29.2.12

Είμαστε μεσοπόλεμος;...Στην Οικία Κατακουζηνού


«Είμαστε μεσοπόλεμος, σου λέω, ανίατα μεσοπόλεμος...» Βύρων Λεοντάρης


Ένα θεατρικό γεγονός στην Οικία Κατακουζηνού. Ο θίασος «Κανιγκούντα» ζωντανεύει κείμενα, εικόνες και ήχους της μεσοπολεμικής περιόδου. Στον χώρο της λεωφόρου Αμαλίας, αγαπημένο σημείο συνάντησης και δημιουργίας των σημαντικότερων εκπροσώπων της «γενιάς του '30», ξανακούγεται ο λόγος του Ανδρέα Εμπειρίκου, του Γιώργου Θεοτοκά, του Άγγελου Τερζάκη. Αξιοποιώντας το σαλόνι και τη συλλογή του ζεύγους Κατακουζηνού, μία ομάδα νέων δημιουργών ανιχνεύει παράλληλα ανάμεσα στο σήμερα και στην εποχή της επισφαλούς ειρήνης, της οικονομικής κρίσης, του απολυταρχισμού, της ψυχανάλυσης και του υπερρεαλισμού.


«Όταν τελείωσε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος το κοινό αίσθημα ήταν ότι ο κόσμος των συστημάτων είχε γίνει κομμάτια. Έτσι οι άνθρωποι μπήκαν, χωρίς να το ξέρουν, στο Μεσοπόλεμο. Αυτό το χωρίς να το ξέρουν είναι ίσως το πιο συγκινητικό κομμάτι των κάθε είδους ανθρώπινων ιστοριών. Γιατί οι ιστορίες είναι θνητές (και γι' αυτό συγκινητικές) ενώ η Ιστορία είναι αέναη. Η Ιστορία ξέρει. Εμείς σήμερα ξέρουμε: πολλοί από αυτούς που πανηγύρισαν το τέλος του "Μεγάλου Πολέμου" θα ζούσαν και τη θύελλα ενός Δεύτερου, κάποια χρόνια μετά. Ή λίγο πριν, θα βίωναν τις συνέπειες ενός οικονομικού κραχ. Όμως εκείνοι δεν το ήξεραν. Δεν ήξεραν πως ζούσαν (σ)το Μεσοπόλεμο. Στο μέλλον κάποιοι θα ξέρουν και για τη δική μας τύχη. Εμείς μπορούμε να κάνουμε μόνο εικασίες.»
Μαρία Μαγκανάρη


Κείμενα Κώστα Βάρναλη, Κώστα Ουράνη, Μαρίας Πολυδούρη, Χένρυ Μίλλερ, Στέλιου Ξεφλούδα, Γιώργου Θεοτοκά, Στρατή Δούκα, Κοσμά Πολίτη, Γιώργου Σεφέρη, Άγγελου Τερζάκη, Φώτου Πολίτη, Νικόλαου Κάλα, Εύας Πάλμερ-Σικελιανού, Στρατή Μυριβήλη, Θόδωρου Αγγελόπουλου, Κώστα Καρυωτάκη, Φώτη Κόντογλου, Αρκάδιου Λευκού, Μέλπως Αξιώτη, Νίκου Κατηφόρη, Τζην Ρυς, Βάλτερ Μπένγιαμιν, Γιάννη Σκαρίμπα, Νίκου Νικολαΐδη, Έλλης Αλεξίου, Μάτσης Χατζηλαζάρου, Ιωάννη Μεταξά, Ειρήνης Αθηναίας, Βύρωνα Λεοντάρη, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι και Ανδρέα Εμπειρίκου.


Πρεμιέρα: Παρασκευή 2 Μαρτίου στις 9 μ.μ. στην Οικία Κατακουζηνού, Αμαλίας 4, 5ος όροφος. Μόνο για 15 παραστάσεις: 2, 3, 4, 9, 10, 11, 16, 17, 18, 23, 24, 25, 30, 31 Μαρτίου και 1 Απριλίου στις 9 μ.μ.

Η προσέλευση δεν είναι δυνατή μετά την έναρξη της παράστασης. Διάρκεια: περίπου 1,5 ώρα.

Λόγω του περιορισμένου αριθμού θέσεων, σας παρακαλούμε να τηλεφωνείτε για κρατήσεις στο 6980744114.


Παίζουν: Σύρμω Κεκέ, Ευθύμης Θέου, Θανάσης Δόβρης, Ανθή Ευστρατιάδου, Μαίρη Λούση, Μαριάννα Τζανή. Δραματουργική σύνθεση - σκηνοθεσία: Μαρία Μαγκανάρη. Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιάννης Λεοντάρης. Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου. Φωτισμοί: Μαρία Γοζαδίνου. Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Ντούνας. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Ντούνας - «Κανιγκούντα». Βοηθός σκηνοθέτη: Βασιλική Σκευοφύλαξ.

24.2.12

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ...ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ, 2-3/3

02-03.03.2012
CINE EN CONSTRUCCIÓN
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ
El programa de Cine en Construcción lleva itinerando por la red de centros del Instituto Cervantes desde hace siete años. Las películas proceden de la selección compartida por los festivales de San Sebastián y de Toulouse, y reúnen películas en fase de producción y posproducción, con el fin de que encuentren apoyo para su finalización. Una vez finalizadas, participan en la ruta del Instituto Cervantes, que permite que las películas lleguen a un público diferente no está en el circuito internacional de los festivales.


Las películas que componen el ciclo son una buena muestra de la pluralidad y la riqueza de la producción cinematográfica en América latina, y en todas ellas se recorren distintos géneros, temáticas y puntos de dirección. El programa de Cine en construcción consigue acercar al gran público los logros del mejor cine independiente latinoamericano y sus narrativas más contemporáneas.

