεκτονική, τους τρόπους κατοίκησης και τις πόλεις;

Πρόγραμμα:

17:30-19:00

Συντονιστής: Λόης Παπαδόπουλος, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Συμμετέχουν : Αλέξανδρος Κιουπκιολής - θεωρητικός πολιτικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ζήσης Κοτιώνης - αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Μαρίνα Λαθούρη - αρχιτέκτων, Architectural Association, Κωστής Σταφυλάκης - θεωρητικός τέχνης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης - Φίλιππος Ωραιόπουλος, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

19:30-21:00

Συντονιστής: Γιώργος Τζιρτζιλάκης, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Συμμετέχουν: Ηλίας Ζέγγελης - αρχιτέκτων, Berlage Institute - Ανδρέας Κούρκουλας, αρχιτέκτων, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο - Λόης Παπαδόπουλος, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας - Γιώργος Τζιρτζιλάκης, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας - Βάσω Τροβά, αρχιτέκτων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

- H ημερίδα διοργανώνεται στο πλαίσιο της έκθεσης ΖΗΣΗΣ ΚΟΤΙΩΝΗΣ «ΠΛΗΘΟΔΟΜΕΣ , ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΚΑΙ Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ»

Διάρκεια: 26/01/12 - 19/02/12

Διοργάνωση: Μουσείο Μπενάκη & Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Σχεδιασμός: Ζήσης Κοτιώνης
Επιμέλεια: Γιώργος Τζιρτζιλάκης
Συνεργάτες: Βάσια Λύρη, Γιώργος Ρυμενίδης, Μιχάλης Σοφτάς, Ράνια Τότσικα
Συντονιστής παραγωγής κ επικοινωνίας: Γιάννης Αρβανίτης