Η ομάδα Culture των Ατενίστας κάνει περίπατο στη Βικτώρια, 26/1

Αυτή την Κυριακή 26/1 στις 11:30 η ομάδα Culture των Ατενίστας, θα χαρεί να σας υποδεχτεί στην πλατεία Bικτωρίας, κέντρο μιας γειτονιάς με δυνατό πολιτιστικό φορτίο. Σκοπός μέσα από ένα περίπατο να ξεδιπλωθεί το μακρύ κουβάρι της ιστορίας της και ν’ αποκαλυφθεί η αγάπη που οι άνθρωποι του θεάτρου, των γραμμάτων και των τεχνών, έτρεφαν και τρέφουν ακόμα για αυτήν.

 Οδηγός σε αυτό το ταξίδι η ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και συνιδρυτού της ομάδας «Θεώρησης» κα. Μαίη Σεβαστοπούλου.

Η εκκίνηση στις 11.30 στην Πλατεία όπου θα βρίσκεται η χορωδία του Απολλώνειου Ωδείου. Έπειτα τα θέατρα της περιοχής, που θα μας ανοίξουν τις πόρτες τους και οι άνθρωποι τούς θα διηγηθούν την ιστορία τους: η Μαρίνα Καραγάτση και ο Δημήτρης Τάρλοου στο θέατρο Πορεία, ο Δάνης Κατρανίδης στο θέατρο Πόλη καθώς και μια παρουσίαση του ιστορικού θεάτρου Βικτώρια. 

Επίσης μουσική! Μέσα στον ξεχωριστό χώρο του Απολλώνιου Ωδείου η κα. Χριστίνα Δέλλιου και οι μαθητές της θα χαρίσουν μοναδικές ερμηνείες ενώ οι σκηνογράφοι Αφροδίτη Πουρνάρα, Μαρία Καρελλά και Κοσμάς Λιλικάκης θα παρουσιάσουν τα έργα τους στην γκαλερί «Ηώ» που θα υποδεχτεί τους περιπατητές με κεράσματα.

Επιπλέον, ξεχωριστά κτίρια και σπάνιες ιστορίες θα συνθέσουν τον περίπατο που θα καταλήξει στο φιλόξενο Τριανόν οπου το κοινό θα χει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δωρεάν την παράσταση “Ταξίδι στήν άκρη της νύχτας” του σκηνοθέτη Κ. Χατζή με τον Γιάννη Χαρτοδιπλωμένο.

Παράλληλα με τον περίπατο, ανοικτοί θα βρίσκονται οι παρακάτω πολιτιστικοί χώροι: • Έκθεση σκηνογραφίας γκαλερί «Ηώς», Χέυδεν 38Α, 11:30 – 14:30 • Απολλώνειο Ωδείο, Αριστοτέλους 69, 11:30 – 14:30 • Σχολή Σταυράκου, Πατησίων 65, 11:30 – 14:30 • Θέατρο Αρτι, Ηπείρου 41 & Αχαρνών, 11:30 – 14:30.

Μια Καμπανελλική εναντιοδρομία στην ανευθυνότητα

Ο δρόμος περνά από μέσα του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο θέατρο Τέχνης, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Διαγόρα Χρονόπουλου, μιλά την ανάγκη του συγγραφέα και σκωπτικού αναδρομάρη να αναδιφήσει στην ιστορία των νεοελλήνων και της πορείας τους στο χρόνο σε δύο κλίμακες: προσωπική και πολιτική. Ενώ πολιτικό και προσωπικό έχουν για σημείο συνάντησης την ιδέα της ευθύνης· αυτήν που συγκροτεί την εκτέλεση της όποιας δίπτυχης απόφασης. 