El invitado de este año es Marcelo Paván director de la película argentina La punta del diablo. Al final de las proyecciones participará en el coloquio con Thanos Anastópulos, director de la película griega Corrección, que participa este año en el ciclo de proyecciones. Coordina el cineasta y crítico de cine Nicos Cavadías, presidente de la sociedad cultural Guimnós Ofthalmós.

Todas las películas hispanohablantes tienen subtítulos en griego. La película griega tiene subtítulos en inglés.


Con la colaboración de los Festivales Internacionales de Cine de Donostia-San Sebastián y de Toulouse, y de la compañía de producciones cinematográficas Fantasía.


Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas. Mitropóleos 23, Atenas.

Entrada libre hasta completar el aforo. No se permiten espectadores de pie.

Las proyecciones empiezan justo a la hora anunciada y no se permite entrar en la sala una vez empezada al película.

ATENCIÓN

Por razones de seguridad, no es posible permanecer de pie en el salón de actos. Por este motivo, una vez completado el aforo, no se permitirá la entrada a nadie.
Tampoco se podrán reservar butacas para espectadores que aún no hayan entrado.


Το πρόγραμμα Κινηματογράφος υπό Κατασκευή προβάλλεται στο δίκτυο του Ινσιττούτου Θερβάντες τα τελευταία επτά χρόνια, Οι ταινίες προέρχονται από την επιλογή των φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και της Τουλούζ και περιλαμβάνουν ταινίες που βρίσκονται ακόμη σε φάση παραγωγής και το στάδιο του μοντάζ, με στόχο να εξασφαλίσουν τη στήριξη για να ολοκληρωθούν. Μόλις ολοκληρωθούν περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του Ινστιτούτου Θερβάντες, γεγονός που επιτρέπει στις ταινίες αυτές να φτάσουν σ’ ένα διαφορετικό κοινό ή ένα κοινό έξω από το διεθνές κύκλωμα των φεστιβάλ.

Οι ταινίες του κύκλου αποτελούν δείγμα της πολυφωνίας και του πλούτου της κινηματογραφικής παραγωγής στη Λατινική Αμερική, η οποία ασχολείται με διαφορετικά είδη και θέματα και έχει διαφορετικές σκηνοθετικές απόψεις. Το πρόγραμμα του Κινηματογράφου υπό κατασκευή φέρει στο κοινό τα επιτεύγματα του ανεξάρτητου λατινοαμερικάνικου κινηματογράφου και των πιο σύγχρονων ειδών κινηματογραφικής αφήγησης.

Ο φετινός καλεσμένος είναι ο Μαρσέλο Παβάν, σκηνοθέτης της ταινίας Το Ακρωτήρι του Διαβόλου από την Αργεντινή, ο οποίος, μετά το τέλος των προβολών, θα συμμετάσχει στη συζήτηση μαζί με τον Θάνο Αναστόπουλο, σκηνοθέτη της ελληνικής ταινίας Διόρθωση, που περιελήφθη φέτος στον κύκλο προβολών. Θα συντονίζει ο κινηματογραφιστής και κριτικός κινηματογράφου, Νίκος Καββαδίας, πρόεδρος της πολιτιστικής εταιρείας Γυμνός Οφθαλμός.

Όλες οι ισπανόφωνες ταινίες έχουν υποτίτλους στα ελληνικά. Η ελληνική ταινία έχει υποτίτλους στα αγγλικά.

Σε συνεργασία με τα Διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ντονόστια-Σαν Σεμπαστιάν και Τουλούζ και την εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών Φαντασία.

Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας. Μητροπόλεως 23, Αθήνα.
Είσοδος ελεύθερη μέχρι να καλυφθούν οι θέσεις. Δεν επιτρέπονται όρθιοι.
Οι προβολές αρχίζουν ακριβώς στην ώρα που έχουν προγραμματιστεί και μετά την έναρξη της προβολής δεν επιτρέπεται η είσοδος στην αίθουσα.


ΠΡΟΣΟΧΗ
Για λόγους ασφαλείας, στην αίθουσα εκδηλώσεων δεν επιτρέπεται η παρουσία ορθίων. Μόλις γεμίσουν οι θέσεις, δεν θα επιτραπεί η είσοδος σε κανέναν.
Επί πλέον, απαγορεύεται η κράτηση θέσεων για άτομα που δεν έχουν φθάσει ακόμη.


PROGRAMA

Viernes

02.03.2012, 16:15 h. Párpados azules (México, 2007, 98 min.), de Ernesto Contreras, con Cecilia Suárez, Enrique Arreola, Ana Ofelia Murguía, Tiaré Scanda y Luisa Huertas.

La película nos cuenta la historia de Marina, una empleada de Uniformes Lulita que, en la celebración del aniversario de la empresa, gana un premio consistente en un viaje para dos personas a Playa Salamandra. Sin embargo, no tiene con quién ir, porque vive sola y no tiene amigos. Encuentra casualmente a un hombre solitario, que como ella vive por vivir, sin metas, una vida que es más un cargo que un gozo. Le propone que la acompañe al viaje pero finalmente se va sola y lo reencuentra cuando regresa. Ésta es una película sobre la soledad y la enajenación en la gran ciudad, que incluso para los jóvenes resulta a veces insuperable.

Para mayores de 15 años.

02.03.2012, 18:15 h. Una novia errante (Argentina, 2006, 85 min.), de Ana Katz, con Ana Katz, Carlos Portaluppi, Daniel Hendler, Erica Rivas, Arturo Goetz, Violeta Urtizberea, Nicolás Tacconi y Catherine Biquard.

