26.2.11

Αφιέρωμα στον Λουίς Γκαρθία Μπερλάνγκα, 3-31/3

03-31.03.2011
Ciclo de Cine
Homenaje a Luis García Berlanga
Κινηματογραφικός Κύκλος
Αφιέρωμα στον Λουίς Γκαρθία Μπερλάνγκα




Este homenaje cinematográfico reúne cinco películas de este gran cineasta español, que se proyectarán los jueves, desde el 3 hasta el 31 de Marzo.
Todas las películas tienen subtítulos en griego.

Luis García Berlanga nació en Valencia en 1921 y en 1947 ingresó en el Instituto de Investigaciones y Experiencias cinematográficas de Madrid.

Este magnífico realizador personifica, junto a Antonio Bardem, la renovación del cine en España.

Ha obtenido premios y galardones internacionales en los más importantes festivales (Cannes, Venecia, Montreal, Berlín). En el Festival de Karlovy Vary fue premiado como uno de los diez cineastas más relevantes del mundo. Además, posee un incontable número de reconocimientos nacionales. Entre las distinciones que ha obtenido podemos destacar las siguientes: Premio Príncipe de Asturias de las Artes en 1986, Medalla de Oro de las Bellas Artes en 1981 y Premio Nacional de Cinematografía en 1980. Fue nominado para el Oscar a la Mejor Película Extranjera en 1961 por Plácido.

Su cine combina ironía y satíricas situaciones sociales con humanismo y una pasmosa sencillez.

Murió en noviembre de 2010.

En colaboración con la Embajada de España en Atenas.
Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23, Síndagma, Atenas.
Entrada libre.

PROGRAMA

03.03.2011, 19.30 h.
Bienvenido Mr. Marshall (España, 1952, 75 min.), con Lolita Sevilla, Alberto Romea, Rafael Alonso, Angel Alvarez, Jose Isbert, Manolo Morán y Fernando Rey.
Villar del Río es un pequeño pueblo tranquilo, pobre y olvidado, en el que nunca pasa nada que le saque de la rutina. Sólo la llegada de la cantante folclórica Carmen Vargas y de su apoderado y representante Manolo ha dado una nota de novedad a la vida aburrida del pueblo. Esa misma mañana se presenta de pronto un delegado gubernativo, que anuncia que va a llegar de un momento a otro una comisión del Plan Marshall -autoridades americanas que facilitan ayuda económica al país-. El alcalde del pueblo, un hombre bonachón y un poco duro de oído, al recibir la noticia, decide disfrazar a toda la población al más puro estilo andaluz, para sorprender a sus visitantes y de esta forma recibir más dinero...

10.03.2011, 19.30 h.
Plácido (España, 1961, 85 min.) con Cassen, José Luis López Vázquez, Elvira Quintillá, Amelia de la Torre, Julia Caba Alba, Amparo Soler Leal, Manuel Alexandre, Mari Carmen Yepes, Agustín González, Luis Ciges y Antonio Ferrandis.
En una pequeña ciudad de provincias, unas señoras se inventan la campaña navideña "cene con un pobre" para que los más necesitados disfruten por una noche del calor y el afecto que no tienen, sentados a la mesa de las familias pudientes. En medio de los preparativos se encuentra Plácido, que es contratado para participar con su motocarro en la cabalgata de año nuevo, pero hay un pequeño detalle que le impide dedicarse únicamente a su tarea: ese mismo día de Nochevieja le vence la primera letra del motocarro, su único medio de vida.

17.03.2011, 19.30 h.
El verdugo (España, 1963, 87 min.) con José Isbert, Nino Manfredi, Emma Penella, José Luis López Vázquez, Ángel Álvarez, María Luisa Ponte, María Isbert y Julia Caba Alba.
José Luis, empleado de una funeraria, proyecta emigrar a Alemania para convertirse en un buen mecánico. Carmen, su novia, es hija de Amadeo, verdugo de profesión. Cuando éste los sorprende a ambos en la intimidad, los obliga a casarse. Ante la acuciante falta de dinero de los recién casados, Amadeo, que está a punto de jubilarse, logra convencer a José Luis para que solicite la plaza que él va a dejar vacante, lo que le daría derecho a una vivienda. Presionado por la familia, José Luis acepta la propuesta de su suegro, convencido de que jamás ejercerá tan ignominioso oficio.

