Προσεχώς χέρια

Αρκεί μία κίνηση μικρή, μια κίνηση του μισοφέγγαρου, να ρίξει το πρόθυμο χέρι το σκέπασμα, και τότε το άσμα της ημέρας αρχίζει, ενώπιον του φωτός και χωρίς να αγγίζουμε πια, το σκέπασμα όπως και το παρελθόν είναι μακριά, κι εμείς χωρισμένοι από εκείνες τις τροπές συνεχίζουμε στη διάρκεια του εικοσιτετραώρου, κάνει παρεκτροπές εδώ, ενσωματώνεται νέο υλικό στο παλιό, αυτό είναι, χειροφίλημα, η φυσιογνωμία των χεριών είναι το ευνοούμενο προς αναζήτηση, ενώ επιχειρούν, τα χέρια μένουν σταθερά, συγκεντρώνονται, το ένα από το άλλο, στο σκοπό, απέναντι στο κείμενο, μια αγκαλιά για το φυσικό να συμβεί, βήμα-βήμα, πάνω σε πλήκτρα, εναλλάξ και ταυτόχρονα, αίμα-αίμα, τα χέρια συνωμοτούν και τα δυο μαζί, πώς αλλιώς θα αγκάλιαζαν, χωρίς μυστικά, τα χέρια είναι δύναμη, υποβολή, αγάπη, ενδιαφέρον, τα χέρια είναι φύλλα, ζεσταίνουν, κι όμως, μπορούν και κρατούν μικρή θερμοκρασία, τη χούφτα στιγματίζει το μικρό πράσινο αμύγδαλο που ανοίγει στα δύο, βεραμάν και ιδιότροπο, στο χέρι γράφονται σημειώσεις, υπογραμμίζονται, υπενθυμίζονται διαρκώς θέματα, την ίδια ώρα ένας κισσός ανεβαίνει όλο και ψηλότερα, ανάθεμα, ο κρυφός φόβος απ’ την επανάληψη, πού οδηγεί όλο αυτό το φυσικό δαιμόνιο, το πανδαιμόνιο, διατηρείται σε κανονική θερμοκρασία όπως ένα άκαρπο σπίρτο, ένα σπίρτο που δεν άναψε, και ξανά νέο πέσιμο σημαίνει, εναντίον της επάρκειας, δεν είμαστε επαρκείς αλλά επαναλαμβανόμενοι, παίζουμε με τη διάρκεια και τα χέρια, ημιμαθείς καρποί τριγύρω σε νάρκες, κι ούτε σπίρτο αναμμένο ούτε άκρη φωτός στη μονάδα, απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, χέρια ελεύθερα τα καρπερά χέρια, χέρια στο πράσινο, ναρκισσιστικά χέρια, στα παλιά διαμερίσματα, εκεί έχουν μερίδιο λογικής νέοι λογισμοί και λόγοι, νέα ερείσματα, κάποτε ήταν το παραμύθι για ένα κοριτσάκι με τα σπίρτα, τώρα είναι ο παραμυθένιος μαρασμός της γυναίκας με τα σπιρτόκουτα, κάποτε το κοριτσάκι κρατούσε απασχολημένα τα χέρια μη γνωρίζοντας, τώρα η γυναίκα κρατά απασχολημένο το μυαλό της, με άδεια από σπίρτα τα χέρια και γεμάτα μάρκες τα ντουλάπια, δε θέλει να γνωρίζει άλλο, ταξινομεί μικρά σπιρτόκουτα, για να ζει τα μεγάλα, του χείριστου μυαλού της, και είναι στη βολή της να εκμεταλλεύεται χέρια των άλλων, οι άλλοι ως υπηρέτες, τώρα εξυπηρετικό και βολικό είναι το πιο φανταστικό, το ενυπάρχον στο πραγματικό, ένα διαρκές υπόστρωμα μετάλλου μαζί με το μέταλλο, ακόμη πιο σύνθετο αυτό, δεν ξεμαθαίνει το σώμα από το περισσότερο, τα όνειρα πετάγονται μέσα απ’ τη γη, συνθέσεις και βολές χρωμάτων, τα χέρια κοιμίζουν και ξυπνούν κινήσεις, κινήσεις μικρές, μισοφέγγαρα που γίνονται πανσέληνος, όταν το σώμα κουρνιάζει στο στρώμα, και τότε ερχόμαστε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, τι άλλο, επιστροφή, επανάληψη, συνήθεια, η συνήθεια είναι μια άσκηση εξόντωσης αλλά είναι χρήσιμη, υπάρχει βέλος και άρχει στόχος, το βέλος κάποτε θα όριζε τον άντρα, η βελόνα τη γυναίκα, πλέον οι ορισμοί των ρόλων δεν είναι συγκεκριμένοι, μόνο συγκεχυμένοι, για να μη φεύγει ο άντρας μαζί με τα σπίρτα και πίσω του να μένει η γυναίκα με τα άδεια σπιρτόκουτα, δε χρειάζεται καταγραφή, άνοιξε-κλείσε τη βρύση, διαρκώς έχεις κάτι που κάνεις από συνήθεια, χέρια στις τσέπες, το θέμα είναι γιατί ειδικά τώρα, δεν έχεις πού να βάλεις τα χέρια σου, δεν ξέρεις τι να κάνεις με τα χέρια σου, είσαι της συνήθειας, αριθμού πληθυντικού, παιδί εναλλαγών, ζεις στον πληθυντικό ώσπου αγνοείς πόσο εξαρτάσαι από αυτή τη συνήθεια, και η συνήθεια είναι που αλαλάζει, ενώ δεν αλλάζεις τίποτε από τις εναλλαγές σου, εδώ, συστεγάζεται σιγή στο πλευρό σου, έχεις μεράκι, το σαράκι της μέρας, και οι λέξεις κρούουν αισθήματα, αποκρούουν άλλα, ώσπου το ήξερες αυτό, ξαφνικά, το όνομα που μόλις έμαθες, το αποστηθισμένο, υπήρχε από πριν, και σου είχε φανερωθεί, αλλά το είχες χάσει λόγω εξάπλωσης, τεκμήριο είναι η σημείωση, και ενώ έκανες ανάκτηση, του παλιού υλικού, εκτίμηση ονομάζεται αυτό, τιμητικά επεκτείνεται η χαρά προς την ωριμότητα, πώς ο χρόνος δεν πέταξε χωρίς ίχνη, ο χρόνος είχε καλλιτεχνήματα, πυροτεχνήματα πάνω από καραβάνια της ερήμου, ο χρόνος αποζημίωσε, για το ιερό και το ανθρώπινο, αλλά για να φτάσεις στο ιερό, πρέπει να μπορείς και να το αγγίξεις, έστω μια στιγμή, αδειάζουν ποτήρια, συρτάρια, άριες, από κρασί, χαρτί, νότες, στα παλιά συρτάρια ανακαλύπτεις αυτά που είχες ξεχάσει, σε μεταχειρίζονται ξεσκέπαστα αλλά απλώνεσαι παντού, στο δωμάτιο, είσαι ο χρόνος από κρασί, χαρτί και νότες, τέλος, το ράθυμο χέρι ρίχνει το σκέπασμα, να καλύψει όλο το σώμα, και αυτή η μία κίνηση αρκεί.