Inés y su novio sostienen una agónica discusión a bordo de un autobús. Viajan hacia Mar de las Pampas, un balneario fuera de temporada donde planean pasar unas breves vacaciones. En el momento de bajar, Inés se queda sola; es abandonada por su novio. Inés comienza unas curiosas vacaciones caminando por los bosques, aprendiendo el tiro con arco y conociendo a personajes extraños y amables que se convierten en amigos efímeros. Mientras tanto, intenta recuperar al hombre que ama.

Para mayores de 15 años.

02.03.2012, 20:00 h. El baño del Papa (Uruguay, 2007, 90 min.) de Enrique Fernández y César Charlone, con César Troncoso, Virginia Méndez, Mario Silva, Virginia Ruiz, Henry de León, José Arce, Rosario Dos Santos, Hugo Blandamuro y Nelson Lence.

Es el año 1988 el Papa Juan Pablo II va a visitar Melo, una pobre comunidad fronteriza de Uruguay. El Pontífice empezará su gira por Latinoamérica en esta pequeña ciudad en la que se espera a más de 50.000 visitantes. Los más modestos están convencidos de que esta visita será milagrosa para el alma y la cartera; muchos creen que vendiéndole comida y bebida a esa multitud se harán casi ricos. Pero Beto tiene una idea mejor: construirá unas letrinas delante de su casa y las alquilará.

Para mayores de 7 años.

Sábado

03.03.2012, 16.00 h. Rabia (Chile, 2006, 74 min.) de Óscar Cárdenas, con Carola Carrasco, Benjamín Berger, Constanza Aguirre, Daniela Salinas, Trinidad Squella y Daniela Ríos.

Camila, la protagonista de esta historia, es una secretaria que busca un trabajo desde hace más de un año. Su desafío es encontrar un empleo enfrentándose a una verdadera travesía por Santiago entre fríos pasillos, calles y oficinas. El tiempo de espera nos demuestra lo incomodo y tedioso de esta situación para la postulante, que se traduce en desánimo y humillación por pasar largos minutos de pie sin un mínimo de comodidad, cargando con la ansiedad propia de esta situación. Todos estos parajes se nutren de las espontáneas conversaciones con otras postulantes, evidenciando los anhelos, frustraciones y miedos a las cuales se ven sometidas las candidatas por optar a un empleo en medio de una dura competencia, en un marco de auténtico maltrato laboral.

Para todos los públicos.

03.03.2012, 17:45 h. Corrección (Grecia, 2008, 87 min.) de Thanos Anastópulos, con Yorgos Simeonidis, Ornela Capetani, Savina Alimani, Nicos Yeorgakis y Buyar Alimani.

Yorgos sale de la cárcel y es un hombre libre. Sus pasos lo llevan a una escuela, donde se queda observando a una niña en un albergue en el que busca alojamiento y comida, mientras trata de acercarse a su madre. La razón por la que estuvo preso, su comportamiento, su relación con la niña y su madre se descubren poco a poco a través del silencio de los actores. La película está basada en hechos reales, en el asesinato de un inmigrante albanés por unos griegos en el marco de un partido de fútbol entre las selecciones nacionales de lοs dos países.

Para mayores de 15 años.

03.03.2012, 19:30 h. La Punta del Diablo (Argentina, 2006, 90 min.) de Marcelo Paván, con Manuel Callau, Romina Paula, Lautaro Delgado, Axel Pauls, Esteban Meloni, Claudio Corbelli, María Onetto y Pakriti Maduro.

Roberto es un exitoso neurocirujano que ha cumplido ya cincuenta años y por primera vez se encuentra frente a un diagnóstico irreversible. Decide emprender un viaje con el objeto de aislarse de sus afectos, sus ocupaciones y sus fantasmas y poner en suspenso su existencia. Todo va de acuerdo a sus planes hasta que María se cruza en su camino. Siguiendo un impulso que le parece ajeno, la sigue hasta Punta del Diablo, en Uruguay, donde descubre que la libertad de María tiene dueño: Franco. El silencio de un paraje desolado, la pesadez del mar que tiene la voluntad del deseo y la ausencia repentina de Franco detienen el tiempo en un instante terminal del que deberá sobrevivir a pesar suyo. Su indiferencia hacia todo se ve complicada por la presencia de María que, lentamente y pese a su resistencia, lo va conectando cada vez más con la vida y con la incertidumbre que le proporciona la certeza de sus sentimientos.

Para mayores de 15 años.

03.03.2012, 21:00 h. Coloquio con la participación de Marcelo Paván y Thanos Anastópulos, directores de las películas La Punta del Diablo y Corrección respectivamente. Coordina, Nicos Cavadías.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή

02.03.2012, 16:15 Μπλε βλεφαρίδες (Μεξικό, 2007, 98 λεπτά), του Ερνέστο Κοντρέρας με τους Σεσίλια Σουάρες, Ενρίκε Αρρεόλα, Άννα Οφέλια Μουργκία, Τιαρέ Σκάντα, Λουίσα Ουέρτας.

Η ταινία μας διηγείται την ιστορία της Μαρίνας, μιας υπαλλήλου στην εταιρεία Στολές Λουλίτα, η οποία, στον εορτασμό της επετείου από την ίδρυσης της εταιρείας, κερδίζει ένας ταξίδι για δύο στην Πλάγια Σαλαμάνδρα. Αλλά δεν έχει με ποιόν να πάει, διότι ζει μόνη της και δεν έχει φίλους. Συναντά τυχαία έναν μοναχικό άντρα, που όπως κι εκείνη, ζει για να ζει, χωρίς σκοπό στη ζωή του, η οποία είναι μάλλον βάρος παρά απόλαυση. Του προτείνει να τη συνοδεύσει αλλά τελικά πηγαίνει μόνη κι επιδιώκει να τον ξανασυναντήσει όταν επιστρέφει.