24.03.2011, 19.30 h.
Patrimonio nacional (España, 1981, 106 min.) con Luis Escobar, José Luis López Vázquez, Amparo Soler Leal, Mary Santpere, Luis Ciges y Agustín González.
La Monarquía ha vuelto. Los Leguineche, también. En la segunda entrega de la saga de los Leguineche –precedida por La Escopeta Nacional y completada con Nacional III-, al terminar el régimen franquista, el marqués de Leguineche regresa a su palacio de Madrid. Tras treinta años de exilio voluntario en su finca Los Tejadillos, tiene el propósito de acercarse al Rey y poder reanudar el boato y la vida cortesana de antaño, pero todos los intentos por llegar hasta la Casa Real no sólo fracasan sino que crean disparatadas situaciones entre los curiosos personajes que componen la familia del viejo marqués. Éste acaba por autodeclararse Patrimonio Nacional que puede exhibirse a turistas japoneses previo pago de una entrada para ayudar a “su conservación”.

31.03.2011, 19.30 h.
La vaquilla (España, 1985, 116 min.) con Alfredo Landa, Guillermo Montesinos, Santiago Ramos, José Sacristán, Eduardo Calvo y Carlos Velat.
La película se desarrolla durante la Guerra Civil española y narra la historia de cinco republicanos que, sin pedir permiso a sus superiores, emprenden la temeraria acción de infiltrarse en un pueblo vecino, situado en plena zona nacional, con el objetivo de fastidiarles las fiestas robando una vaquilla, que pretenden comerse y así poner la moral de las tropas republicanas a prueba de obuses. Esta misión se convertirá en una odisea desde el momento en que llegan a ese pueblo, debido a los continuos problemas que les irán surgiendo.

Αυτό το αφιέρωμα που περιλαμβάνει πέντε ταινίες του μεγάλου ισπανού κινηματογραφιστή, που θα προβληθούν από τις 3 ως τις 31 Μαρτίου, κάθε Πέμπτη.
Όλες οι ταινίες έχουν υποτίτλους στα ελληνικά.
Ο Λουίς Γκαρθία Μπερλάνγκα γεννήθηκε στη Βαλένθια το 1921 και το 1947 εισήχθη στο Ινστιτούτο Κινηματογραφικών Ερευνών και Εμπειριών της Μαδρίτης.
Σ’ αυτόν και στον Αντόνιο Μπαρντέμ, αποδίδεται η ανανέωση του ισπανικού κινηματογράφου.
Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία και διακρίσεις στα σημαντικότερα φεστιβάλ κινηματογράφου (Καννών, Βενετίας, Μόντρεαλ, Βερολίνου). Στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι συμπεριελήφθη στην δεκάδα των σημαντικότερων κινηματογραφιστών στον κόσμο. Έχει λάβει επίσης αμέτρητες διακρίσεις στην Ισπανία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Τεχνών «Πρίγκιπας της Αστούριας» το 1986, το Χρυσό Μετάλλιο Καλών Τεχνών το 1981, το Εθνικό Βραβείο Κινηματογραφίας το 1980. Το 1961 η ταινία του Πλάθιδο, ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Ο κινηματογράφος του Μπερλάνγκα χαρακτηρίζεται από την ειρωνεία και την σάτιρα διαφόρων καταστάσεων, αλλά με μεγάλη ανθρωπιά και εκπληκτική απλότητα.
Πέθανε τον Νοέμβριο του 2010.

Σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα.

