Το πρόγραμμα IberiaGraeca(Ελληνική Ιβηρία), 26/3

26.03.2012, 19:30 h.
JORNADA DE ARQUEOLOGÍA
El proyecto Iberia Graeca

En esta jornada se presentará el Centro Iberia Graeca, creado por el Ministerio de Cultura del Estado Español y por el Departamento de Cultura de la Generalitat de Catalunya en el año 2007. Su objetivo es la documentación, investigación y difusión del patrimonio arqueológico griego en la Península Ibérica. La sede del Centro está ubicada en Sant Martí d’Empúries (L’Escala, Girona), en el primer núcleo fundacional (la Palaiapolis) de Emporion (Empúries), la colonia griega más occidental documentada en el Mediterráneo. Uno de los objetivos principales del Centro es la creación de una página web (www.iberiagraeca.org) donde se recoja toda la información existente que proporcionen los diferentes yacimientos arqueológicos de España y Portugal sobre la presencia griega en la antigua Iberia.

En el mismo acto se presentará también una publicación de divulgación científica sobre el legado arqueológico griego en Iberia en la que han colaborado diferentes investigadores españoles.



En español con traducción simultánea al griego.



Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23, Atenas.

Entrada libre.


26.03.2012, 19:30

ΗΜΕΡΙΔΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ
Το πρόγραμμα IberiaGraeca(Ελληνική Ιβηρία)

Στην ημερίδα αυτή θα παρουσιαστεί το Κέντρο Iberia Graeca, που ίδρυσε το 2007 το ισπανικό Υπουργείο Πολιτισμού και το Τμήμα Πολιτισμού της Κυβέρνησης της Καταλωνίας. Αντικείμενό του είναι η τεκμηρίωση, η έρευνα και η διάδοση της ελληνικής αρχαιολογικής κληρονομιάς στην Ιβηρική Χερσόνησο. Η έδρα του Κέντρου βρίσκεται στον Άγιο Μαρτίνο του Εμπορίου (Λ’ Εσκάλα, Τζιρόνα), στον ιδρυτικό πυρήνα (Παλαιά Πόλη) της ελληνικής αποικίας του Εμπορίου (Εμπούριες), την δυτικότερη τεκμηριωμένη ελληνική αποικία στη Μεσόγειο. Ένας από τους βασικούς στόχους του Κέντρου είναι η δημιουργία μιας ιστοσελίδας (www.iberiagraeca.org) με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες για τους αρχαιολογικούς χώρους στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, που έχουν σχέση με την ελληνική παρουσία στην αρχαία Ιβηρία.

Στην εκδήλωση θα παρουσιαστεί επίσης μια επιστημονική έκδοση για την ελληνική αρχαιολογική κληρονομιά στην Ιβηρία, στην οποία έχουν συνεργαστεί διάφοροι ισπανοί ερευνητές.

Στα ισπανικά με ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά.

Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας. Μητροπόλεως 23, Αθήνα.

Είσοδος ελεύθερη.

La mirada de Ouka Leele, de Rafael Gordon, 28/3

28.03.2012, 19:30 h.

PROYECCIÓN CINEMATOGRÁFICA

La mirada de Ouka Leele, de Rafael Gordon

En el marco de la exposición Ouka Leele: La utopía transgresora (de 7 de marzo a 21 de abril), organizada por la Embajada de España y el Instituto Cervantes, se proyectará la película documental La mirada de Ouka Leele (2009, 117’) dirigida por Rafael Gordon.


La mirada de Ouka Leele repasa la trayectoria de la reconocida artista, emblema de “la movida madrileña”, aprovechando el proceso de creación de un gran mural que ésta realizó en Murcia.

El documental, que se rodó a lo largo de cinco años, fue nominado a los Goya como mejor documental en 2010 y recibió el premio al “Mejor Largometraje Documental” del Círculo de Escritores Cinematográficos de España en 2009.


Con subtítulos en griego.

Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23, Atenas.


Entrada gratuita, pero controlada, hasta completar el aforo. Media hora antes se repartirán entradas solo a las personas presentes. No se permiten espectadores de pie en la sala. La proyección empezará exactamente a la hora programada.