Βασικό θέμα της ταινίας η μοναξιά και η αποξένωση στη μεγαλούπολη, που ακόμα και για τους νέους αποδεικνύεται αξεπέραστη.

Κατάλληλο για άνω των 15 ετών.

02.03.2012, 18:15 Η περιπλανώμενη φιλενάδα (Αργεντινή, 2006, 85 λεπτά), της Άννα Κατς με τους Άννα Κατς, Κάρλος Πορταλούππι, Ντανιέλ Έντλερ, Έρικα Ρίβας, Αρτούτο Γκετς, Βιολέτα Ουρτιζμπερέα, Νικολάς Τακόνι, Κατρίν Μπικάρ.

Η Ινές κι ο φίλος της μαλώνουν μέσα σ’ ένα λεωφορείο, καθώς πηγαίνουν στο Μαρ ντε λας Πάμπας, μια λουτρόπολη, όπου σκοπεύουν να κάνουν ολιγοήμερες διακοπές. Τη στιγμή που πρέπει να κατέβουν από το λεωφορείο, η Ινές μένει μόνη διότι ο φίλος της δεν την ακολουθεί. Ξεκινούν λοιπόν γι’ αυτήν περίεργες διακοπές, με βόλτες στο δάσος, μαθήματα τοξοβολίας, γνωριμίες συμπαθητικών ξένων που γίνονται οι εφήμεροι φίλοι της, ενώ παράλληλα προσπαθεί να ξανακερδίσει τον άντρα που αγαπά.

Κατάλληλο για άνω των 15 ετών.

02.03.2012, 20:00 Το αποχωρητήριο του Πάπα (Ουρουγουάη, 2007, 90 λεπτά) των Ενρίκε Φερνάντες και Σέσαρ Τσαρλόνε με τους Σέσαρ Τρονκόσο, Βιρχίνια Μέντες, Μάριο Σίλβα, Βιρχίνια Ρουίς, Ένρι ντε Λεόν, Χοσέ Άρσε, Ροσάριο Ντος Σάντος, Ούγκο Μπλανταμούρο, Νέλσον Λένσε.

Βρισκόμαστε στο 1988 κι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄ πρόκειται να επισκεφθεί το Μέλο, μια φτωχή ακριτική κοινότητα της Ουρουγουάης. Ο ποντίφικας θα ξεκινήσει την περιοδεία του στη Λατινική Αμερική απ’ αυτή τη μικρή πόλη, όπου αναμένονται περί τους 50.000 προσκυνητές. Οι πιο ταπεινοί πιστεύουν ότι αυτή η επίσκεψη θα είναι θαυματουργεί για την ψυχή τους και για το πορτοφόλι τους. Πολλοί πιστεύουν ότι πουλώντας τρόφιμα και ποτά στο πλήθος θα πλουτίσουν. Ο Μπέτο όμως έχει μια καλύτερη ιδέα: να φτιάξει μπροστά στο σπίτι του ένα αποχωρητήριο και να το νοικιάζει.

Κατάλληλο για άνω των 7 ετών.

Σάββατο

03.03.2012, 16.00 h. Οργή (Chile, 2006, 74 λεπτά) του Όσκαρ Κάρντενας με τους Κάρολα Καρράσκο, Μπενχαμίν Μπέρχερ, Κονστάνσα Αγκίρρε, Ντανιέλα Σαλίνας, Τρινιδάδ Σκέγια, Ντανιέλα Ρίος.

H Καμίλα, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, είναι μια γραμματέας που ψάχνει για δουλειά για πάνω από έναν χρόνο.

Η προσπάθειά της να βρει δουλειά μετατρέπεται σε πραγματική περιπέτεια στο Σαντιάγο, στους διαφορετικούς χώρους αναμονής: κρύους διαδρόμους, δρόμους και γραφεία. Ο χρόνος αναμονής μας δείχνει πόσο άβολα και βαρετά είναι για την υποψήφια, πόσο αποκαρδιώνεται και πόσο αγχώνεται απ’ αυτή τη διαδικασία. Αυτός ο νεκρός χρόνος γεμίζει με αυθόρμητες συζητήσεις με άλλες υποψήφιες, συζητήσεις που μας φανερώνουν την αγωνία, το άγχος και τον φόβο αυτών των γυναικών που έρχονται αντιμέτωπες με τον ανταγωνισμό, τις συνεντεύξεις και την κακομεταχείριση στη δουλειά.

Κατάλληλο για όλους.


03.03.2012, 17:45 Διόρθωση (Ελλάδα, 2008, 87 λεπτά) του Θάνου Αναστόπουλου με τους Γιώργο Συμεωνίδη, Ορνέλα Καπετάνι, Σαβίνα Αλιμάνι, Νίκο Γεωργάκη, Μπουγιάρ Αλιμάνι.

Ο Γιώργος αποφυλακίζεται και είναι ελεύθερος. Τα βήματά του τον οδηγούν έξω από ένα σχολείο, όπου παρακολουθεί ένα κοριτσάκι και σ’ έναν ξενώνα όπου αναζητά στέγη και τροφή, ενώ παράλληλα προσπαθεί να προσεγγίσει τη μάνα του κοριτσιού. Ο λόγος για τον οποίο ήταν στη φυλακή, η συμπεριφορά του και η σχέση του με το κοριτσάκι και τη μάνα του αποκαλύπτονται σιγά-σιγά, μέσα απ’ τις σιωπές των ηρώων. Η ταινία βασίζεται στο πραγματικό γεγονός της δολοφονίας ενός αλβανού φιλάθλου από έλληνες, κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων των δύο χωρών.

Κατάλληλο για άνω των 15 ετών.