Αίθουσα εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Σύνταγμα, Αθήνα.
Είσοδος ελεύθερη.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

03.03.2011, 19.30
Καλώς ορίσατε κ. Μάρσαλ (Ισπανία, 1952, 75 λεπτά), με τους Λολίτα Σεβίγια, Αλμπέρτο Ρομέα, Ραφαέλ Αλόνσο, Άνχελ Άλβαρεθ, Χοσέ Ισμπέρτ, Μανόλο Μοράν, Φερνάντο Ρέι.
Το Βιγιάρ δελ Ρίο είναι ένα φτωχό και ξεχασμένο χωριουδάκι, όπου δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα που να σπάει την καθημερινότητα. Μόνον η άφιξη της λαϊκής τραγουδίστριας Κάρμεν Βάργας και του πληρεξουσίου και εκπροσώπου της Μανόλο δίνουν μια καινούρια νότα στη βαρετή ζωή του χωριού. Εκείνο το ίδιο πρωί, εμφανίζεται αίφνης ένας απεσταλμένος της κυβέρνησης, ο οποίος ανακοινώνει ότι από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιστεί μια επιτροπή αμερικανών αξιωματούχων του Σχεδίου Μάρσαλ που προσφέρει οικονομική βοήθεια στη χώρα. Με το που το μαθαίνει ο δήμαρχος του χωριού, ένας άνθρωπος καλός και λίγο περήφανος στ’ αυτιά, αποφασίζει να μασκαρέψει όλους τους κατοίκους με τις πιο αυθεντικές φορεσιές της Ανδαλουσίας, ώστε να καταπλήξει τους επισκέπτες και ν’ αποσπάσει μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια…

10.03.2011, 19.30
Πλάθιδο (Ισπανία, 1961, 85 λεπτά) με τους Κασέν, Χοσέ Λουίς Λόπεθ Βάθκεθ, Ελβίρα Κιντιγιά, Αμέλια ντε λα Τόρρε, Χούλια Κάβα Άλμπα, Αμπάρο Σολέρ Λεάλ, Μανουέλ Αλεχάντρε, Μαρί Κάρμεν Γιέπες, Αγκουστίν Γκονθάλεθ, Λουίς Θίγες, Αντόνιο Φερράντις.
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, κάποιες κυρίες επινοούν τη χριστουγεννιάτικη εκστρατεία «δειπνήστε με έναν φτωχό», ώστε κι αυτοί που έχουν ανάγκη, να καθίσουν στο τραπέζι με τις οικογένειες που έχουν τον τρόπο τους και ν απολαύσουν για ένα βράδυ την ζεστασιά και την αγάπη που στερούνται.
Ο Πλάθιδο, ο οποίος έχει προσληφθεί για να συμμετάσχει με το μοτοσακό του στο πρωτοχρονιάτικο καρναβάλι, αλλά μια αναποδιά τον εμποδίζει να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στις προετοιμασίες του: την παραμονή της πρωτοχρονιάς λήγει το πρώτο γραμμάτιο για το μοτοσακό του, που αποτελεί το μοναδικό βιοποριστικό μέσο γι’ αυτόν.

17.03.2011, 19.30
Ο δήμιος (Ισπανία, 1963, 87 λεπτά) με τους Χοσέ Ισμπέρτ, Νίνο Μανφρέντι, Έμμα Πενέλλα, Χοσέ Λουίς Λόπεθ, Βάθκεθ, Άνχελ Άλβαρεθ, Μαρία Λουίσα Πόντε, Μαρία Ισμπέρτ, Χούλια Κάβα Άλμπα.
Ο Χοσέ Λουίς, υπάλληλος γραφείου κηδειών, σχεδιάζει να μεταναστεύσει στη Γερμανία, για να γίνει καλός μηχανικός αυτοκινήτων. Η φιλενάδα του η Κάρμεν, είναι κόρη του Αμαδέο που είναι δήμιος. Όταν ο Αμαδέο τους πιάνει στα πράσα, τους υποχρεώνει να παντρευτούν. Επειδή οι νιόπαντροι έχουν οικονομικές δυσκολίες, ο Αμαδέο, που κοντεύει να πάρει σύνταξη, πείθει τον Χοσέ Λουίς να διεκδικήσει τη θέση που θ’ αφήσει κενή κι έτσι ν’ αποκτήσει το δικαίωμα να πάρει και σπίτι. Με τις πιέσεις της οικογένειας, ο Χοσέ Λουίς δέχεται την πρόταση του πεθερού του, πεπεισμένος ότι αποκλείεται να ασκήσει τόσο επαίσχυντο επάγγελμα.