28.03.2012, 19:30 h.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Το βλέμμα της Ούκα Λεέλε του Ραφαέλ Γκόρντον

Στο πλαίσιο της έκθεσης Ούκα Λεέλε: Η παραβατική ουτοπία (7 Μαρτίου – 21 Απριλίου) που διοργανώνουν η Πρεσβεία της Ισπανίας και το Ινστιτούτο Θερβάντες, θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ Το βλέμμα της Ούκα Λεέλε (2009, 117’) σε σκηνοθεσία του Ραφαέλ Γκόρντον.

Το βλέμμα της Ouka Leele παρακολουθεί την πορεία της αναγνωρισμένης καλλιτέχνιδας –έμβλημα του κινήματος «μοβίδα» της Μαδρίτης, μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας μιας μεγάλης τοιχογραφίας που φιλοτέχνησε στη Μούρθια.

Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε σε διάστημα πέντε ετών και ήταν υποψήφιο ως καλύτερο ντοκιμαντέρ για τα βραβεία Γκόγια το 2010 και βραβευμένο ως Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους από την Εταιρεία Κινηματογραφικών Συγγραφέων της Ισπανίας το 2009.

Με υποτίτλους στα ελληνικά.

Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Αθήνα.

Είσοδος δωρεάν αλλά ελεγχόμενη, μέχρι να συμπληρωθούν οι θέσεις. Μισή ώρα πριν από την έναρξη της ταινίας, θα μοιραστούν εισιτήρια μόνο στους παρόντες. Δεν επιτρέπονται όρθιοι θεατές στην αίθουσα. Η προβολή θ’ αρχίσει ακριβώς στην προγραμματισμένη ώρα.

Malas noticias para la poesía...?

Malas noticias para la poesía
Por: Javier Rodríguez Marcos 21 de marzo de 2012

RogelioDu-Calme
Du Calme. Obra de Rogelio López Cuenca.

Malas noticias para la poesía: hoy es el Día Mundial de la Poesía. Muy mal deben de andar las cosas para necesitar un Día Mundial de Loquesea, para tanta mayúscula. ¿Existe un día mundial de la prosa? Pregunto. Lo dudo. Lo hay de las especies en vía de extinción, de las enfermedades raras, de las minorías perseguidas, contra el cambio climático y a favor de la paz. Contra el cáncer y contra la diabetes, la miopía y la hipermetropía. A favor de los osos y del lince ibérico. Malas noticias para la poesía.

A veces un lector de poesía parece alguien que sabe griego clásico, o latín. Alguien que sabe interpretar una lengua muerta. A su alrededor, la gente olvida que también ellos estudiaron latín en el bachillerato. Les suena pero no se ven capaces. Creen que es difícil, oscura, hermética, cursi, pudorosa o impúdica. Que no va con ellos.

En la última encuesta (2011) de la Federación de Gremios de Editores de España sobre Hábitos de lectura y compra de libros en España, el 70 % de los lectores frecuentes (aquellos que leen por lo menos alguna vez a la semana; con generosidad) compra o lee libros de literatura. Hasta ahí, bien, previsible. El desglose es lo que, sin embargo, pone las cosas en su sitio: de ese 70%:

el 94,5% dice leer novela y cuento
el 4,4% ensayo
el 1% poesía
el 0,1% teatro

En 2010, esa misma encuesta dice que el 1% de la poesía era 1,6%.
Ritmo, rima, aritmética.

“A algunos les gusta la poesía”, se titula un célebre poema de Wislawa Szymborska que, en traducción de Gerardo Beltrán, David A. Carrión y Abel Murcia, arranca:

“A algunos,
es decir, no a todos.
Ni siquiera a los más, sino a los menos.
Sin contar las escuelas, donde es obligatoria,
y a los mismos poetas,
serán dos de cada mil personas”.

Y dos estrofas más.

Seamos optimistas. Mientras importen las palabras, la poesía importará. Aunque sea el 1% de un 70%. “De la disputa con los demás hacemos retórica; de la disputa con nosotros mismos, hacemos poesía” (o la leemos). Cosas de Yeats. Y otra definición. Una de Coleridge que le gustaba a Cernuda: “Las mejores palabras en el mejor orden”. Eso es poesía.

A la gente le gusta la poesía. Pero no lo sabe. Lo que no le gustan son los poetas, me temo. Confunden el bailarín y el baile. O tal vez la poesía ha vuelto a las canciones, a la música, de donde salió. Los libros, bien mirado, son cosa muy reciente.