03.03.2012, 19:30 Το Ακρωτήρι του Διαβόλου (Αργεντινή, 2006, 90 λεπτά) του Μαρσέλο Παβάν με τους Μανουέλ Καγιάου, Ρομίνα Πάουλα, Λαουτάρο Ντελγκάδο, Άξελ Πάουλς, Εστέβαν Μελόνι, Κλάουδιο Κορμπέλι, Μαρία Ονέττο, Πακρίτι Μαδούρο.

Ο Ρομπέρτο είναι ένας επιτυχημένος νευροχειρουργός που έχει κλείσει τα πενήντα και για πρώτη φορά έρχεται αντιμέτωπος με μια ανίατη ασθένεια. Αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι με σκοπό να απομακρυνθεί από τους αγαπημένους του, τις ασχολίες του και τα φαντάσματά του και να τελειώσει τη ζωή του. Όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιό του μέχρι που συναντά στο δρόμο του τη Μαρία. Υπακούοντας σε μια παρόρμηση την ακολουθεί μέχρι το Ακρωτήρι του Διαβόλου, στην Ουρουγουάη, όπου ανακαλύπτει ότι η ελευθερία της Μαρίας έχει αφεντικό: τον Φράνκο. Η σιωπή του ζοφερού τοπίου, η επιβλητική παρουσία της θάλασσας και η ξαφνική απουσία του Φράνκο, σταματούν τον χρόνο σε μια καθοριστική στιγμή, κατά την οποία θα πρέπει να επιβιώσει. Η αδιαφορία του για τα πάντα περιπλέκεται από την παρουσία της Μαρίας που, αργά και παρά τις αντιστάσεις του, τον συνδέει ολοένα και περισσότερο με τη ζωή και με την αβεβαιότητα που του προκαλεί η βεβαιότητα των συναισθημάτων του.

Κατάλληλο για άνω των 15 ετών.

03.03.2012, 21:00 Συζήτηση με τη συμμετοχή του Μαρσέλο Παβάν και του Θάνου Αναστόπουλου, που σκηνοθέτησαν τις ταινίες Το Ακρωτήρι του Διαβόλου και Διόρθωση αντιστοίχως. Συντονίζει ο Νίκος Καββαδίας.

20.2.12

ΔΕΣΜΟΙ και θεματικά εργαστήρια αρχαίου δράματος.

Το Κέντρο Αρχαίου Δράματος ‘ΔΕΣΜΟΙ’ συνεχίζει τις δραστηριότητές του με θεματικά εργαστήρια πάνω στο αρχαίο δράμα, υπό την καθοδήγηση σημαντικών δημιουργών που έχουν διακριθεί στο είδος.



  • ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΟΥΛΙΩΤΗ Θέμα: «Χωρίς θέμα» Μάρτιος - Απρίλιος Σάββατο & Κυριακή 10:00-18:00 Έναρξη: 17 Μαρτίου Πρόγραμμα: 17/3, 18/3, 24/3, 25/3, 31/3, 1/4, 7/4, 8/4 Συμμετοχή:170€


  • ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ Θέμα: Μια μικρή παράσταση στον Ίωνα ή στον Αίαντα Μάρτιος - Απρίλιος Δευτέρα & Τρίτη 12:00-15:00 Έναρξη: 19 Μαρτίου Διάρκεια: 4 εβδομάδες Συμμετοχή:120€/μήνα

Πληροφορίες:


Κέντρο Αρχαίου Δράματος ‘ΔΕΣΜΟΙ’


Αρκτίνου 12, 11 365, Αθήνα, τηλ.:2107251173, 2107214050, Fax:2107214054 www.ancientgreekdrama.gr , email: ancdrama@gmail.com , ancdrama@otenet.gr

Μια συνάντηση με πρώτο στόχο την Ευρώπη των λαών.

«Η Ευρώπη των Πολυεθνικών»
Τράπεζες, βιομηχανίες τροφίμων και άλλες πολυεθνικές:
πώς επηρεάζουν την ευρωπαϊκή νομοθεσία

ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012, ώρα 19.30
Οργανώνεται από την Αττάκ Ελλάδας*
στο χώρο του Συνεταιρισμού Αλληλέγγυας Οικονομίας «Συν-Aλλοις**
Νηλέως 35 Θησείο, 5-7 λεπτά από το σταθμό


Ο Γιώργος Βασσάλος, ερευνητής του «Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών»***, θα μιλήσει για τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τη διατροφική ασφάλεια καθώς και πώς προκύπτουν οι πολιτικές λιτότητας.


Το «Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών»,παρακολουθεί την πολιτική δράση των πολυεθνικών και άλλων οικονομικών παραγόντων, καταγράφει και αποκαλύπτει τα «λόμπυ» που επηρεάζουν τη νομοθεσία και τη διακυβέρνηση στις Βρυξέλλες διευρύνοντας το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας στη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Γιώργος Δαρεμάς , δρ. κοινωνιολογίας, θα παρέμβει εκ μέρους της Αττάκ Ελλάδας σχετικά με το ρόλο του συστήματος των λόμπυ στη διόγκωση του δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ.


Το διάλογο -που θα ακολουθήσει- θα συντονίσει η Βάσω Κανελλοπούλου, δημοσιογράφος ιδρυτικό μέλος της Αττάκ Ελλάδας.