Go party for tonight, apply for tomorrow...

Six D.o.g.s
Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι

https://cirquedusoleil.taleo.net/careersection/10120/moresearch.ftl?lang=en&jobfield=200000362&jobfield=200000361&cid=external_ads/casting/debop&src=pm-18920

Πόσο απέχουμε τηλεοπτικά από το 1896;

Μια φορά κι έναν καιρό-πάμε πίσω, στο 1896- μαθεύτηκε ότι «ένα σαμιαμίδι» δηλητηρίασε το φαγητό τριών παιδιών, με αποτέλεσμα να πεθάνουν. Τότε, ήταν λάθος, κακό ριζικό και φόβος, να ειπωθεί η μία αλήθεια, ότι δηλαδή και τα τρία αδέλφια-η Κατίνα, η Ελένη και ο Κώστας- ήταν εκ γενετής παιδιά φυματικά, γι’ αυτό και ο θάνατος επενέβη στη ζωή τους και μάλιστα στη νεαρή ηλικία των δεκάξι. Αυτή είναι μία από τις ιστορίες ζωής και θανάτου στο νεκροταφείο του Βόλου. Η ιστορία, βασισμένη στη μαρτυρία, του Αποστόλου Γ. Λιβανού, βρίσκεται στον καλαίσθητο τόμο, Atlas, Σαπρόφυτα οι Horribilis. A novel of inauthenticity, Documents of occult and paranormal phenomena, Athens 2009, που έχω στο «οικείο απόθεμα», -στο σπίτι-, από τη «biennale 2009» της Αθήνας. Το ενδιαφέρον, στην παραπάνω ιστορία, είναι στο σαμιαμίδι. Και ας βρέθηκε και η σύμπτωση, παντού να υπάρχει ένας σ-βόλος.

Όπως, λοιπόν, εκείνη την εποχή, στο βάθρο του σταυρού τρόμαζε το γραμμένο κακό τηλε-ριζικό, που ερχόταν από μακριά ως «ακατανόητο», ώστε να τίθεται στο περιθώριο ως μη αντιμετωπίσιμο, σήμερα αυτό που τρομάζει, όλο και συχνότερα, είναι η νεκρωμένη γλώσσα της τηλεόρασης, καρμπόν της άποψης, ότι το σαμιαμίδι σκότωσε το παιδί αντί της φυματίωσης. Σταυρώστε το, σταυρώστε το. Αυτή η συστηματική γλώσσα της τηλεόρασης ισχυροποιείται από ένα ολόκληρο δίκτυο αλληλοϋποστήριξης της βλακείας. Ειδικότερα ας θυμηθούμε: στο πρόσφατο τηλεοπτικό παρελθόν, υπήρξαν τύπου ηθοποιοί, -αλίμονο, χτυπά βαρδάρης και γεννώνται προσδοκίες-, οι οποίοι παρέδωσαν «επάξια» τη σκυτάλη σε σημερινούς ανθρώπους, να πεις, τύπους…; «Πρόσωπα» πάντως δεν τα ονομάζεις. Πρόσωπο σημαίνει σκέψη, ειλικρίνεια, έκφραση. Όσα προστατεύουν οι ηθοποιοί της άκρης, για κάποιο διάστημα, ώστε να παίζουν με τους όρους τους. Στο τηλεοπτικό σήμερα, τη σκυτάλη ανέλαβαν, εν τέλει, οι «αδιευκρίνιστοι». Αυτοί που μας κάνουν να νοσταλγούμε τις χρυσές εποχές «των Απαράδεκτων». Εκείνων των μη αυθεντικών, εφόσον είχαν όλοι κάτι δικό μας, που συγχρόνως ήταν οι πιο αυθεντικοί. Όταν το γέλιο ερχόταν άμεσα και δεν ήταν ούτε ready-made ούτε γλυκούλικο. Και βέβαια, η ευθύνη είναι μια προσωπική υπόθεση. Μήπως, όμως, η ανακομμένη επιθυμία, για το κέρδος, δημιουργεί πλαστότητες και ψευδεπίγραφα γκάλοπ; Καλπάστε ελεύθερα, τα γκάλοπ σκοτώνουν τη φαντασία.

Υπολογίζεται ότι κάνει νούμερα, το πρόγραμμα που βλέπεται ενώ έχεις αναμμένο σίδερο, ή στέλνεις μήνυμα στο κινητό, απαντάς σε email, ξεφυλλίζεις ένα βιβλίο ξανά, χτενίζεις το μαλλί, βάφεις το νύχι. Υπό αυτούς τους όρους, ο Μπέργκμαν είναι πολύ μικρός για να πεθάνει, «να απαθανατιστεί» και να τον πάρουν πρέφα «τα νούμερα». Υπό αυτούς τους όρους, είναι εύκολο, να συντηρείς χτεσινό υλικό, αφήνοντας το ίδιο βίντεο, να παίζει ξανά και ξανά, και να κάνει το δικό του διακαναλικό γύρο. Όλα στο πιάτο και ενώπιον του τηλεπαθητικού πειράματος. Αλήθεια, αυτή είναι η λέξη. Δεν τίθεται θέμα, πλέον, τηλεόρασης. Τίθεται θέμα τηλεπάθειας: τι παθαίνουν όσοι είναι Έλληνες. Από το δικαίωμα, στο αυθεντικό, μεταπηδήσαμε στην υποχρέωση, στο αφεντικό. Και ιδού τα «ορατά» αποτελέσματα. Αφού και το επίθετο καταργεί το ουσιαστικό –του Βολταίρου αυτό, παλιό- διαπιστώνουμε ότι έχουμε το ορατό-και το ψηφιακό σήμα βεβαίως- αλλά δεν έχουμε όραση. Σκέψη. Εσωτερική μέθεξη. Πάνε να μας πείσουν ότι για όλα φταίει το σαμιαμίδι. Και άντε το 1896 φοβόντουσαν την αλήθεια. Τώρα που φοβούνται το δικαίωμα στην αλήθεια, τι να σκεφτείς…

*φωτό: Για ένα Δικό σου Δωμάτιο, του Δημήτρη Σκουρογιάννη, εγκατάσταση, Γκαλερί 7, Ζαλοκώστα 7 (μεταλλικός και ξύλινος σκελετός, σουμιέ από παλιό παιδικό κρεβάτι, σώμα καλοριφέρ, λάμπες φθορίου, ακρυλικά, κλωστές, ρυζόχαρτο, κύκλωμα τριών καμερών ταυτόχρονης λήψης-μετάδοσης, οθόνη τηλεόρασης, 300 περίπου κούκλες δεκαετιών 1960, '70, '80, αξεσουάρ κούκλας)

Leonard Cohen: everybody knows...