O será que la poesía se ahoga en su propio prestigio.

Esto dice un poema de Marianne Moore titulado “Poesía”:

“A mí también me disgusta.

Al leerla, sin embargo, con absoluto desdén, uno descubre en ella, después de todo, un lugar para lo genuino”.

El poema, cuya primera versión, es mucho más larga, está en la Poesía completa de Moore publicada por Lumen con versión de Olivia de Miguel, que ganó por esa obra el Premio Nacional de Traducción del año pasado.

Tal vez solo merezca la pena la poesía que pasa la prueba del desdén. O la prueba de un Día Mundial.

No todo, sin embargo, son malas noticias. Terminemos con una buena. Acaba de publicarse en España Ventanas encendidas (Visor), una antología de la obra poética de Fabio Morábito, mexicano nacido en Alejandría de padres italianos que ha hecho de toda esa mezcla la piedra angular de muchos de sus versos. La selección es de otro poeta, Juan Carlos Abril. E incluye un poema del libro Alguien de lava (2002) que dice así:

Cuando tocando madera
dices toco madera,
¿qué pájaro se cae,
qué flor se extingue en algún lado?
Cuando tocas madera
para desviar el rayo que temes,
¿qué rima o llanto estás matando?
Tocas madera para apagar un eco,
para matar un brillo,
para no ser herido,
ganas rebaño
a cambio de la savia que pierdes,
dejas un poco, para ser madera, de ser árbol,
el árbol que lo acepta todo:
la flor, el pájaro y el rayo.

Yo creo que pasa la prueba de Marianne Moore, pero cuanto menos se añada a un poema, mejor. Seguro que todo el mundo recuerda uno que pasa el examen.

NOTA. La obra de Rogelio López Cuenca que encabeza esta entrada se basa en el poema de Auden "En memoria de W. B. Yeats", concretamente en los versos que dicen: "For poetry makes nothing happen: it survives / In the valley of its making where executives / Would never want to tamper...". En la traducción que Jordi Doce, otro poeta, publicó en el volumen Los señores del límite (Galaxia Gutenberg / Círculo de Lectores, 2007), dicen así: "Pues la poesía nada consigue; sobrevive tan sólo / En el cauce que ella misma ha creado, donde los hombres de negocios / Jamás querrían demorarse".

http://blogs.elpais.com/letra-pequena/2012/03/malas-noticias-para-la-poesia.html
http://politica.elpais.com/autor/javier_rodriguez_marcos/a/

Ελένη ή ο κανένας στο θέατρο Άνεσις ως τις 11/4.

Το πένθος ως εγγραφή
και η ανάγνωση της γυναικείας ταυτότητας

Η υπόθεση της παράστασης Ελένη ή ο Κανένας βασίζεται στη ζωή της Σπετσιώτισσας Ελένης Μπούκουρα, η οποία γεννήθηκε τη χρονιά της επανάστασης του 1821 και υπήρξε η πρώτη σπουδασμένη Ελληνίδα ζωγράφος. Είναι η ιστορία της Ελληνίδας που πίστεψε στον ουρανό, όπου τοποθέτησε τον εαυτό της. Ντύθηκε άντρας με σκοπό να σπουδάσει ζωγραφική στην Ιταλία. Εκεί, ο έρωτας εμφανίστηκε στο πρόσωπο του ζωγράφου και επαναστάτη Φραντζέσκο Σαβέριο Αλταμούρα, τον οποίο παντρεύτηκε. Όμως, η επιστροφή στην Αθήνα, τη νεοσύστατη πρωτεύουσα της Ελλάδας, εγκυμονεί δυσάρεστα γεγονότα, το θάνατο των νεαρών παιδιών της, της κόρης της Σοφίας και του περίφημου ζωγράφου Ιωάννη Αλταμούρα. Παράλληλα, η εξαφάνιση του τρίτου της παιδιού υπήρξε καθοριστική για τον έγκλειστο και μυστηριώδη βίο της, στις Σπέτσες, έως το θάνατό της, το 1900.