Η σε βάθος κατανόηση των μηχανισμών επιρροής αποτελεί προϋπόθεση για το πέρασμα από την Ευρώπη των πολυεθνικών στην Ευρώπη των λαών.
*
*Η Αττάκ είναι διεθνές κίνημα πολιτών για τον έλεγχο των χρηματοπιστωτικών αγορών, www.attac-hellas.org
**''Συν-Αλλοις'' - Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας. Εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο (www.synallois.org )
***Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe Observatory, www.corporateeurope.org )

17.2.12

Προτού πεις «ευχαριστώ», σκέψου και τις συνέπειες…

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, φορώ τακούνια και ένα παντελόνι, που βγήκε μακρύτερο του ποδιού, αλλά έρχεται στα ίσα του με το τακούνι. Θα μπορούσα, λοιπόν, να είμαι μια άλλη, που έχω βγει για να πιω ένα ποτό, αντί να είμαι με την πιτζάμα μου, όπως συνήθως συμβαίνει, μετατρέποντας τα προφορικά ερεθίσματα σε γλώσσα έκφρασης. Όμως, υπάρχουν λόγοι που έχω την ειδική αμφίεση. Πρώτον γιατί αποφεύγω να φορώ τακούνι, διότι τολμώ και περπατώ στο κέντρο της Αθήνας. Άρα, γιατί να μην το βάλω στο σπίτι που συμφέρει, διασφαλίζοντας την υγεία μου στο ακέραιο; Δεύτερον, γιατί ως αν ήμουν άλλη, έλαβα, σήμερα, ένα απαντητικό ημέηλ.

Φταίει το φόρτο εργασίας; Λένε πως αν τα πράγματα σου συμβούν δυο φορές, πρέπει να βγάλεις συμπέρασμα. Ή μάλλον τίποτα δεν πρέπει, απλώς μετά δεν το ξεχνάς. Θυμάσαι και το προηγούμενο, στο οποίο τότε δεν έδωσες σημασία. Λοιπόν, όταν έλαβα τον τόμο με το δοκίμιο, που είχα γράψει, για το μύθο της Αντιγόνης, από το Βρετανικό Συμβούλιο, -το φορέα του διαγωνισμού “Culture Past, Culture Future”, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ωνάση-, διάβασα και τη συνοδευτική επιστολή του φακέλου. Σκέφτηκα να τηλεφωνήσω για να πω «ευχαριστώ». Ζήτησα την υπεύθυνη, η οποία υπέγραφε το χαρτί και είχα γνωρίσει τις ημέρες των τραπεζωμάτων. Μάλιστα, τότε, την πρώτη φορά που μιλήσαμε, με είχε ρωτήσει και πόσοι ήμασταν –οι νικητές του διαγωνισμού- κι εγώ έκπληκτη απάντησα, δίνοντας τον αριθμό και προσθέτοντας, «όπως γράφει και το site σας»…αφού δεν ήμασταν πολλοί, όπως οι 199 του άβουλου σώματος μνημονίου ή της πυρόσβεσης, λογικό να μη μας θυμούνταν...

Οπότε, για να έρθω στο θέμα, της ευχαριστήριας συνθήκης εν Ελλάδι, το τηλέφωνο χτυπάει και με συνδέουν. Λέω κι εγώ το όνομά μου, ότι έλαβα τον τόμο και ευχαριστώ πολύ. Και για απάντηση, ακούω: «για θυμίστε μου»… μα, εγώ έπρεπε να υπενθυμίσω και εκείνη να θυμηθεί. Αλλά ψιλά γράμματα τώρα αυτά, εγώ «θύμισα» όπως εκείνη νόμιζε, και μετά, ναι, βεβαίως, γλυκά λόγια και όλα καλά. Πάει αυτό.

Τώρα, ας έρθω στο σημερινό γεγονός. Ιδού το χρονικό των γεγονότων: πριν από ένα μήνα τριγύρω, είχα μιλήσει για την ποίηση της Ελένης Βακαλό, στις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Όλα καλά, συμφωνήθηκε να μου δοθεί ένα αναμνηστικό cd από τη βραδιά. Θέλεις η αμέλειά μου ή η έμπνευση της κακιάς στιγμής-που ανατρέπει όλα τα προηγούμενα-, πήγα να το πάρω χτες, ενώ με περίμενε ένα δεκαπενθήμερο τριγύρω, ή ίσως δεκαήμερο. Κρατούσα, λοιπόν, τροφές για το καναρίνι μου, σολωμό, και μέσα σε όλα, το κεφάλι μου θυμήθηκε να περάσω και για το cd. Το πήρα ευτυχής.

Σήμερα που το άκουσα, ένιωσα όμορφα και επειδή παράλληλα έγραφα, σκέφτηκα να στείλω στην υπεύθυνη ένα ευχαριστώ μέσω ημέηλ, σημειώνοντας ότι «θυμάμαι τη βραδιά της 12ης Γενάρη». -Ναι, Ιανουαρίου είναι η σωστή διατύπωση αλλά έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε και τα λάθη των διατυπώσεων. Η προφορά «Γενάρη» μου φέρνει γύρη και χιόνι μαζί, τι να κάνουμε τώρα;-. Οπότε, λαμβάνω, μεταξύ άλλων, ως απάντηση; « Αντιγόνη, ευχαριστούμε εμείς. Ασχολήθηκες με τη δύσκολη εποχή του Κατσαρού και μας τον γνώρισες αλλιώς. Εγώ προσωπικά συγκινήθηκα γιατί τότε τον συναντούσα και μου έφερες μπροστά μου την εικόνα του»… εντάξει τα οράματα, καλό είναι να υπάρχουν, και όχι μόνο καλό είναι, είναι και ιερό…να βλέπεις, τώρα, οράματα τις εποχές που διανύουμε…μην το πεις ούτε του παπά! Αυτός θέλει και δε μπορεί, εσύ βλέπεις και χωρίς το ιερό καθήκον παραμάσχαλα;

Βρέθηκα, συνεπώς, έκπληκτη για δεύτερη φορά, που προσπάθησα να πω «ευχαριστώ». Βέβαια, απροσδόκητα με έπιασε και ένα νευρικό γέλιο, και τι κρίμα που μόνο το καναρίνι βρισκόταν στο σπίτι. Έτσι απροειδοποίητα στέλνονται τέτοια ημέηλ; Και θέλεις αυτός ο επινοημένος Κατσαρός, θέλεις αυτό το κακογραμμένο στο cd «ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΟΛΟ», φταίω για την κούτρα μου, που σκέφτηκα τρίχες κατσαρές; Τι άλλο αναμένεται να ακούσω και να δω;

