Περιμένοντας τον Γκοντό… στο Θέατρο Τέχνης.

Στο Θέατρο Τέχνης, το παιχνίδι και ο χρόνος ο αιώνια παρών ενυπάρχουν στις θεατρικές επιλογές μέχρι σήμερα, όχι μόνο επειδή, σύμφωνα με τον Κώστα Αξελό, συνιστούν «τα βαθιά γνωρίσματα της ελληνικής ζωής και σκέψης» αλλά κυρίως επειδή έρχονται επί σκηνής να μιλήσουν μια γλώσσα της οικουμένης. Αυτήν της τέχνης χωρίς σύνορα.

Ειδικότερα, στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμουελ Μπέκετ, είναι το παιχνίδι της γλώσσας που διαλύεται μέσα στο χρόνο. Σε σκηνοθεσία και σκηνικά του Κωστή Καπελώνη, η Κάτια Γέρου (Εστραγκόν-Γκογκό), η Δήμητρα Χατούπη (Βλαντιμίρ-Ντιντί), η Λουκία Πιστιόλα (Πότζο) και η Μυρτώ Αλικάκη (Λάκυ) υποδύονται άντρες. Φορούν τους διαφορετικούς αντρικούς ρόλους, η αντιπαράθεση των οποίων αναπτύσσει σχέσεις είτε εξάρτησης, στην περίπτωση των Γκογκό-Ντιντί, είτε εξουσίας-κυριαρχίας, στην περίπτωση των Πότζο-Λάκυ. Μεταξύ των δύο τύπων, σαφώς η σχέση των Γκογκό-Ντιντί αποβαίνει η πιο ενδιαφέρουσα στα μάτια των θεατών, από άποψη συνθήκης. Διότι, ενώ η επιβολή του αφέντη Πότζο στο δούλο Λάκυ τείνει να έχει ένα σαδομαζοχιστικό χαρακτήρα, η αλληλόδραση ανάμεσα στον Γκογκό και στον Ντιντί εξυπηρετεί το βασικό ‘‘αντι-σκοπό’’, αν ο ‘‘σκοπός’’ θεωρηθεί ο αντίποδας του παραλόγου. Καθώς η αντιπαράθεση των χαρακτήρων, του Εστραγκόν και του Βλαντιμίρ, στηρίζεται στο σχήμα της αντίθεσης, από το μεταξύ τους δούναι-λαβείν, η αντίφαση προκύπτει ως αναγκαία. Είναι αυτή ακριβώς η συνθήκη που φέρνει στο φως τη γλώσσα της αντίφασης έναντι της λογικής, αναδεικνύει τη σημασία της διαστολής του χρόνου και την καθήλωση σε ένα μεγάλο χώρο. Από τα δεσμά της αντίφασης, ουδείς μπορεί να ξεφύγει. Ας σημειωθεί, εν προκειμένω, ότι ο Ιρλανδός Νομπελίστας (1969) έγραφε στα γαλλικά, από επιθυμία για πειθαρχία στη γλώσσα και κυρίως για την αναζήτηση της γλώσσας του παραλόγου, αντί να εμμένει στην αγγλική γλώσσα, η λογική της οποίας θα του υποδείκνυε τη χρήση πιο στυλιζαρισμένων μορφών τόσο ύφους όσο και έκφρασης.

Σε όλην την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, πίσω από το πλέγμα της σίτας, που παραπέμπει σε μια φυλακή εκ του μηδενός, μια φυλακή που ορθώνεται από την κυψέλη του μυαλού, μπροστά στην προσμονή του Γκοντό, ο Μπέκετ αποβλέπει στο σπινθηροβόλο βλέμμα του θεατή. Στο βλέμμα που θέτει ερωτήματα, κυρίως για ό,τι αποκρύπτεται και εν τούτοις αναμένεται: ποιος και πού είναι επιτέλους ο Γκοντό; Και, εν τέλει, τι θα μπορούσε να σημαίνει “Godot”;