24.03.2011, 19.30
Εθνική κληρονομιά (Ισπανία, 1981, 106 λεπτά) με τους Λουίς Εσκομπάρ, Χοσέ Λουίς Λόπεθ Βάθκεθ, Αμπάρο Σολέρ Λεάλ, Μάρι Σαντπέρε, Λουίς Θίγες, Αγουστίν Γκονθάλεθ.
Η Μοναρχία επιστρέφει. Το ίδιο και οι Λεγκινέτσε. Πρόκειται για την συνέχεια των περιπετειών των Λεγκινέτσε (άρχισαν με Το εθνικό τουφέκι), μετά από το τέλος τους καθεστώτος του Φράνκο. Ο μαρκήσιος ντε Λεγκινέτσε επιστρέφει στο αρχοντικό του στη Μαδρίτη διακόπτοντας 30 χρόνια αυτοεξορίας στο αγρόκτημά του. Σκοπεύει να πλησιάσει τον βασιλιά και να ξαναζήσει όπως –παλιά στην πολυτέλεια σαν ευγενής αυλικός. Όλες του οι προσπάθειες όμως να φτάσει στο παλάτι όχι μόνον αποτυγχάνουν παταγωδώς, αλλά προκαλούν γελοίες καταστάσεις μεταξύ των συγγενών του γερομαρκήσιου, ο οποίος καταλήγει να ανακηρύξει εαυτόν εθνική κληρονομιά που μπορεί να εκτεθεί σε ιάπωνες τουρίστες, έναντι εισιτηρίου υπέρ της «συντήρησής του».

31.03.2011, 19.30
Ο μικρός ταύρος (Ισπανία, 1985, 116 λεπτά) με τους Αλφρέντο Λάντα, Γκιγιέρμο Μοντεσίνος, Σαντιάγο Ράμος, Χοσέ Σακριστάν, Εδουάρδο Κάλβο, Κάρλος Βελάτ.
Η ταινία διαδραματίζεται κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και διηγείται την ιστορία πέντε δημοκρατικών που, χωρίς να ζητήσουν άδεια από τους ανωτέρους τους, αναλαμβάνουν την παρακινδυνευμένη αποστολή να εισχωρήσουν στο διπλανό χωριό που βρίσκεται στην ζώνη που ελέγχουν οι εθνικόφρονες για να κλέψουν ένα ταυράκι, με σκοπό να τους χαλάσουν τα πανηγύρια και με την ευκαιρία να φάνε το ζώο και να δοκιμάσουν το ηθικό των δημοκρατικών στρατευμάτων. Η αποστολή μετατρέπεται σε πραγματική οδύσσεια από τη στιγμή που φτάνουν σ’ αυτό το χωριό.

23.2.11

Δυνατά σημεία

Δυνατά σημεία

Χαλίκια του ύπνου μεροληπτούν μαζί με αυτό
Το ηλιοκαμένο όνειρο που τρέχει σε άπταιστη
Γλώσσα, σε ένα χθες, σήμερα, αύριο
Τι να σκεφτώ για πρώτο, σαν δεύτερο
Είναι κάτω απ’ τον πέπλο του χρόνου
Χρονοτριβώ τουλάχιστον σε ό,τι ανεμίζει
Ένα πηλίκο της πράξης που τέλος δεν έχει
Αμέλεια θυμίζει, προς την αδιαίρετη ουσία
Δυνατά σημεία εκ του σύνεγγυς ορίζει
Ανάμεσα στα κενά των σημειωμένων
Πραγμάτων υφιστάμενα της καταγωγής
Οι συγγραφείς θα πετάξουν μόνο με αυτό
Το όνομα που θα μεροληπτεί υπέρ
Της μεταμφίεσης παντού
Από το χαλίκι στο μάτι
Μέχρι την κάψα στο δόντι
Αυτό θα πει απόλαυση του παραπόνου
Καθώς δεν έμεινε παρά ετούτο
Στο κάτω άνω της γραφής
Πιάνεται το χέρι απ’ το ταίρι του πόνου
Χωρίς το σώμα-ιδιοκτήτη
Επινοούνται διαρκώς τα δυνατά σημεία
Άκτιστα της στιγμής αρχοντικά