Ποιος με περιμένει χωρίς σχόλια και γκρίνια;…φυσικά, ο θερμοσίφωνας. Και για ποιο ημέηλ θα είχα την επιθυμία να στέκομαι ώρες επί της οθόνης και να διαβάζω; Πάντως σίγουρα όχι για αυτό –το επεξηγηματικό με τις διασαφήσεις- της Ελένης Ζέρβα, καταγγέλλοντας για την Κατερίνα Σχινά, ότι λυπάται που «έστω και ένα μόνο πρόσωπο πραγματοποιεί εκστρατεία δυσφήμισης και αμφισβήτησης, όχι για να πετύχει τη διάσωση όσων μπορούν να διασωθούν, αλλά για να καταστρέψει ό,τι προσπαθούμε να διασώσουμε». Κι εγώ λυπάμαι διπλά: και που μαθαίνω τις ίντριγκες και που στην Ελλάδα, γινόμαστε ένα ορμητήριο κατηγόριας χωρίς χιούμορ. Τα «ευχαριστώ» δεν έχουν θέση στις επικοινωνίες μας;


*photo: Ουζμπεκιστάν, 2011, Χίβα, Donishmand

Το αστικό πανδαιμόνιο του κέρδους και της τουλίπας.

Το περασμένο απεργιακό Σάββατο, περιμένω για ταξί στην Αλεξάνδρας, ύστερα από ένα βιαστικό βάδισμα, μέσα από φοίνικες και ελιές στο Πεδίον του Άρεως. Καθ’ ότι θύμα της δημιουργικής οπτικής- εδώ πάσχισαν και υπήρξαμε θύματα της δημιουργικής λογιστικής, αυτό θα με πειράξει;- προλαβαίνω και σταματώ στο τσακ έναν ταξιτζή. Ποντάρω στο φυσιογνωμικό και, καθώς είναι εν εγρηγόρσει με το κινητό, περιμένω την ώρα. Μόλις το κίτρινο όχημα πλησιάζει την ιερή ζώνη – και φως φανάρι, περνάμε το γήπεδο του Παναθηναϊκού-, ρωτώ, τι ομάδα είστε; Βάζελος, λέει και, σχολιάζοντας, τι άλλο θα μπορούσαμε να είμαστε, μοστράρει το χτενάκι. Επιχείρηση «λευκές τρίχες». Χτενίζεται. Κι εγώ σκέφτομαι πόσο η αστική νοοτροπία –προσέξτε, μας βλέπει- έχει πέραση. Κρέμεται από ένα χτενάκι τσέπης. Η προσοχή μου, του είναι κέρδος. Τον προσέχω, λοιπόν, με ‘‘κερδοσκοπικό’’ ενδιαφέρον, να κοιτά το κινητό. Καθώς είμαστε ίδια ομάδα, έγινα ο άνθρωπός του. Μου δείχνει και διαβάζει. Χρήστο, τα θέλω μου δε συμπίπτουν με τα δικά σου, και κουράστηκα να αλλάζεις διαρκώς τη γνώμη σου, γράφει το μήνυμα. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει; Βγαίνει, σύντομα, το πόρισμα. Εσείς οι γυναίκες είστε αχάριστες. Να σου ένας ζογκλέρ στα φανάρια, στην Κηφισίας. Ο χρόνος τελειώνει και, η πολίτης, πρέπει να πω λίγα και καλά. Οπότε, τον ρωτώ, ύστερα από αυτό το μήνυμα, τι σκέφτεστε να κάνετε; Δεν ξέρει. Μα, δεν θα ήταν καλύτερα, χωρίς τα κινητά λοιπόν; Να τη βλέπετε και να έχετε ζωντανή μπάλα; Τόσα έξοδα, τόσος νταλκάς και τρία χρόνια τώρα; Συμφωνεί. Αν δεν είχαμε κινητά, τα πράγματα θα ήταν πιο απλά. Θα ζούσαμε περισσότερο από ανάμνηση, και λιγότερο για θυμό και αντιπαράθεση. Αλλά ποιος τιμά τα έξοδα, και οι δύο έχουν σύνδεση. Α, έχετε σύνδεση, επαναλαμβάνω. Ε, τότε συνδεθείτε καλύτερα. Και έτσι, γελώντας, με ατάκα και ελάχιστη χρέωση, λέμε αντίο και με τη μεταπώληση γέλιου φεύγω. Σκέφτομαι ότι, με αφορμή τα κινητά, έχουν καλλιεργηθεί σχέσεις τουλίπας: σχέσεις του κέρδους, θυμού αλλά και αποθεματικού θάρρους, να γράφεις όσα ο άλλος δεν σου δίνει χρόνο και ευκαιρία να πεις. Περί τουλιπομανίας ο λόγος: το πρώτο από τα κερδοσκοπικά σκάνδαλα μεγάλου βεληνεκούς, -ειδικότερα στις Κάτω Χώρες τη δεκαετία του 1630-, αφορούσε στην απόκτηση των βολβών τουλίπας και στην επιτυχή μεταπώλησή τους, ώστε να στηθεί μια οργανωμένη χρηματιστηριακή συναλλαγή, όπου σύντομα συμμετείχαν όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Αυτά συνέβησαν μέχρι το 1637. Μετά οι κτήτορες έμειναν αποσβολωμένοι με τους βολβούς άνευ αγοραστικού ενδιαφέροντος. (Βλ. Βέρνερ Ζόμπαρτ Ο Αστός, Πνευματικές προϋποθέσεις και ιστορική πορεία του δυτικού καπιταλισμού, μτφρ. Κώστα Κουτσουρέλη, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1998, σ. 58). Μπορεί, λοιπόν, ο φυσιοδίφης Busbeck από την Αδριανούπολη να έφερε -το 1554 στη Δυτική Ευρώπη- την τουλίπα, όμως θεωρείται πλειοψηφεί ότι οι τουλίπες προέρχονται από την Ολλανδία. Όπως αντίστοιχα, πλειοψηφεί στέλνονται μηνύματα, να βλέπουμε ότι δεν καταλαβαινόμαστε και συγχρόνως να ενισχύουμε την κερδοφορία στο αστικό πανδαιμόνιο. Μας χρειάζεται, ιδίως τώρα, το θέατρο. Διότι, «πουθενά αλλού η ανάμνηση δεν παίρνει το αίμα της πίσω. Πολύ εύκολα στο θέατρο χειροκροτούμε τις αναμνήσεις μας», ο Βασίλης Παπαβασιλείου είχε πει, -μια βραδιά στο Ελληνικό κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, στη Σουλτάνη των Εξαρχείων-. Δεν συμφωνείτε;