Στο -εν λόγω- έργο του Καμπανέλλη, λοιπόν, ο δρόμος είναι ο δημόσιος χώρος. Δεν εκφράζει στο βέλτιστο μόνο την εικόνα του αδιαίρετου κοινωνικού συνόλου και των αγεφύρωτων αντιθέσεών του, της πόρσε και του όρσε, του αστέγου και του συνεδριακού στελέχους με το κουλουράκι του. Στο φάσμα των επικριτικών αντιθέσεων, ο «δρόμος» είναι τόπος και ου τόπος lato sensu, βάσει της συνεχούς –και άρα, ατελέσφορης- κίνησης που δεν οδηγεί πουθενά κι απαγορεύει την υπεύθυνη οριστικοποίηση μιας συγκεκριμένης κίνησης, ώστε υπ’ αυτής η ιδιοσυστασία του τοπικού να αποκτούσε βάση θεμελίωσης.

Ως εκ τούτου, ενώ ο «δρόμος» ανταποκρίνεται διά της κίνησης και στο χρόνο, κι Ο χρόνος περνά από μέσα, πέραν του ρεαλισμού των καταστάσεων του βουλητικού κόσμου, ότι τα γηρατειά φοβίζουν τον άνθρωπο και μεγαλώνοντας, είναι λογικό ο αναδρομάρης να «παραμιλά, άρα να υπάρχει», πέραν αυτών που δίνουν οικεία αποδεκτή τροφή στην έναρξη του έργου, μέσα από το σπασμένο καθρέφτη, διαπιστώνεται κλιμακωτά ότι ο κάθε χαρακτήρας έχει και τη δική του αντίληψη-θέση για τα πράγματα. Έχει επιχειρήματα και συμπεριφορά βάσει της ιστορίας του. Διόλου είναι τυχαίο που, οι μεγαλύτερες συγκρούσεις καθίστανται αναπόφευκτες κυρίως σε επίπεδο πεποιθήσεων αλλά και δεοντολογίας-εξουσίας.

Ενώ Ο δρόμος περνά από μέσα, το μερίδιο ευθύνης προκύπτει όταν οι πολιτικές των άλλων δεν κτυπούν απλώς την πόρτα του σπιτιού αλλά αλλάζουν την σπιτική καθημερινότητα: διακοσμούν το σαλόνι, φέρνουν το φτιαχτό στην πρωτοκαθεδρία του άλλοτε προσωπικού, του ταμπεραμέντου και της αρχοντιάς, ενώ επί της ουσίας εποφθαλμιούν να καρπωθούν ολόκληρο το οίκημα. Για αυτό, είναι επόμενο κάποιος να  σκεφτεί ότι, σε σημερινό επίπεδο, το έργο συμβολίζει τη διάτρητη πολιτική ζωή κι ας γράφτηκε το 1990, όταν το συννεφάκι της υπερκατανάλωσης ήταν ακόμη ροζ και φούσκωνε.

Εύστοχα ο Ιάκωβος Καμπανέλλης χτίζει τις αντιθέσεις των χαρακτήρων του, επενδύοντας στην κυρίαρχη αντίφαση του Φάνη – Γ. Φέρτη- και του Αντωνάκου- Γ. Δρακόπουλου- . Ο μεν είναι αυτός που προέρχεται αλλά έχει οικονομική δυσκολία, ενώ ο δε αυτός που έρχεται: είναι ο ντήλερ, ο έμπορος, ο φιλόδοξος και κομπλεξικός για τον ανηψιό του Φάνη- Αλέξανδρο Πέρρο-. Ο ανηψιός είναι, στην ουσία, ο κριτικός χαρακτήρας του έργου, αυτός που ενίσταται αλλά δεν επαναστατεί με το να παραμένει «προσκλησιοδίαιτος». Πρόκειται για άλλη μία στιγμή των λογοπαιγνίων του συγγραφέα και της προσωπικής εμπλοκής του στη μαγεία της γραπτής έκφρασης.