Επειδή στη διακαναλική, "λάλησε" το βλέφαρο, από το ζωντανό ρυθμό των απαντήσεων και μόνο, ας δούμε και κάτι από Leonard Cohen για να πάρουμε τα πάνω μας.
Leonard-leopard, αρκεί και μόνο ο στίχος "everybody knows the deal is rotten"...

Αύριο στην Qbox, 19.00 & μετά σφαίρα Exile Room

Radhika Khimji:

Είναι Ινδή. Συμμετείχε στο τέταρτο residency της γκαλερί Qbox, στην Κέα, και όπως ήταν "φυσικό", η διαμονή στο νησί, την ενέπνευσε. "Καρπός" αυτής της επαφής με το ελληνικό στοιχείο, ήταν διάφορα σχέδια μικρής κλίμακας, αποτυπωμένα σε σημειωματάρια. Πλέον, η συνέχειά τους βλέπεται διά ζώσης, στην έκθεση με τίτλο Rashm I: The Corridor of Rasm...



Καθώς, στα αραβικά, "rashm" σημαίνει "σχεδιάζω", εικάζεται ότι θα μας απασχολήσει αυτό το παιχνίδι των "σχεδιασμών", και άρα, των πιθανοτήτων, ικανό να προκαλεί το φλερτ με μιαν ασταθή οπτική γωνία.

Εγκαίνια, με την παρουσία της καλλιτέχνιδας:
αύριο, Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου, 7 μ.μ.
Διάρκεια: 4 Νοεμβρίου - 18 Δεκεμβρίου 2010

Σε επιμέλεια Ana Luiza Varella


Rashm I: The Corridor of Rasm

Preview, with the presence of the artist: Thursday, 4 November, 7 pm
Duration: 4 November - 18 December 2010

Curated by Ana Luiza Varella

Qbox gallery
10, Armodiou Str.
* τη λένε "Βαρβάκειο αγορά". Φημίζεται και για καναρινάκια...
10552 Athens
T. +30 211 1199 991
F. +30 211 1199 992

EVERYBODY...

Everybody...

Behind time

Behind lime stories
Of the kitchen sink
I repack old leaves
Of my home store
That’s one familiar
But forgotten paradise
For everybody that dies
In the field of life
In a frozen room sphere
While it’s all ‘cause
Of a peculiar nose
That likes
To smell
To remember
To nestle up to the feather
Off the cage
When the canary offers
His belly which whispers the sea
Or his tiny feet which speak sleep
How unpredictable the nose
Has been pushed now
Where the flame sparkles
Above the candles and off the page
Here I am all together now
Ready for not staying intact
The old notes appear tonight
On my skin and memory
I am ready for contact
Everybody has returned home
Every face of lost holidays is near
And stress heads do not stir any more
Just a song quells any fear
I am your man
Of Leonard Cohen
It could be the tail of a squirrel
It could be the wristlet at my wrist
Rhesus Wrist as a nonsense dream
Sleep well and dream better
Everybody has a legend to drink

Στο Exile Room, αυτήν την Πέμπτη,4/11,στις 21.00

Corpus Camera (Hrafnhildur Gunnarsdottir, 57’)

Πέμπτη 4 Νοεμβρίου, 9.00μμ

Αναζητώντας παρηγοριά στα μάτια νεκρών αγαπημένων, το Corpus Camera αφήνει να του ξεφύγει ένα ζοφερό μυστικό:
η κοινή πρακτική της μεταθανάτιας φωτογραφίας, που 100 χρόνια
τώρα στοιχειώνει την Ισλανδία πίσω από κλειστά παράθυρα και σφαλισμένες πόρτες.

Μια νοικοκυρά κάπου στα δυτικά φιορδ έχει φωτογραφίες μιας οικογενειακής τραγωδίας
δίπλα σε χαρούμενες πόζες από γάμους και βαφτίσια.
Ένα κορίτσι, μαγεμένο από τη νοσηρότητα του θανάτου, βιντεοσκοπεί κηδείες και αγρυπνίες προσπαθώντας να απωθήσει τις δικές της αγωνίες.

Αφεθείτε σε ένα σαγηνευτικά απόκοσμο ντοκιμαντέρ, στα βάθη της Ισλανδίας.

Είσοδος Ελεύθερη / Αγγλικοί Υπότιτλοι

*Λόγω τεχνικών προβλημάτων, το ντοκιμαντέρ Fearless Freaks θα προβληθεί ξανά
μόλις ολοκληρωθεί ο προγραμματισμένος κύκλος προβολών

Επικοινωνία:
Δέσποινα Παυλάκη, Βάλερυ Κοντάκου
Exile Films
Αθηνάς 12,
3ος όροφος,
Μοναστηράκι
Τηλ: 210-3223395
www.exilefilms.gr