Οι κλέφτες των σαλονιών και των σπαστών ελληνικών

Οι κλέφτες των σαλονιών είναι οι κλέφτες των σπαστών ελληνικών. Πλέον, σε σπαστά ελληνικά μιλούν τις ανάγκες της χώρας. Ξέχασαν μάλλον τη χώρα στο όνομα του κράτους: του κράτους της κλεψιάς, όπως καλλιέργησαν αυτήν την μονομερή και αρνητική εικόνα του, για τα τελευταία χρόνια. Εξαιρετικά. Στα εκπαιδευτικά και πολύ ενδιαφέροντα προγράμματα του TV5, προστέθηκε, για αυτήν την εβδομάδα, βίντεο που αφορά στην Ελλάδα και την ημέρα της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2012. Και στο βίντεο, η θέση των πολιτών είναι ότι η αστυνομία ξεκίνησε τα επεισόδια, κόντρα σε ένα οργανωμένα παραταγμένο πλήθος. Σαφώς και αυτή η εικόνα δεν ενισχύει καθόλου την προσπάθεια των ίδιων υπεύθυνων, να φέρουν επενδύσεις και τουρισμό στη χώρα. Όμως, δεν πλήττονται και ιδιαίτερα, ως μονάδες, ξένοι στον τόπο τους και χωρίς να περπατούν και να συγχρωτίζονται με τον κόσμο. Ανήκουν στη δική τους τάξη, παράταξη, ανάταξη. Όπως και αν διατυπωθεί, ο τύπος τους θα είναι αυτός μιας τάξης. Στο όνομα της τάξης και του συμφέροντος. Και όμως, το μνημόνιο, ως παράγωγο μνήμης, αφορά αυτούς και μόνο. Αφορά αυτούς που το ψήφισαν. Διότι, κινδυνεύουν να βρεθούν αγκαζέ με την νευρωτική και ψυχωτική κατάθλιψη. Καθώς, διαβάζω –κουβαλώ αυτό το κουσούρι- στις Οριακές καταστάσεις και παθολογικός ναρκισσισμός, του Όττο Κέρνμπεργκ, των εκδόσεων Καστανιώτη, Αθήνα 2007, τη θέση κάποιου Cary ότι «η ‘‘κατάθλιψη’’ στο πλαίσιο του οριακού συνδρόμου χαρακτηρίζεται περισσότερο από μια αίσθηση ματαιότητας και από διάχυτα αισθήματα μοναξιάς, απομόνωσης και θυμού παρά από μια νευρωτική και ψυχωτική κατάθλιψη που θα χαρακτηριζόταν από αισθήματα ενοχής και μείωσης του εαυτού» (σ. 208). Αν λοιπόν, τα βράδια του ύπνου, τότε που μοιραία αποχωρίζονται την τάξη τους, έχουν να παλέψουν με την ανθρώπινη διάσταση του πράγματος, απλά να έχουν υπόψη τους και τη γνωμάτευση, το δυνάστη του να μην έχεις γνώμη. Αφού, ενοχή και ανάγκη τιμωρίας ανέκαθεν είχαν σχέση, πέραν του παλιού φροϋδικού περιεχομένου. Και ιδού η ευκαιρία, η Βουλή να εκσυγχρονιστεί τιμώντας φιλόξενα τον πολιτισμό της ασθένειας: υπάρχουν κονδύλια, να δοθούν ιατρικές γνωματεύσεις, ότι και οι 199 στέκουν καλώς; Όταν σε αυτή τη χώρα οι εκπαιδευτικοί κάποτε είχαν επετηρίδα και μετά τους μίλησαν για ΑΣΕΠ, και δίνουν εξετάσεις διαρκώς, και έχουν αποφανθεί για την ψυχική υγεία τους, μας προβλημάτισε η ψυχική υγεία των βουλευτών; Αλήθεια, πλέον στην εποχή του brand, μήπως δεν ήταν ανέκδοτο, ότι μια φορά και έναν καιρό υπήρξε κόμμα που έβαλε υποψήφια κάποια Σαρροκώσταινα; Αυτός δηλαδή που το εισηγήθηκε, πάει καλά; Όχι γιατί στην ανάγκη, μπορεί μερικοί να ζητούν χαρτί από γιατρό, ότι έπασχαν από οξεία πολυμυαλίτιδα, και το μυαλό τους αποφάσιζε αντί για αυτούς, εφόσον προτάσσουν τη λογική για το ψήφισμα κοπής μνημονίου… οι κλέφτες των σπαστών ελληνικών.