Η μεταφορά του μυθιστορήματος της Ρέας Γαλανάκη «Ελένη ή ο κανένας», στο θέατρο ΑΝΕΣΙΣ, στηρίζεται στη διεργασία ανάμεσα στον θεατρικό και στο λογοτεχνικό λόγο. Διότι, η θεατρική παράσταση, ο τίτλος της οποίας εκφράζει ένα διαζευκτικό ορισμό, άρα βασίζεται σε μια ρητορική εκφορά του μη-όλου, «μιλά» μια αλήθεια που αναζητείται, στον κοινό άξονα της συνύπαρξης των δύο κόσμων: Θεάτρου και Λογοτεχνίας. Υπό αυτήν την έννοια, η αλήθεια εδώ δεν είναι παρά επιφυλακτική· έγκειται στην αιχμή του «κειμένου», -είτε του μυθιστορήματος είτε της παράστασης-. Κατά συνέπεια, η αλήθεια εμφωλεύει στην ερμηνεία της διττής φύσης του κειμένου. Το μεταίχμιο, -ως επιτέλεσμα της αιχμής, υπό τον όρο ότι η αιχμή εκλαμβάνεται ως σημαίνον και το μεταίχμιο ως σημαινόμενο-, προσφέρεται στους θεατές στη βάση του επιχειρήματος, ότι το θεμέλιο του λόγου προς τεκμηρίωση είναι αόριστο, αμιγώς ανάλογο του «ομιλούντος όντος». Οι άνθρωποι μιλούν για να ειδοποιούν, για όσα δεν μπορούν να ιδιοποιηθούν. Ούτε η γλώσσα, ακόμη και η μητρική μας, μας κάνει τη χάρη.

Εφόσον, λοιπόν, η μεταφορά του έργου Ελένη ή ο Κανένας επί σκηνής εμψυχώνεται από την ηθοποιό Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, εξυπακούεται ότι ο ρόλος της δεν είναι από αυτούς, που εκφέρονται με άνεση και μονομερή συμπάθεια. Προσπαθώντας να σεβαστεί τη σχέση της κειμενικής ισοδυναμίας, η σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη κινείται στην ιδέα ότι, η προϋπόθεση του λογοτεχνικού προσδιορίζει την υπόθεση του θεατρικού, στο πλαίσιο του οποίου η δράση αναπτύσσεται και ως μη-δράση, ως μια απόδραση, που αποκαλύπτει την αγωνία της επίδρασης… Ώστε, η διαχείριση του θανάτου και η εγγραφή του πένθους, δεν εγκαθιδρύουν απλώς τη ζωή της ζωγράφου, ως θανατογραφική· εμπράκτως αποκαλύπτεται ότι η «εαυτότητα» είναι μια δύναμη που σχηματίζεται αντιφατικά, υπόψη ζωής και θανάτου συγχρόνως. Ήδη, από τον Ντερριντά έχει καταστεί σαφές ότι, ως πράξη της εαυτότητας, «η ομολογία είναι ένας λόγος που βρίσκεται πέραν της γνώσης, μία πράξη που μεταμορφώνει τη σχέση προς τον άλλον, που μεταμορφώνει εμένα τον ίδιο, και ενίοτε αιφνιδιαστικά» (βλ. http://www.aletheia.gr/text.html). Οπότε, το πένθος, ως εγγραφή, συντελεί στην ανάγνωση της γυναικείας ταυτότητας, τη στιγμή που η ηθοποιός Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου χρησιμοποιεί, για άντρο, τη φωνή της, προκειμένου να μεταφέρει την αίσθηση για το μη-όλο, που είναι η γυναίκα για το Λακάν· ο Λακάν έχει επισημάνει ότι «δεν υπάρχει Η γυναίκα, οριστικό άρθρο που δηλώνει το καθολικό» -(βλ. Ζακ Λακάν, Σεμινάριο Εικοστό, ακόμη, δίγλωσση έκδοση, μτφρ. Βλάση Σκολίδη, εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2011, σ. 175)-.

Το καταληκτικό συμπέρασμα είναι ότι η πολύπαθη ιστορία της Ελένης θα μπορούσε συμβολικά να παραλληλιστεί με την πολύπαθη ιστορία της Ελλάδας, ιδίως αν κάνουμε την αντιστοιχία με Το μύθο της Ελένης του Jean-Louis Backès, -(βλ. Ο μύθος της Ελένης, μτφρ. Μαίρης Γιόση, έκδοση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών σε συνεργασία με το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1993)-, ο οποίος έχει ανατρέξει στο μύθο της ωραίας Ελένης και της σημασίας του για την ίδια την ελληνικότητα.