Στους μη ικανοποιημένους το καρύδι της αλλαγής

Θα παράφραζα πολύ ευχάριστα ένα μέρος από το «Μήδειας Υλικό» του Χάινερ Μίλερ (εκδόσεις Άγρα, 1997). Ώστε, η ίδια η τέχνη του κινηματογράφου, τώρα ως Μήδεια, απευθύνεται στο κοινό της και ρωτά: «Εσύ, εμένα; Αγαπάς τον κόσμο, θεατή; Θέλεις να ξαναέχεις τον κόσμο; Δικός σου είναι. Τι μπορεί να ανήκει σε μένα τη σκλάβα σου…όλα επάνω μου δικό σου εργαλείο, το κάθε τι από μένα»…

Το ερώτημα, σε ποιον ανήκει ο κόσμος, μένει ακόμη ενεργό. Μετά την παρακολούθηση της ταινίας KUHLE WAMPE ODER: WEM GEHORT DIE WELT? του 1932, αυτό που ήταν, γίνεται ξεκάθαρο: ο κόσμος ανήκει σε αυτούς που «οσμίζονται» από περιέργεια για να διενεργούν μαζί αλλά και μαζί του. Ο κόσμος είμαστε εμείς. Εμείς σπάμε τα καρύδια. Πώς, αυτή η αίσθηση του ανήκειν, είναι σύμφυτη της έννοιας της αλλαγής; Καθώς, αισθανόμαστε ότι μας ανήκει –άμεσα- αλλά και ανήκουμε –έμμεσα- σε αυτό, που μπορούμε να διαχειριζόμαστε. Ώστε, συνακόλουθα, το επεξεργαζόμαστε, αντί απλώς να περιεργαζόμαστε ένα από τα είδωλά του. Και όταν επεξεργαζόμαστε, κατακτούμε την πραγματικότητα, όπως εύστοχα η Νάντια Βαλαβάνη έχει σημειώσει, στον πρόλογό της για τα Ποιήματα του Μπρεχτ (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1992).

Πρόδηλο καθίσταται ότι, σε έναν Πολιτισμό της Δυστυχίας, ενώ η φροϋδική σκιά μιας γενικευμένης δυσαρέσκειας και άγχους υπερίπταται των προσώπων, μέσα από την προσφυγή, στα σημαίνοντα της ποίησης, έρχεται αυτή η αντικειμενικά αισιόδοξη διενέργεια για την πορεία του ανθρώπινου πνεύματος. Το ρίσκο μειώνεται, ο χρόνος κερδίζεται, το στοίχημα της προσωπικής εξέλιξης συμπίπτει με ένα ευτύχημα οράματος αντί μιας ανούσιας τριβής επί των τετριμμένων ήδη. Δεν σκορπίζουν οι μη ικανοποιημένοι, του σεναρίου του Μπρεχτ. Δεν είναι καταφρονημένοι, δεν έχουν καταρρακωθεί. Αντιθέτως. Στο όνομα ενός διαλογικού αυτοκαθορισμού, είναι οι υπέρμαχοι της «Ζοζεφίνας» του Κάφκα. Αυτής που «δεν θέλει μόνο να τη θαυμάζουμε, θέλει να ‘ναι όλοι όπως τους επιθυμεί εκείνη» (Σωφρονιστική Αποικία και άλλα διηγήματα, Ελεύθερος Τύπος 1995). Αδιάφορος ο θαυμασμός όταν, «η μικρότερη κοινωνική μονάδα δεν είναι ο άνθρωπος αλλά δυο άνθρωποι. Και στη ζωή χτίζουμε αμοιβαία» (αρ. 58, Από τον Αριστοτέλη στον Μπρεχτ, Κάλβος 1979).

Οπότε: ας μην ταμπουρωνόμαστε πίσω από θαυμασμούς, για κάποιους, και αντίστοιχες απορίες, τι θα σκεφτόταν ο κόσμος εάν…, για άλλους. Ας μην απωθούμε δικές μας προκαταλήψεις στο όνομα αόρατων άλλων. Ας πιάσει πάτο επιτέλους η κολυμπήθρα «κόσμος». Ευθύνη για τον κόσμο σημαίνει εμφορούμαι τον κόσμο. Αποφεύγω την αναφορά στη λέξη, δρω για τη λέξη. Κάπως έτσι, στα τρένα, το ταξίδι, ανάμεσα σε «ευκατάστατους» και μη –σε «ακατάστατους» του πνεύματος- προχωρεί. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, η αγωνιστικότητα προβάλλεται, ισόποσα και ισοδύναμα και για τα δύο φύλα. Στο προσκήνιο είναι η διαρκώς επαναλαμβανόμενη τελετουργία της ζωής, η ζωή ανθρώπων, στους οποίους διακρίνουμε ένα επίμονο -αλλά διόλου δονκιχωτικό- πάθος για αγώνα και προσπάθεια. Στόχος είναι η –συμβολική- ηθική ταύτιση αντί της συγκίνησης «πάπιας». Η μουσική του Χανς Άισλερ υπηρετεί την ίδια συναθροιστική αρχή των εικόνων, να δοθεί έμφαση στην αξία του μόχθου, ώστε να καταστεί οικείος, προσπελάσιμος, συνειδητός στα μάτια των θεατών. Λίγο προτού έρθει ο Χίτλερ, το 1933 και αρχίσουν εμβατήρια και ναζιστικά έργα μιας κατά τα φαινόμενα έντεχνης και εξωραϊστικής πίστης στην ατομικότητα, με σεξιστικές αντρικές στολές και συνθήματα, η ταινία -που θα παίζεται στο Τριανόν, αποκλειστικά, και μάλιστα με συμβολικό εισιτήριο 3€ για ανέργους-, διαμόρφωσε τις κατάλληλες συνθήκες για να τελεσφορήσει το «αδιανόητο». Αυτό που αφορούσε στη συλλογική έκφραση εν γένει. Εξάλλου, Kuhle Wampe ήταν μια κατασκήνωση έξω από το Βερολίνο. Καθώς, Wampe, στη βερολινέζικη διάλεκτο, -διαβάζω, στο δελτίο τύπου-, πως σημαίνει και «στομάχι», είναι εμφανές το λογοπαίγνιο, που υποδηλώνει το «Άδειο στομάχι», ενώ προπηλακίζει τη φτώχεια και την πείνα της εργατικής τάξης. Η διαφορά του κλασικού, από το σύγχρονο, έγκειται στο πρέπει. Από τις ταινίες που πρέπει, για μια τουλάχιστον φορά, να δεις.


Σκηνοθεσία: SLATAN DUDOW
Σενάριο: BERTOLT BRECHT, ERNST OTTWALD
Μουσική: HANNS EISLER
Παραγωγή: WILLI MUNZENBEG, LAZAR WECHSLER
Πρωταγωνιστούν: HERTHA THIELE, ERNST BUSCH MARTHA WOLTER, ADOLF FISCHER

* Με αφορμή την προβολή της ταινίας KUHLE WAMPE – ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ; η οποία θα προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ (ΚΟΔΡΙΓΚΤΩΝΟΣ 21, ΜΕΤΡΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑ, ΤΗΛ. 210 8215469) στις 20:45 και 22:45 από την Πέμπτη 24/02 έως και την Τετάρτη 02/03, καθημερινά στις 20:00 και στις 22:00 πριν από την έναρξη της ταινίας θα προηγείται μουσικό πρόγραμμα. Η μουσική παράσταση και η ταινία θα έχουν ένα ενιαίο εισιτήριο.
Για ανέργους 3 ευρώ και εργατικό 5 ευρώ.

Στις 20:00:
Τραγούδι: Πηνελόπη Σεργουνιώτη
Πιάνο: Στάθης Άννινος
Ποίηση: Μπέρτολτ Μπρεχτ, Μουσική: Χανς Άισλερ, Κουρτ Βάιλ
Στις 22:00:
Τραγούδι: Σύλβια Καπερνάρου
Πιάνο: Κώστας Εγγλέζος
Ποίηση: Μπέρτολτ Μπρεχτ, Μουσική: Χανς Άισλερ, Κουρτ Βάιλ
(το πρόγραμμα των τραγουδιών διαφέρει για κάθε μία από τις μουσικές παραστάσεις)

22.2.11

Πώς θα βγω απ’ τον πονοκέφαλο…

Ζεστό που είναι, δεν το χωρά ο τόπος, το κεφάλι μου. Ξαπλώνω, σηκώνομαι, ολόιδιο το μέτωπο της κάψας με σέρνει. Καφέ ή πράσινο τσάι; Πράσινο τσάι θα πιω, με τριαντάφυλλο, από μαντεμένια τσαγιέρα. Για να κάνω μια σκέψη θετική. Και όμως, ο πονοκέφαλος και έρχεται μαζί με αστοχία και τις σκέψεις διασκορπίζει. Μαζεύω βρασμένα φυλλαράκια. Δεν συνέβη ούτε αυτό το ευτύχημα, να δω όλα τα φυλλαράκια τσαγιού, που πέταξα προ ολίγου, να βουτούν στη σακούλα. Τα περισσότερα ξέφυγαν προς το πάτωμα. Δεν ξεθαρρεύει ένας ήλιος, ένας φωτεινός αέρας να μπει από κάπου, ώσπου μπαίνω στο διαδίκτυο και κοιτώ emails. Ευτυχώς που βρίσκω φίλους της μουσικής τριγύρω, κάπου στην Ευρώπη, να με βγάζουν από τον πονοκέφαλο, γιατί απλούστατα όταν πορώνεσαι, έχεις ήδη ξεπεράσει αυτό το στάδιο. Και τον Μίκελ και τον Τζιόρτζιο, καθέναν στο είδος του και για διαφορετικούς λόγους, θα άξιζε να βλέπαμε στην Ελλάδα. Και επειδή είναι φίλοι της Biennale, της εποχής της Pelagonia, και επειδή έχουν αυτό το μεσογειακό ταμπεραμέντο. Ο ένας Ισπανός, ο άλλος Ιταλός. Και με τις αναμνήσεις αυτές, αφού για νέες σκέψεις ούτε λόγος, κάπως σαν να έγινε πιο γλυκός ο πονοκέφαλος. Μήπως έχει βγει πάλι αυτός ο ανάδρομος Ερμής και γι’ αυτό αργούν τα σχέδια να πάρουν το δρόμο τους;

Τότε που ήταν «ζεστή» η ανάμνηση από τα Σκόπια και την Pelagonia, είχα γράψει
χαριτολογώντας το παρακάτω:
Stasera la notte
È lunga
Vestita di botte
La mia mano non sta
Ferma nunca

Dei scarafaggini microscopici
Da Skopje ci vengono inospitati
Piano piano dai muri o per terra
Dio, dammi un saggio di Adorno
Ο un comportamento d’ Inghiltera

Pelagonia, l’ agonia di pelle
In forma abbreviata
In Biennale ce n’ erano stelle
Ma Oggi, che giornata
*για τον Mikel Izal:
http://www.youtube.com/user/इज़ल्मुसिक

για τον Giorgio- leitmotiv

Στον Αστρολάβο "ο Όμηρος και το Αλφάβητο" εκτίθενται

Την Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου, στις 20.30, στην Αίθουσα Τέχνης «Αστρολάβος - artlife» (Ηροδότου 11, Κολωνάκι, τηλ: 210 7221200, 4, φαξ: 210 7221304, ωρ. λειτ.: Τετ. Σαβ. 10.00-15.00 Τρ. Πεμ. Παρ. 10.00-15.00 & 17.30-20.30, Κυρ.-Δευτ. κλειστά), θα γίνει συζήτηση γύρω από το νέο βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη, με τίτλο: «Ο Όμηρος & το Αλφάβητο», αλλά και σε σχέση με τα σχέδια της νέας ατομικής του έκθεσης στον ίδιο χώρο.

Στη συζήτηση θα συμμετέχουν: ο ίδιος ο συγγραφέας, η ιστορικός Τέχνης, Νάντια Αργυροπούλου, ο φιλόλογος Παναγιώτης Βούζης, η καθηγήτρια του Πάντειου Πανεπιστημίου Μαρία Κακαβούλια και όσοι απ’ το κοινό θα επιθυμούν να παρέμβουν.