Ωστόσο, χωρίς διάφυλη σχέση και το ζήτημα της σχέσης του ζευγαριού, ο Καμπανέλλης δεν θα μπορούσε να αφήσει τους θεατές, δείχνοντας –άλλωστε- πως αυτή η μυστική πυριτιδαποθήκη του ελληνικού πολιτισμού, η γαλλική παιδεία, αξίζει έναν φόρο τιμής, καθώς τα χαρακτηριστικά των έμφυλων θέσεων υπεισέρχονται στη διάσταση της αλήθειας με φιλοσοφικό αντίβαρο. Καθαρά φιλοσοφική χροιά, φυσικά, έχει και το έντεχνο ερώτημα του Φάνη, «τι πειράζει ν’ αφήνουμε τη φαντασία να συμπληρώνει μερικά κενά;», αντιπαραβάλλοντας τη σημασία του ονειρικού κόσμου στην σκηνή της πραγματικότητας. Φυσικά και πειράζει, υπονοεί ο συγγραφέας, όταν δεν κατανοείται πως με τη συναίνεσή του κάποιος μετατρέπει αυτό που του ανήκει σε τυχάρπαστο τίποτα, αποσκοπώντας στο κέρδος.

Πράγματι, η σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου αναδεικνύει τη σύνθεση των κόσμων –βουλητικού, δοξαστικού, ονειρικού, της αγοράς και του κέρδους- στο έργο του Καμπανέλλη. Ο Φάνης του Γ. Φέρτη και ο Αντωνάκος του Γ. Δρακόπουλου μαγεύουν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, με τις διακριτές επιλογές στους χαρακτήρες τους. Ο αεράτος κι εν μέρει σνομπ ανηψιός του Α. Πέρρου κινείται ικανοποιητικά, εκφράζοντας την τάση ξενομανίας της εποχής. Και η σύζυγος Λίτσα της Φωτεινής Μπακλατζίογλου αν και ξεκινά καλά, στην πορεία η παρουσία της αποδυναμώνεται, κάνοντας το λάθος να πιει περισσότερο μελοντραμίξ. Η εμπειρία κι ο χρόνος, βέβαια, κάνουν τους ηθοποιούς να δουν μέσα από τα λόγια των άλλων και να φωτίσουν λεπτομέρειες του δικού τους ρόλου. Όταν ο Αντωνάκος δηλώνει πως η γυναίκα του είναι «έργο του», κι αυτό η ίδια θα το ξέρει, μέσα από τα μεικτά συναισθήματά της, για τον άντρα της, θα μπορούσε να επιλέξει και την οργή και την εκδίκηση. Θα μπορούσε να είναι πιο καπριτσιόζα η Λίτσα-Ευαγγελία ακριβώς επειδή έχει και δύο ονόματα, στα οποία ακούει-υπακούει. Εξαιρετική η Γλυκερία-Χριστίνα Κουτσουδάκη- με την συγκλονιστική σκηνή στο τηλέφωνο να διαυγάζει τη μοναξιά, ένα υστερόγραφο για το χρόνο των οικιακών βοηθών και τη δική τους υπόσταση.

Σκηνοθεσία : Χρονόπουλος Διαγόρας

Σκηνικά : Παπαγεωργακοπούλου Έλλη

Κοστούμια : Παπαγεωργακοπούλου Έλλη

Μουσική : Χρονοπούλου Μαρίνα

Φωτισμοί : Παυλόπουλος Λευτέρης

Διανομή

Φάνης Ποριώτης: Γιάννης Φέρτης
Γλυκερία: Χριστίνα Κουτσουδάκη
Χάρης Αντωνάκος: Γιάννης Δρακόπουλος
Ανδρέας Ποριώτης: Αλέξανδρος Πέρρος
Λίτσα: Φωτεινή Μπακλατζίογλου

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Τετάρτη & Κυριακή, ώρα 20.00
Πέμπτη & Παρασκευή, ώρα 21.15
Σάββατο, ώρα 18.15 (απογευματινή) και 21.15

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ-Υπόγειο, Πεσμαζόγλου 5 Αθήνα
τηλ. ταμείου 210 3228706 (δυνατότητα τηλεφωνικής κράτησης θέσεων)
Ώρες και ημέρες λειτουργίας ταμείου: καθημερινά 10.00- 13.00 και 17.00-22.00

«Άπαντα τα πεζά» και «Ποιήματα» του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, 31/1

Οι Εκδόσεις Πατάκη σας προσκαλούν
την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου στις 18:30
στον χώρο του Κεντρικού Αναγνωστηρίου 

της Εθνικής Βιβλιοθήκης (Πανεπιστημίου 32, Αθήνα)
σε μια εκδήλωση με αφορμή την έκδοση
του συνολικού έργου του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

«Άπαντα τα πεζά»
σε μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη

και

«Ποιήματα»
σε μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη

Για τον Μπόρχες και το έργο του θα μιλήσουν οι μεταφραστές του.

Είσοδος ελεύθερη, με δελτίο προτεραιότητας.
Η διανομή των δελτίων ξεκινά στις 18.00.

Ουτοπία κρυμμένη στο σώμα της πόλης: 15/1 η παρουσίαση στον Ιανό

Παρουσίαση βιβλίου 
Ουτοπία κρυμμένη στο σώμα της πόλης 
Ο μουσικός κόσμος του Μίκη Θεοδωράκη και η εποχή του 
του Ανδρέα Μαράτου 
Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ

Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2014, ώρα 18:00 
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΝΟΣ- Σταδίου 24 Αθήνα

Θα μιλήσουν:
Μίκης Θεοδωράκης 
Αριστείδης Μπαλτάς, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ, πρόεδρος Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς
Γιώργος Φουρτούνης, επίκουρος καθηγητής Πάντειου Πανεπιστήμιου
Λιάνα Θεοδωράτου, υπεύθυνη προγράμματος Ελληνικών Σπουδών Πανεπιστήμιου Ν. Υόρκης
                                                      και ο συγγραφέας Ανδρέας Μαράτος.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Μαρία Φαραντούρη.

..Ο Ανδρέας Μαράτος αντιμετωπίζει το έργο του Μίκη Θεοδωράκη ως ένα μοναδικό και ολοκληρωμένο μουσικό κόσμο, ως τεκμήριο της δυναμικής και των μετέωρων αιτημάτων μιας ολόκληρης εποχής. Ερευνά τις καταγωγικές του ρίζες και τον πολυπρισματικό χαρακτήρα του ως οδοδείκτες επιστροφής σε ένα μέλλον που δεν ήρθε ακόμα. Μελετά τους δεσμούς του με την ταραγμένη πολιτική ιστορία του τόπου, την τραγική περιπέτεια της Αριστεράς, την κοινωνικοπολιτική κοσμογονία του εικοστού αιώνα. Τελικά, πώς το έργο αυτό αναδύεται μέσα από τη συνάντηση και την υπέρβαση των κυρίαρχων ρευμάτων σκέψης και τέχνης της εποχής καθώς και την αλληλεπίδρασή του με τις συγκαιρινές του ραγδαίες μεταμορφώσεις του χώρου και των συλλογικών νοοτροπιών όπως αυτές αποτυπώνονται στο σώμα της πόλης. .Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου του Μαράτου, οι νότες, οι συγχορδίες, οι στίχοι και οι φωνές που κατοικούν το έργο του Μίκη, νότες, συγχορδίες, στίχοι και φωνές που κάποτε συγκρότησαν, τουλάχιστον για κάποιους από μας και σχεδόν κυριολεκτικά, το ίδιο μας το σώμα και την προσωπική μας διαδρομή, αποκτούν θεωρητικό έρμα και λογικό ειρμό, έρμα και ειρμό που μας βοηθούν να καταλάβουμε τόσο τον ίδιο τον εαυτό μας όσο και την εποχή μας. Ερμηνεία δεσμευτική δεν υπονοεί, βέβαια, ερμηνεία που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις. Απλώς -αλλά το "απλώς" εδώ είναι εξαιρετικά σύνθετο- σημαίνει ότι οι όποιες αντιρρήσεις, εύλογες η λιγότερο εύλογες, δεν θα μπορέσουν να αποκτήσουν πραγματική λαβή επί του αντικειμένου τους παρά μόνον αν συγκροτηθούν οι ίδιες σε σώμα αντίστοιχης εμβέλειας και αντίστοιχης πληρότητας. Με άλλα λόγια, η δεσμευτικότητα της ερμηνείας του Μαράτου ανοίγει ένα ολόκληρο πεδίο έρευνας υψηλών απαιτήσεων. Από ένα έργο θεωρητικής στόχευσης με αυτό το θέμα δεν δικαιούται κανείς σήμερα να περιμένει περισσότερα. 

(Από τον Πρόλογο του Αριστείδη Μπαλτά) 

Ο μουσικός κόσμος του Μίκη Θεοδωράκη. Ο βαθιά λυρικός αλλά και εξεγερσιακός, διονυσιακός χαρακτήρας του. Οι ισχυροί δεσμοί του με τις τραγικές και τις μεγαλειώδεις στιγμές της μεταπολεμικής ιστορίας. Κυρίως με το απελευθερωτικό και χειραφετητικό εγχείρημα που διαπέρασε σαν ρίγος και σφράγισε όλο τον εικοστό αιώνα. Η Ουτοπία δεν αφορά στον υποτιθέμενο απατηλό χαρακτήρα του εγχειρήματος ούτε θρηνεί εκ του ασφαλούς για τη ματαίωσή του. Αφορά στην κατάδειξη της έκτασης και της έντασης της δυναμικής του, στις υποθήκες του για το μέλλον. Στην προκειμένη περίπτωση αναφέρεται στην άρρηκτη, λυτρωτική και ανοιχτή στον ιστορικό χρόνο σχέση μιας τέχνης υψηλής και του διαρκούς αιτήματος απελευθέρωσης, προσωπικής και κοινωνικής. Ο θεοδωρακικός μουσικός κόσμος αποτελεί μια σύγχρονη ελεγεία ουτοπίας. Είναι η ελεγεία ενός Όχι ακόμη-τόπου. 

(Από την Εισαγωγή του βιβλίου)

Συζήτηση για το Άσυλο, 27/1

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΣΥΛΟΥ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

 

 

Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες σας προσκαλεί σε συζήτηση με την ευκαιρία της παρουσίασης της Έκθεσής του για την Ελλάδα, σχετικά με την πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου στα διεθνή ύδατα, στα σύνορα και σε τρίτες χώρες. Η Έκθεση αυτή συντάχθηκε ως απόρροια της απόφασης Ηirsi Jamaa και λοιπών κατά Ιταλίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. 

 

Η συζήτηση θα διεξαχθεί τη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014 και ώρα 18.00 

στην Αίθουσα Τελετών του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, στην οδό Ακαδημίας  60.

  

Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος Αccess to Protection: A Human Right  και  χρηματοδοτείται από το European Program for Integration and Migration (EPIM).

 

Για περισσότερες πληροφορίες, καλέστε στο 210 3800990

Ποιήματα του Gérard Augustin στο Poetix, τεύχος 9

Gérard Augustin

INDES MEDITERRANEENNES, FLAMMARION 1984

Poésie d’acier

36.

Si j’avais le temps de t’aimer je prendrais cette

après-midi de mai sa pluie de fleurs l’eau rebondie

sur le balcon mon oreille sourde

je courrais sur le milieu des oiseaux dans l’ombre

blanche et m’unirais à toi tant que côte à côte deux

écritures iraient dans ce poème

mais il y aurait encore l’enfant dans sa matrice de

feuilles l’écoutant l’extrayant du songe et de ces

forêts où les chemins reviennent sur eux-mêmes

ensemble nous préférerions les aiguilles de pin et la

mer entre

mais nous passons ces heures séparées avec une

paresse semblable à deux images

(le 21 mai 1979)

ΖΕΡΑΡ ΩΓΚΥΣΤΕΝ

ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΕΣ ΙΝΔΙΕΣ

Ποίηση από Ατσάλι

36.

Αν είχα το χρόνο να σε αγαπήσω θα έπαιρνα αυτό

τ’ απομεσήμερο του Μάη τη βροχή των λουλουδιών του το νερό γιάγερμα

στο μπαλκόνι στο κουφό αυτί μου

θα έτρεχα στο πλήθος των πουλιών μέσα στη λευκή

σκιά και θα γινόμουν μαζί σου ένα ενώ πλάι πλάι δυο

γραφές θα πήγαιναν εμπρός μέσα σ’ αυτό το ποίημα

αλλά θα υπήρχε ακόμη το παιδί στη μήτρα

των φύλλων του να το ακούει το ορυκτό του ονείρου και αυτών

των δασών όπου οι δρόμοι επιστρέφουν στους εαυτούς τους

μαζί θα προτιμούσαμε τις πευκοβελόνες κι ανάμεσα

τη θάλασσα

αλλά περνάμε αυτές τις ώρες χώρια με μια

οκνηρία ομοιότης δύο εικόνων

(21 Μαΐου 1979)     

Περισσότερα στο:

Poetix, τεύχος 9, άνοιξη-καλοκαίρι 2013

Ενανθρωπίζοντας τους Βρυκόλακες του Ίψεν ξανά

Πράγματι, η συνέχεια του θεάτρου εδράζεται στον πολιτισμό με ταυτότητα και στη διαμόρφωση ενός λεκτικού βίου με στόχο την πραγμάτωση του ‘‘αισθηκειμένου’’, του διακριτού σημείου σε υποκείμενο και αντικείμενο, παρελθόν και παρόν, παράδοση και παραγωγή. Καθώς, αυτά τα σύνορα στα δίπολα  ταχυτήτων σημειώνονται για να υπερβαίνονται, ο λεκτικός θεατρικός κόσμος εμφανίζεται αδιαίρετα ενωτικός.

Την ίδια στιγμή, όμως, που οι Βρικόλακες του Ίψεν προτείνονται εκ νέου, σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού στο κοινό της οδού Κεφαλληνίας, και ένα κλασικό έργο επαναφέρεται από τη μνήμη των θεατών σε παράσταση εναισθησίας κι εναισθητικής ενότητας, ένα αθηναϊκό πολιτικό τοπίο αποσχισμένων βρικολάκων επιχειρούν νέα σχήματα εξουσίας-58 ‘‘ελαιοπόροι’’ ζητούν ‘‘αγγαρεία’’- επενδύοντας στο φόβο των περισσοτέρων ότι δεν θα παρεκκλίνουν από το άλφα ή το βήτα, ώστε να εκπροσωπήσουν το αποτυχημένο σύνολο ‘‘Α+Β’’. Αυτούς τους βρικόλακες καταγγέλλει ο Ίψεν, μαζί με τα ψυχαναγκαστικά αποκυήματα των συμβιβασμών τους. Βρικόλακες είναι τα δεδομένα χωρίς συνειδητή συγκεκριμενοποίηση και αξιολογική σημασία.

Αν και γραμμένο το 1881, το κείμενο διαλογοποιεί τα συμφέροντα με ευθύ και εξιχνιαστικό τρόπο. Αντιπαραθέτει το συμφέρον και το προφίλ της συγκαλυμμένης εξουσίας, -του πάστορα Μάντερς (Νίκου Χατζόπουλου)-, στο προσωπικό αντίστοιχο συμφέρον του ανθρώπου δέσμιου των ενστίκτων του, -του Έγκστραντ, πατέρα της Ρεγγίνας (Γιώργου Κέντρου)-, μέχρι τη στιγμή της σύμπλευσης, όπου καταδεικνύεται πως εξουσία χωρίς συμφέροντα δεν υπάρχει. Φανερώνει τη δύναμη της γυναικείας πυγμής κι αποφασιστικότητας, ιδωμένης στα πρόσωπα της κυρίας Άλβιγκ( Μπέττυς Αρβανίτη) και της Ρεγγίνας (Μαρίας Κίτσου), με τις δίφωνες αποχρώσεις της, γύρω από την ανάγκη χειραφέτησης. Και φέρνει στο επίκεντρο το ζήτημα της απαγορευμένης απόλαυσης, της χαράς της ζωής, για τον άνθρωπο, με τον Όσβαλτ (Κώστα Βασαρδάνη) να νοσεί, ενόσω εκφράζει την προνομιακή, καλλιτεχνική και ψυχογραφική πλευρά της αστικής ζωής. Ενώ, στον αντίποδα αυτής, έγκειται η ζωή χρέους της Ρεγγίνας, η οποία είναι υποχρεωμένη να υπακούει σε ένα δεδομένο πρόγραμμα επιβίωσης.

Η πρόταση του Στάθη Λιβαθινού να ενανθρωπίσει τους Βρικόλακες του Ίψεν προσθέτει στο κείμενο αναλαμπές ειρωνικών συμφραζομένων, όπως είναι οι κόκκινες γόβες ή η βαλίτσα, δίνοντας ένα αμάλγαμα εικόνας και λόγου, συμβόλων και φερόμενων πράξεων. Ενώ οι ερμηνείες και η σύνθεση των ρόλων υπογραμμίζουν μέσα από τη ρητορική την ανάγκη, για τον άνθρωπο, να έχει πολιτικοκοινωνική παιδεία και μόρφωση, να αξιολογεί τις ποιότητες των λόγων, αντικρουόμενων ή μη, συμπληρωματικών ή ανατρεπτικών. Ο Μάντερς του Χατζόπουλου είναι υπομονετικός και υποτακτικός για να πετύχει το στόχο του, αποκτώντας την αυτοπεποίθηση ότι είναι ανώτερος στην ιεραρχία και σε δύναμη, αυτός που γνωρίζει και μπορεί να πείθει. Ο Έγκστραντ του Κέντρου είναι νευρικός και εξωστρεφής, σε σχέση με την παρωδιακή χροιά του συμφέροντός του. Η Άλβιγκ της Αρβανίτη κινείται ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό και στη γενναιότητα, να είναι μπροστά από την εποχή της. Η Ρεγγίνα της Κίτσου επιδιώκει δυναμικά ένα καλύτερο μέλλον, εν τέλει, προς το άγνωστο, αψηφώντας το φόβο με τον ερωτισμό της, και μέσα από την απόπειρα να συμφιλιωθεί, φαντασιακά, με την απώλεια της μητέρας της. Και ο Όσβαλτ του Βασαρδάνη είναι ο νέος που νοσεί, συμβολίζει το πνεύμα που υφίσταται τη φθορά, με παραληρηματικές εξάψεις, ως ο φορέας της ιδιαιτερότητας και της επιλογής ενάντια στην αποδοχή του πλαισίου.

Καθώς η ιστορική εξέλιξη των θεατρικών παραστάσεων για τους Βρυκόλακες συναινεί στον επανατονισμό τους, η εν λόγω πρόταση του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας ενέχει ενδιαφέρον στο βαθμό που αυτό επιτυγχάνεται με σεβασμό στο κείμενο, μέσα από την αλληλοσύγκρουση, διατηρώντας την τραγικότητα του έργου και των συνυφασμένων χαρακτήρων. Το τέλος και η λύση συμπορεύονται με την αλήθεια ότι η εμβέλεια του εσωτερικού λόγου, όπως εξωτερικεύεται στο θέατρο, συνάδει με την αποκάλυψη του νοήματος, ότι άνθρωπος είναι όποιος δημιουργεί και διέπει σημασίες αντί να διέπεται από την αίσθηση ότι ανήκει στον κόσμο του, σε μια οικογένεια χωρίς σημασίες.          

Α΄Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας
Παίζουν: Μπέττυ Αρβανίτη, Γιώργος Κέντρος, Νίκος Χατζόπουλος, Μαρία Κίτσου και Κώστας Βασαρδάνης.
Μετάφραση-δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Δεπάστας-Στάθης Λιβαθινός
Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά-Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Σχεδιασμοί φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική: Μαρίνα Χρονοπούλου

ΙNFO:

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, Κεφαλληνίας 16 Κυψέλη, 210.8838727
Τετάρτη 19.00, Πέμπτη-Παρασκευή 21.00, Σάββατο 21.00, Κυριακή
20.00