Εν κατακλείδι, το γεγονός ότι μια θεατρική αίθουσα γεμίζει από θεατές, που επιθυμούν να δουν ένα θεατρικό αφήγημα, είναι επιτυχία. Όμως, είναι και σημάδι ότι, ιδίως στην εποχή μας, έχουμε ανάγκη από τη μυθοπλασία και τη μυθοποιία. Και τούτο διότι, η δουλειά πάνω στον εαυτό μας υπαινίσσεται την παράδοση και την επίκληση στο παρελθόν, με απώτερο σκοπό το μεταίχμιο λογοτεχνίας και θεάτρου να είναι δέλεαρ για τη σκέψη. Ώστε, αναγκαία και αναπόφευκτα, το ενδιαφέρον των θεατών θα περιστρέφεται γύρω από το όνομα και την ιστορικότητα σπουδαίων μορφών, όπως της Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα.

* Τη θεατρική μεταφορά υπογράφουν οι Αθανασία Γκανά και Θέμης Μουμουλίδης, το σκηνικό και τα κοστούμια η Παναγιώτα Κοκκορού, τη μουσική επιμέλεια η Γεωργία Αλεβιζάκη και τους φωτισμούς ο Νίκος Σωτηρόπουλος.

Παραστάσεις που απομένουν: 24, 25, 26, 31 Μαρτίου, 1, 2, 7, 8, 9, 10, 11 Απριλίου
Ώρες: Σάββατο ώρα 18.15
Κυριακή ώρα 18.15
Δευτέρα ώρα 21.00
Τιμές εισιτηρίων : Πλατεία 14 ευρώ , φοιτητικό 9 ευρώ
Εξώστης 9 ευρώ
ΚΥΡΙΑΚΗ 18.15 Πλατεία 11 ευρώ Εξώστης 9 ευρώ
Άνω των 65 ετών 11 ευρώ
Διάρκεια 65 λεπτά
Πληροφορίες κρατήσεις:
Θέατρο ΑΝΕΣΙΣ Λ. Κηφισίας 14 Αμπελόκηποι [ μετρό Αμπελόκηποι ]
Τηλέφωνο 210 7488881

Ποιος είναι Έλληνας πολίτης;...22/3 στις 19.00.

Η ομάδα “gododo” και οι δράσεις της στη Δ. Αφρική

Τη Δευτέρα 19 Μαρτίου στις 8 - 10 το βράδυ, στο art bar "Ποιήματα και εγκλήματα" των Εκδόσεων Γαβριηλίδη, -Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το σταθμό Μετρό)- θα παρουσιαστούν τα έργα, που υλοποιούνται στην Αφρική και θα γνωστοποιηθεί ο τρόπος παρέμβασης σε έναν άλλο πολιτισμό, διαφορετικό από το δικό μας. Δεν πρόκειται παρά για μία πρόταση σε ένα επιτόπιο ταξίδι αλληλεγγύης.

gododo* - Africa



Περί τίνος πρόκειται;
Υποστήριξη μικρών αναπτυξιακών έργων στη Δυτική Αφρική:
Με επιτόπια επίσκεψη , όπου ο επισκέπτης θα γνωρίσει τον τοπικό τρόπο ζωής και την κουλτούρα «από μέσα» και θα ενισχύσει το τοπικό εισόδημα
Με άμεση οικονομική ενίσχυση των έργων

Πού;
Στο Togo και στο Benin, στη νοτιοδυτική Αφρική.
Κόλπος Γουϊνέας, συντεταγμένες 8o 00’ Ν, 1ο 10’ Ε.

Γιατί εκεί;
Πρόκειται για δύο από τις πιο φτωχές χώρες του πλανήτη, για κοινωνίες επιβίωσης (λιγότερο από 1 US $ /ημέρα), με δυσκολίες πρόσβασης σε νερό, με επιδημίες και άλλα δεινά…

Από ποιούς οργανώνεται;
Από την Ομάδα “gododo” σε συνεργασία με τον βελγικό ΜΚΟ TRANSFAIRES

Τι είδους παρέμβαση γίνεται;
Στήριξη μικρών έργων με σκοπό τη δημιουργία τοπικού εισοδήματος και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.