Η συζήτηση αποβλέπει να συσχετίσει στοιχεία που συνδέουν την «σοβαρή» ανάγνωση του Ομήρου με την «παιγνιώδη» αναπαράσταση των προσώπων των δύο επών, στα σχέδια της έκθεσής του «Θεές, Γυναίκες και Τέρατα στον Όμηρο». Η απουσία από τον τίτλο των ανδρών, δεν σημαίνει ότι δεν περιέχονται και αυτοί στα σχέδια, όταν συνδέονται με τις γυναίκες αντιθετικά ή συμπληρωματικά.

Αντίθετα με ό,τι πιστεύεται από τις «σοβαρές» Ομηρικές έρευνες, το παιχνίδι την εποχή των επών ήταν ένα συνηθισμένο είτε αίτιο, ή συνόδευε τα σπουδαία έπη, όπως την Μαχαμπαράτα, όπου ο βασιλεύς Yudhishthira χάνει το βασίλειό του στα ζάρια με τα ξαδέρφια του. Ο Μενέλαος κερδίζει την Ελένη είτε με τοξοβολή, είτε με πλούσια δώρα, αλλά την χάνει όταν η Αφροδίτη, που κερδίζει τον Διαγωνισμό Καλλονής (κι αυτό παιχνίδι) την χαρίζει στον Πάρι. Το παίγνιο υποφώσκει στην πλοκή και των δύο επών, των οποίων οι ήρωες συχνά παρουσιάζονται παίζοντας ζάρια. Στην Οδύσσεια η Πηνελόπη πρέπει να κερδηθεί με τοξοβολή. Δεν είναι σίγουρο αν τα έπη δεν είχαν μια προηγούμενη τελετουργική φάση, όπου τις δύο μυθικές φυλές των Τρώων και Αχαιών τις υποδύονταν ομάδες των κοινοτήτων , εφόσον έχουμε στην κλασσική εποχή στην Αθήνα και έναν Δήμο Τροίας ή Τρώων. Η «Ιλιάδα», καθώς και η «Θηβαΐδα», που επίσης αποδίδεται στον Όμηρο, μοιάζουν με τα πολεμικά παιχνίδια, όπως το Σκάκι ή τις Ντάμες. Ενώ η Οδύσσεια θυμίζει τους αγώνες δρόμου, όπως το τάβλι και το φιδάκι.

Η σχέση λοιπόν του Αλφαβήτου ως «περιοριστικού κώδικα ή κανόνα» για τη σύνθεση των δύο ποιημάτων, δεν μας εκπλήσσει. Θα ήταν στο πνεύμα το αγωνιστικό του παιχνιδιού, που περιλάμβανε μάχη και περιπλάνηση. Ο διάσημος ιστορικός των παιγνίων, Johan Huizinga και ο Edward Falkener, με τα βιβλία τους για τα παίγνια (Homo Ludens ο πρώτος και ο δεύτερος Games Ancient and Oriental) στηρίζουν αυτές τις απόψεις.
Ευκαιρία δοθείσης απ’ την συζήτηση, ίσως προκύψουν και άλλα ενδιαφέροντα, όχι μόνο για την εποχή του Ομήρου, αλλά και για τη Σύγχρονη Εποχή..

19.2.11

«Περιβάλλον και Τέχνη»στην Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος κ' Πολιτισμού

Τη Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου, ολοκληρώνεται ο Β’ κύκλος των Διαλογικών Μαθημάτων «Περιβάλλον και Τέχνη». Άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης, προσεγγίζουν αυτή τη -διάκενη;- σχέση περιβάλλοντος και τέχνης.
Στην τελευταία συνάντηση, το θέμα προσεγγίζεται μέσα από τη σκοπιά της ζωγραφικής και του χορού, καθώς φιλοξενούνται οι:



19:00
Δημήτρης Αληθεινός, ζωγράφος με θέμα «Το περιβάλλον και οι πολιτισμοί του πλανήτη»
20:15 Ανδρέας Ρικάκης, κριτικός και ιστορικός χορού με θέμα « Το περιβάλλον στο χορό»

Συμμετοχή 8 €
Φοιτητικό 5 €

Για συμμετοχές στην:
Κατερίνα Βλάχου
Γραμματεία
Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού
Τριπόδων 28, 10558 Αθήνα
T:210-3225245, F :210-3225240