Στο σημείο αυτό, προκειμένου το παραπάνω ερώτημα να απαντηθεί, «πλοηγός» στην ανάγνωση του έργου του Μπέκετ είναι Το θέατρο του Παραλόγου (The Theatre of the Absurd), του Martin Esslin, -εκδόσεις Methuen, Λονδίνο 2001-. Αναφέρεται, από τον Esslin ότι το όνομα “godot” παραπέμπει σε ένα μικρό θεό, κατά το υποκοριστικό του Pierre, “Pierrot”, και του Charles, “Charlot”, του ομώνυμου ήρωα του Τσάπλιν, το καπέλο του οποίου φοριέται και από τους τέσσερις αντι-ήρωες του έργου. Όσο για το ερώτημα, ποιος ο Γκοντό ήταν τελικά, ενδιαφέρουσες απαντήσεις δόθηκαν από τους 1400 κρατουμένους του σωφρονιστηρίου San Quentin του Σαν Φρανσίσκο, όταν παρακολούθησαν την παράσταση στις 19 Νοεμβρίου του 1957. «Ο Γκοντό ήταν η κοινωνία», «αν ο Γκοντό εμφανιζόταν, θα ήταν σκέτη απογοήτευση», ήταν μερικές από αυτές. Πράγματι, αυτές οι απαντήσεις πιστοποιούν την ταυτότητα του έργου. Δείχνουν ότι το Περιμένοντας τον Γκοντό έχει βαθιά πολιτική ρίζα. Οι διαστάσεις του έργου είναι αναντίρρητα πολιτικές και κοινωνικές, γεγονός που γίνεται αντιληπτό από τη σκηνοθεσία και τις σκηνικά λιτές επιλογές του Κωστή Καπελώνη. Το σύμβολο επί σκηνής της «κλαίουσας ιτιάς», του δέντρου που έχασε τα φύλλα του –ή άφησε τα ίχνη και τον πόνο του στις ριπές των ανέμων- παριστάνει εκατέρωθεν τον άνθρωπο, που υποχρεούται να διαχειρίζεται τη φθορά του. Συναφής με την ιδέα της φθοράς, είναι και η εικόνα του αυτοκινήτου, μιας τέως μηχανής του χρόνου. Επιστρέφουμε, οπότε, στο χρόνο τον αιώνια παρόντα. Αν μη τι άλλο, λοιπόν, μια παράσταση αυτού του είδους, θα ήταν δύσκολο έως αδύνατο να προβληθεί, χωρίς να αλλοιωθεί, μέσα από το γυαλί.

Σχετικά με το πόσο εσφαλμένη ήταν η απόδοση του έργου από το τηλεοπτικό μέσο, ο ίδιος ο Μπέκετ, για το Περιμένοντας τον Γκοντό, είχε δηλώσει ότι «το έργο του δεν ήταν γραμμένο γι’ αυτό το κουτί. Ήταν γραμμένο για μικρούς ανθρώπους καθηλωμένους σε έναν μεγάλο χώρο». Στη βιογραφία του James Knowlson, Σάμουελ Μπέκετ Η Κατάρα της Δόξας,-μτφρ. Γ. Ι. Μπαμπασάκης, εκδ. Scripta, Αθήνα 2001, σ. 569-, αποσαφηνίζεται ο ισχυρισμός του Μπέκετ, ότι: «στην τηλεόραση όλοι ήταν πολύ μεγάλοι σε σχέση με το χώρο». Μάλιστα, αναφέρεται ότι o Μπέκετ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Βλέπετε, μπορεί κανείς να γράψει ένα πολύ καλό έργο για την τηλεόραση με μια γυναίκα που πλέκει. Θα πήγαινες από το πρόσωπο στο πλεκτό, από το πλεκτό στο πρόσωπο». Δεν θα ήταν περίεργο, λοιπόν, ο Μπέκετ να χαμογέλασε θλιμμένα μπροστά στη διατύπωση της κριτικής των Times "Επιτυχής η τηλεοπτική μεταφορά του Godot”…

Ευτυχώς αυτή η παράσταση δεν είχε πλέξιμο. Η Δήμητρα Χατούπη επέλεξε έναν Ντιντί δυναμικό, υπερκινητικό και νευρικό, ακριβώς όπως θα ήταν κάποιος που δεν ονειρεύεται αλλά θυμάται και, επιπλέον, ελπίζει στην έλευση του Γκοντό. Ο Ντιντί είναι πιο δυνατός από τον Γκογκό και εκνευρίζεται με τα αστεία του. Από την άλλη, η Κάτια Γέρου, ως Γκογκό, έδειξε πώς η τέχνη είναι η αφορμή για την αποθέωση της μοναξιάς. Έπλασε ένα χαρακτήρα ενίοτε παιδικό και ονειροπόλο, ενίοτε επιπόλαιο και αστείο αλλά βέβαια, έχει το αβαντάζ των πιο πετυχημένων νύξεων. «Δεν έχουμε πια δικαιώματα;», ο Γκογκό θα ρωτήσει τον Ντιντί για να λάβει την απάντηση : «τα εκχωρήσαμε». Ενώ, σε άλλο σημείο του έργου, ο Γκογκό λέει ότι «όλοι τρελοί γεννιούνται, αλλά μερικοί παραμένουν». Συμφιλιωμένος με το τώρα και μαγεμένος από την ευστροφία της καθημερινότητας, ο Γκογκό της Γέρου έγινε ο λατρεμένος μου χαρακτήρας: ένας που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλον αλλά και αποζητά την αγκαλιά, για να διώξει τα φαντάσματα. Είναι ένας που δεν παίρνει τη ζωή στα σοβαρά αλλά γι’ αυτό φτάνει στο βαθύτερο νόημα της συνειδητοποίησης. Ο Γκογκό ονειρεύεται αλλά και ξεχνά. Ξεχνά για να ονειρεύεται; Πάντως, εφόσον ξεχνά τον Γκοντό, -υπό την έννοια ότι η αλήθεια είναι μη λήθη-, ο γλυκός Γκογκό ζει στον κόσμο της δικής του αίσθησης, ιδωμένης από τους τρίτους ως ψευδαίσθηση. Δεν είναι τυχαίο που η πρώτη και η δεύτερη πράξη του έργου λήγουν με τον ίδιο τρόπο αλλά με τον Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν να αλλάζουν ατάκες: υπόσχονται ο ένας στον άλλο να φύγουν και δεν πηγαίνουν πουθενά. Μένουν ακίνητοι. Το δηλητηριώδες μανιτάρι του «μιζεραμπιλισμού», ποιος θα το φάει; Ο Μπέκετ θίγει τη μάταιη αθλιότητα των σχέσεων εξουσίας στα πρόσωπα των Πότζο και Λάκυ. Η Λουκία Πιστιόλα παρουσίασε έναν αγέρωχο cowboy, έναν αδίστακτο εξουσιαστή, υπερόπτη αλλά και απερίσκεπτο. Ο Πότζο είναι κάποιος που ενώ έχει δύναμη, καταλήγει τραγικά δυστυχισμένος. Και ο Λάκυ, ο τυχερός εξ’ ονόματος, είναι ο σιωπηλός που υπομένει το μαρτύριο. Η Μυρτώ Αλικάκη τον παριστάνει σαν το ψάρι που τσιμπά στο δόλωμα του εξουσιαστή και, στο όνομα του συμβολαίου, συνεχίζει να ζει στη σκιά της εκμετάλλευσης. Ζει για τα κόκαλα που του αφήνει ο Πότζο. Ζει για να υπομένει. Τέλος, η Αριάδνη Καβαλιέρου, ως αγόρι, δείχνει σαν να κινεί τη φωνή της. Με το βλέμμα σταθερό και το βήμα αργό, μεταφέρει όλη την αίσθηση περί άγνοιας και παραλόγου, στο προσκήνιο, μειώνοντας την απόσταση ανάμεσα σε σκηνή-παράσταση και πραγματικότητα-πλατεία.

Εν κατακλείδι, το Περιμένοντας τον Γκοντό με τις ατάκες περί άγνοιας «δεν γνωρίζω κύριε», κουβαλά και τη σκιά ενός προσωπικού ατυχήματος του συγγραφέα, στο Παρίσι το 1937. Τότε, αναφέρεται από τον Esslin, ότι ο Μπέκετ δέχτηκε μια μαχαιριά από κάποιον που τον πλεύρισε για χρήματα και αναγκάστηκε έπειτα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Όταν αργότερα, επισκέφτηκε το θύτη του στη φυλακή, να τον ρωτήσει γιατί το έκανε, εκείνος του απάντησε απλώς: «δεν γνωρίζω κύριε» (“je ne sais pas, Monsieur”)…

Μετάφραση : Χούλια Σουζάνα-Καπελώνης Κωστής
Σκηνοθεσία : Καπελώνης Κωστής
Σκηνικά : Καπελώνης Κωστής
Κοστούμια : Σωτηρίου Κατερίνα

Διανομή
Εστραγκόν: Κάτια Γέρου
Βλαντιμίρ: Δήμητρα Χατούπη
Πότζο: Λουκία Πιστιόλα
Λάκυ: Μυρτώ Αλικάκη
Αγόρι: Αριάδνη Καβαλιέρου

Επιμέλεια κίνησης: Πωλίνα Κρεμαστά
Βοηθός σκηνοθέτη: Στρατηγοπούλου Ειρήνη
από Πέμπτη 10 Νοεμβίου 2011

Θέατρο Τέχνης
Φρυνίχου 14, Αθήνα (Πλάκα, μετρό Ακρόπολη)

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Δευτέρα 26/12, ώρα 18.15 & 21.15
Τετάρτη & Κυριακή, ώρα 20.00
Πέμπτη & Παρασκευή, ώρα 21.15
Παρασκευή 6/1, ώρα 18.15 & 21.15
Σάββατο (εκτός 31/12), ώρα 18.15 και 21.15

"MERRY CHRISTMAS"

"XX"

"GOD JUL"
"BUON ANNO"
"FELIZ NATAL"
"JOYEUX NOEL"
"VESELE VANOCE"
"MELE KALIKIMAKA"
"NODLAG SONA DHUIT"
"BLWYDDYN NEWYDD DDA"
"""""""BOAS FESTAS"""""""
"FELIZ NAVIDAD"
"MERRY CHRISTMAS"
"KALA CHRISTOUGENA"
"VROLIJK KERSTFEEST"
"FRÖHLICHE WEIHNACHTEN"
"BUON NATALE-GODT NYTAR"
"HUAN YING SHENG TAN CHIEH"
"WESOLYCH SWIAT-SRETAN BOZIC"
"MOADIM LESIMHA-LINKSMU KALEDU"
"HAUSKAA JOULUA-AID SAID MOUBARK"
"FELIC NADAL-GOJAN KRISTNASKON"
"S NOVYM GODOM-FELIZ ANO NUEVO"
"GLEDILEG JOL-NOELINIZ KUTLU OLSUN"
"EEN GELUKKIG NIEUWJAAR-SRETAN BOSIC"
"KRIHSTLINDJA GEZUAR-KALA CHRISTOUGENA"
"SELAMAT HARI NATAL - LAHNINGU NAJU METU"
"""""""SARBATORI FERICITE-BUON ANNO"""""""
"ZORIONEKO GABON-HRISTOS SE RODI"
"BOLDOG KARACSONNY-VESELE VIANOCE"
"MERRY CHRISTMAS AND HAPPY NEW YEAR"
"ROOMSAID JOULU PUHI -KUNG HO SHENG TEN"
"FELICES PASUAS - EIN GLUCKICHES NEUJAHR"
"PRIECIGUS ZIEMAN SVETKUS SARBATORI VESLLE"
"BONNE ANNEBLWYDDYN NEWYDD DDADRFELIZ NATAL"
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
XXXXXXXXXXXXX


All the best for you and your families!

Lassion Golden Bay Hotel & Resorts
Agia Fotia - Sitia
Crete - Greece

"Ώρες ώρες δε σε καταλαβαίνω": στον Κινητήρα

29/12/11- 5/1/12
έκθεση της Tessa Androutsopoulos - resident artist
Ώρες ώρες δε σε καταλαβαίνω
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου, 18.00-20.00

Η Tessa Androutsopoulos (Φινλανδία/Ελλάδα) είναι χαράκτρια, εικαστικός, αφηγήτρια και ιστορικός τέχνης.

Το έργο της Ανδρουτσοπούλου χαρακτηρίζεται από έντονο αφηγηματικό και εικονογραφικό στοιχείο. Ιδιαίτερη σημασία έχουν σε αυτό τα ταξίδια και ο χρόνος. Στην πιο πρόσφατη καλλιτεχνική της παραγωγή στρέφεται προς τις χώρες όπου εργάστηκε το τελευταίο διάστημα, δηλαδή Φινλανδία, Λιθουανία, Ελλάδα. Τα χαρακτικά της, συχνά οργανωμένα σε θεματικές ενότητες, τοποθετούνται σε σειρές, δημιουργώντας οπτικές ακολουθίες.

Κύριο θέμα είναι η επικοινωνία και οι διάφορες μορφές που μπορεί να λάβει, καθώς και οι δυσκολίες που παρουσιάζονται για την ομαλή διεκπεραίωσή της. Τονίζεται η σχέση μεταξύ του πομπού και του δέκτη για την επιτυχημένη μεταφορά και ερμηνεία ενός μηνύματος.

Το κοινό καλείται λοιπόν να συμμετάσχει στην εκδήλωση στέλνοντας και λαμβάνοντας μυνήματα και να συνεργαστεί με την καλλιτέχνιδα έχοντας την θέση του δέκτη, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο.

είσοδος ελεύθερη


Με την υποστήριξη των:
FRAME Finnish fund for art exchange,
Τμήμα αρχιτεκτονικών μελετών Aca Lab, Φινλανδικό Ιστιτούτο Αθηνών

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ
Artistic Residency Centre
Ερεχθείου 22, Ακρόπολη
Αθήνα 11742
*εξυπηρετεί πολύ το μετρό Συγγρού-Φιξ
και μετά κατεβαίνετε τη Βεΐκου, που στη συνέχεια γίνεται Ερεχθείου
Τηλ: 210.9248 328
Κιν: 6986.155901

Ελεύθερες διαλέξεις στο Ίδρυμα Θεοχαράκη προσεχώς

Ο Eric Hobsbawm, το 1848 και τα κύματα της Μεσαίας τάξης

Eric Hobsbawm on 2011: ‘It reminds me of 1848...’
By Andrew Whitehead BBC World Service News
*Eric Hobsbawm at home, 20 August 2003

The renowned historian Eric Hobsbawm has watched the revolutions of 2011 with excitement - and notes that it's now the middle class, not the working class, that is making waves.
"It was an enormous joy to discover once again that it's possible for people to get down in the streets, to demonstrate, to overthrow governments," says EJ Hobsbawm at the close of a year of revolutionary upheaval in the Arab world.

He has lived his life in the shadow, or the glow, of revolutions.
Born just months before the Russian revolution of 1917, he was a Communist for most of his adult life - as well as an innovative and influential writer and thinker.
He has been a historian of revolution, and at times an advocate of revolutionary change.

“Today's most effective mass mobilisations start from a new modernised middle class - particularly the enormously swollen body of students”

Now in his mid-nineties, his continuing passion for politics is reflected in the title of his most recent book How to Change the World - and in his keen interest in the Arab Spring.
"I certainly felt a sense of excitement and relief," he says, talking to me in his north London home, which is strolling distance from Hampstead Heath.
Books about jazz - he was once a jazz critic - jostle for space on the shelves with works of history in several languages.
"If there is to be a revolution, it should be a bit like this. At least in the first few days. People turning up in the streets, demonstrating for the right things."
But, he adds: "We know it won't last."

The historian in him draws a parallel between the Arab Spring of 2011 and Europe's "year of revolutions" almost two centuries earlier, when an uprising in France was followed by others in the Italian and German states, in the Hapsburg Empire, and beyond.

Arab democracies?
"It reminds me of 1848 - another self-propelled revolution which started in one country then spread all over the continent in a short time."

. One of the few British historians whose books are best-sellers, Hobsbawm has written works with global horizons and broad narrative sweep
. Egypt is the land of Hobsbawm's birth, but his European Jewish parents moved to Vienna when he was two, and soon afterwards to Berlin
. Orphaned as a teenager, with Hitler's grip on power tightening, in 1933 he came to London
. After gaining a PhD from Cambridge, he became a lecturer at Birkbeck College London in 1947, publishing the first of more than 30 books in 1948

For those who once crowded Tahrir Square and are now worried about the fate of their revolution, he has a word of comfort.
"Two years after 1848, it looked as if it had all failed. In the long run, it hadn't failed. A good deal of liberal advances had been made. So it was an immediate failure but a longer term partial success - though no longer in the form of a revolution."
However, with the possible exception of Tunisia, he sees little prospect of liberal democracy or European-style representative government in the Arab world.
Not enough notice has been taken, he says, of the differences between Arab countries in the throes of mass protests.

"We are in the middle of a revolution - but it isn't the same revolution."
"What unites them is a common discontent and common mobilisable forces - a modernising middle class, particularly a young, student middle class, and of course technology which makes it today very much easier to mobilise protests."

The importance of social media extends to the other global movement of the past year, the Occupy protests North America and Europe. That too has caught Eric Hobsbawm's attention, and to a large extent his admiration.

The movement dates back, he argues, to Barack Obama's election campaign, which successfully mobilised otherwise politically inactive young people, largely through the internet.

"The actual occupations in most cases have not been mass protests, not the 99%, but the famous 'stage army' of students and counter culture. Sometimes that has found an echo in public opinion - and in the anti-Wall Street, anti-capitalist occupations, that is clearly the case."

Yet across the world, the old left of which Hobsbawm was a part - as participant, chronicler and would-be moderniser - has been on the margins of the mass protests and occupations.

"The traditional left was geared to a kind of society that is no longer in existence or is going out of business. It believed very largely in the mass labour movement as the carrier of the future. Well, we've been de-industrialised, so that's no longer possible.

"The most effective mass mobilisations today are those which start from a new modernised middle class, and particularly the enormously swollen body of students.

"They are more effective in countries in which, demographically, young men and women are a far greater part of the population than they are in Europe."

Wider push
Eric Hobsbawm doesn't expect the Arab revolutions to ricochet still further round the world, at least not as the harbinger of wider revolution.

More likely, he believes, is a wider push for gradual reform of the sort which, in the 1980s, saw a movement of the young and middle class in South Korea wrest power from the military.

Of the political dramas still playing out in Arabic speaking nations, he makes a point of harking back to Iran in 1979, the first revolution to be couched in the political language of Islam.

One aspect of that revolution has found an echo in the Arab world in recent months.

"The people who had made concessions to Islam, but were not Islamists themselves, were marginalised. And that included reformers, liberals, communists.
"What emerges as the mass ideology is not the ideology of those that started off the demonstrations."
While the Arab Spring has brought him joy, this aspect of it he regards as an "unexpected and not necessarily welcome" development.

Andrew Whitehead's interview with Eric Hobsbawm will be broadcast on the BBC World Service's World Today Programme.
Source:
http://www.bbc.co.uk/news/magazine-16217726

La crisis del euro. De Atenas a Madrid, de Josep Borrell y Andreu Missé

La crisis del euro. De Atenas a Madrid
de Josep Borrell y Andreu Missé
Tres años después de la quiebra de Lehman Brothers el panorama económico internacional parece desolador. Las primas de riesgo de España e Italia han llegado a superar los 400 puntos básicos, las perspectivas de crecimiento de los países de la OCDE se debilitan y todas las bolsas del planeta sufren continuos sobresaltos. La cohesión política y económica de la Unión Europea se debilita ,la crisis de la deuda amenaza a Italia y Grecia en el centro de la nueva encrucijada europea. “Lo peor es ya perfectamente posible”, afirman Josep Borrell y Andreu Missé tras analizar como la crisis fiscal griega se ha convertido en la crisis del euro. Nadie sabe a ciencia cierta con qué nos vamos a encontrar a la vuelta de la esquina, pero en esta obra sus autores nos desvelan las claves para comprender como hemos llegado hasta aquí y cuales pueden ser las vías de salida. Con un lenguaje preciso, coloquial y ciertamente sorprendente el lector de esta obra no tendrá un momento de respiro. Como dicen Borrell y Missé ,“no se trata de una nueva crisis, sino la misma de hace cuatro años que se propaga de forma cada vez más sistémica. El círculo vicioso financiero se ha trasladado a la economía real”…”pero antes de rendirse ,los europeos deberían imaginar como seria el mundo sin una Europa unida”

De Atenas a Madrid:
http://www.turpial.com/images/abrirboca/28.pdf

Ο Νίκος Χουλιαράς στο Μουσείο Μπενάκη, 27/12