Με ποια φιλοσοφία προσέγγισης;
Τα έργα προτείνονται και υλοποιούνται από την τοπική κοινότητα και το προσδοκώμενο όφελος αφορά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, αν όχι όλους.
Στηρίζεται η δημιουργία βιώσιμων έργων που στη συνέχεια λειτουργούν αυτόνομα, με δικά τους έσοδα.
Προσφέρεται αλληλεγγύη και όχι βοήθεια.

Πώς χρηματοδοτείται;
Αποκλειστικά από ιδιωτικούς πόρους.

Τι έχει γίνει μέχρι σήμερα και σε ποιους τομείς;
Υγεία και υγιεινή της κοινότητας:
Δημιουργία Κέντρου Υγείας – Φαρμακείου στο Hekpe που εξυπηρετεί 5000 άτομα
Τουρισμός:
Δημιουργία του ‘’χωριού του gododo“ - 4 καταλύματα με εγκαταστάσεις υγιεινής και κοινόχρηστο πολυχώρο - στο Gabi
Επιχειρηματικότητα:
Χρηματοδότηση 4 γεωργικών παραγωγικών σχεδίων με τη μέθοδο της μικροπίστωσης σε 4 διαφορετικά χωριά
Υποστήριξη κατασκευής Εμπορικού Κέντρου για πώληση αγροτικών προϊόντων (Paugnon – Benin).
Πολιτισμός:
Δημιουργία Πολιτιστικού Κέντρου – Βιβλιοθήκης στο Fokpo II

(* συνάντηση, επαφή, σμίξιμο, στη γλώσσα Ewe)

Ο νόμος άλλαξε πολύ: Μήνυση ναι, παράβολο όχι.

Το παρακάτω δελτίο τύπου δίνει την ελπίδα και στέλνει το μήνυμα στην κοινωνία, ότι οι θεσμοί λειτουργούν. Και δουλεύουν.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΜΗΝΥΣΗ

ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΑΣ

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ενημερώσει ότι καταργήθηκε η υποχρέωση καταβολής του παραβόλου για μήνυση από τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Ειδικότερα, στο άρθρο 28 "Ρυθμίσεις για την έγκληση" (το οποίο αντικαθιστά το άρθρο 46 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας) παρ. 2 του Ν. 4055/2012 "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής" (Φ.Ε.Κ. 51 Α’-12/03/2012), ορίζεται σαφώς πλέον, ότι εξαιρούνται της ανωτέρω υποχρέωσης τα άτομα, που βάσει του Ν. 3.226/2004 ορίζονται ως δικαιούχοι νομικής βοήθειας και υποβάλλουν μήνυση "για τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής και τα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας".

Τονίζεται, ότι πριν από την εν λόγω ρύθμιση ο παθών ή η παθούσα, που επεδίωκε τη δίωξη της αξιόποινης πράξης, προκειμένου να γίνει δεκτή από το Δικαστήριο η μήνυσή του/της, όφειλε να καταθέσει παράβολο ύψους € 100 υπέρ των Δημοσίου. Σε περίπτωση μη καταβολής του παραβόλου δε, η μήνυση απορριπτόταν ως απαράδεκτη.

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων θεωρεί ουσιαστική την αναμόρφωση της διαδικασίας, που πλέον συνδράμει στην καταπολέμηση του φαινομένου της βίας. Με την υιοθέτηση του ανωτέρου, μέτρου, δεν θα αποθαρρύνονται, στη πράξη, οι πολίτες, κυρίως οι γυναίκες, να προβαίνουν στις προβλεπόμενες, νόμιμες ενέργειες, επιδιώκοντας την αποκατάσταση της ζημίας, που έχουν υποστεί.

Ας σημειωθεί ότι η ρύθμιση αυτή προωθήθηκε από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κατόπιν αιτήματος της «Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής της με σκοπό την επεξεργασία Σχεδίου Νόμου για την Αντιμετώπιση της Βίας κατά των Γυναικών» που λειτούργησε για τις ανάγκες του «Εθνικού Προγράμματος για την Ουσιαστική Ισότητα των Φύλων 2010-2013» της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων.