Το TEEN ART FEST μόλις αρχίζει δράση για νέους

                                      

Ο Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων στηρίζει και συνεργάζεται με το «Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης» και τον χώρο τέχνης ¨12 Ακροπόλεις” στο πλαίσιο της επιμορφωτικής δράσης για την πρόληψη βίας και την ενδυνάμωση των νέων.
 
Στόχος του προγράμματος TEEN ART FEST είναι, οι νέοι να έχουν την
ευκαιρία και να καλλιεργήσουν δεξιότητες και ταλέντα ώστε να
επικοινωνούν και να διεκδικούν μέσα από την Τέχνη και τον Πολιτισμό,
με επίκεντρο τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.



Ο χώρος τέχνης «12 ΑΚΡΟΠΟΛΕΙΣ» έχει αναλάβει την διοικητική και
γραμματειακή ευθύνη του έργου.
Υπεύθυνη παιδαγωγικά, είναι η εκπαιδευτικός Τέχνης, Νίκη Ρουμπάνη, που
υπηρετεί στο 2ο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθήνας.


Χώρος :
Στον χώρο του Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α., Λ. Αλεξάνδρας 152, Μετρό Αμπελοκήπων.
Χρόνος:
11πμ -2μμ, κάθε Κυριακή και 5-8μμ, εφόσον δημιουργηθεί απογευματινό
τμήμα..
Το Πρόγραμμα περιλαμβάνει δύο υποπρογράμματα από καλλιτεχνικά-
επιμορφωτικά δρώμενα, με δυνατότητα παρακολούθησης από 45 το πολύ
άτομα κάθε φορά, ηλικίας από 13-18 ετών.

Ενότητες του Προγράμματος:
Πέντε τρίωρες συναντήσεις καλλιτεχνικής δημιουργίας με θέματα:

• Χρώμα – η δύναμη του ρυθμού και η μελωδία της αρμονίας.
• Άνθρωπος – ο άνθρωπος σαν θέμα των καλλιτεχνών – το σώμα, τα πάθη, η έκφραση.

• Eco Art – Arte Povera – συνθέσεις με αφορμή τα άχρηστα αντικείμενα.
• Ματιέρες και Συναισθήματα – ψάχνοντας την υφή της ύλης με αφορμή τα συναισθήματα.
• Σύνθεση εικόνας μέσα από μια ιδέα ή μύθο- σύνθεση δρώμενων στον χώρο και βίντεο αρτ. Παράλληλα οι Καλλιτεχνικές δράσεις θα προάγουν δεξιότητες αποδοχής της ιδιαιτερότητας και διαχείρισης των κρίσεων.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Έναρξη Α κύκλου: 3 /2/2013 και λήξη, 3/3/2013, Εγγραφές
ως τη συμπλήρωση αριθμού συμμετοχών.
Έναρξη Β κύκλου: 10/3/2013 και λήξη. 7/4/2013. Εγγραφές
ως την συμπλήρωση αριθμού συμμετοχών.
 
Σε περίπτωση εγγραφών διπλάσιου αριθμού συμμετεχόντων, θα υπάρξει
απογευματινό πρόγραμμα επανάληψης του πρωινού.
  
Η λήξη του προγράμματος, στις 13 και 14/4/2013, θα περιλαμβάνει διήμερο
έκθεσης έργων των νέων δρώμενα και απονομές διπλωμάτων συμμετοχής.
 
Επειδή η συμβολή των εκπαιδευτικών θα είναι καθοριστική, η πρόσκληση είναι ανοιχτή 
για τη συμμετοχή τους, με την παρουσίαση του θέματος στα σχολεία και το συντονισμό σχετικών δράσεων για το μέλλον, ώστε συναισθηματικά και ηθικά οι νέοι να βρουν στήριξη, μέσα
από τον Πολιτισμό.


για περαιτέρω πληροφορίες και διευκρινίσεις.  
Πρόσωπο επαφής:
κ. Δημήτρης Ηλιάδης
ΤΗΛ. 2109718208, 9πμ-2μμ

TEEN ART FEST
 * Σημειώνεται πως το Πρόγραμμα θα ξεκινήσει με μια εορταστική και παράλληλα
ενημερωτική εκδήλωση για την οποία θα ενημερωθείτε στην ιστοσελίδα
 teenartfest.wordpress.com/

Εδώ η ανάπτυξη, εδώ η καλή ‘‘είδηση’’…

O tempora, o mores! -που σημαίνει «Ω καιροί, ω ήθη»- ο Κικέρων συνήθιζε να λέει, σχολιάζοντας αρνητικά τα επικρατούντα ήθη. Πηγή, ότι η πατρότητα της φράσης αποδίδεται στον Κικέρωνα, είναι η τρίτη –και έγχρωμη- έκδοση του Λεξικού για το σχολείο και το γραφείο, από το Κέντρο Λεξικολογίας, του Γεωργίου Μπαμπινιώτη. Για τον καθηγητή, οι συστάσεις περιττεύουν.

Αναρωτιέμαι, ωστόσο, ποιες ήταν οι συστάσεις των συντελεστών του καναλιού του Αμαρουσίου για το ρεπορτάζ, που διεξήχθη, σχετικά με την αραβική επένδυση στο περιβόητο χιονοδρομικό κέντρο στη Γκιόνα. Η είδηση παρουσιάστηκε στο δελτίο ειδήσεων του ant1 της Δευτέρας 28 Ιανουαρίου 2013. Έφτασαν στο σημείο να γελοιοποιήσουν μέχρι και επίσημους επαγγελματικούς παράγοντες, ζητώντας τη γνώμη τους επί του ευφάνταστου χιονοδρομικού. Πώς, λοιπόν, φτάσαμε μέχρι εδώ, στην ανάπτυξη και στην… καλή είδηση;

Επειδή πλέον υπάρχει το ψηφιακό χωριό των κακών-διαστρεβλωμένων-ειδήσεων. Επειδή όταν η κρίση γνώμης υπάρχει, η ελλιπής και φουριόζικη συμπεριφορά συνυπάρχει. Και επειδή, τελευταία, οι περικοπές των εξόδων εγκυμονούν την ανάθεση ρόλων στους φθηνότερους και ανεπαρκείς αναγνώστες εμπορίου, αντί για την ανάθεση σε γνώστες των θεμάτων που καλούνται να μεταδώσουν. Ακόμη χειρότερα, όμως, διαπιστώνεται η κρίση της ομαδικής δουλειάς. Διότι, αν έστω ένα μάτι, μία «ένσταση», για το ποια ήταν η πηγή του ρεπορτάζ, υπήρχε, το χοντροειδές λάθος της τηλεοπτικής προβολής θα είχε αποτραπεί.

  

Στο διαδίκτυο γραφόταν ότι «σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα», πρόκειται να δημιουργηθεί αυτό το χιονοδρομικό της Γκιόνας. Δεν διευκρινιζόταν, βέβαια, ποια ήταν τα εν λόγω δημοσιεύματα. Μόνη αλήθεια, η οποία προκύπτει μέσα από όλο αυτό το ψηφιακό-τηλεοπτικό ταξίδι της είδησης με το έλκηθρο της ανάπτυξης-σαν τα χιόνια-είναι ότι το «Κουλούρι» σημείωσε επιτυχία. Ενώ, το Κατάρ θα καταριέται πλέον η υπεύθυνη του «δημοσιογραφικού» ρεπερτορίου. Καθώς, δεν διάβασε την ταυτότητα της ηλεκτρονικής εφημερίδας, όπου διευκρινίζεται ότι πρόκειται για «μοναδικές ειδήσεις από μια έμπειρη, ευφάνταστη δημοσιογραφική ομάδα». Πώς, επομένως, το ατόπημα να μην είναι απαράδεκτο;

Και, από την άλλη, πραγματικά αναρωτιέμαι πώς μπορείς να βασιστείς σε ένα μόνο ηλεκτρονικό τύπο προκειμένου να οργανώσεις και να προβάλεις ένα θέμα. Ώστε, δεν υπάρχουν ειδήσεις; Γίναμε τόσο ξενομανείς, ώστε αυτή η εξέλιξη εκθειάζει την αποθέωση της ξενομανίας για την αραβική ελπίδα; Όχι. Ειδήσεις υπάρχουν, άνθρωποι συνυπάρχουν. Μέσα σε όλα, το είδαμε και αυτό. 

http://www.tokoulouri.com/about/#axzz2JJH8fh5r  

http://www.antenna.gr/webtv/watch?cid=_yz9_lgezf_hz8=

http://www.tokoulouri.com/international/el_snowboard/#axzz2JImH5YaN

3ος διαγωνισμός performance του Κινητήρα

3ος διαγωνισμός performance του Κινητήρα με θέμα:
«Πόσο ρατσιστής είσαι;»

Μετά το ερώτημα “Τι μ' αρέσει στην κρίση”(διαγωνισμός 2011) και το ερώτημα “Τί θα έκανες αν δεν φοβόσουν” (διαγωνισμός 2012), το αναπόφευκτο φετινό ερώτημα του διαγωνισμού: «Πόσο ρατσιστής είσαι;» 

H Ελλάδα έχει δεχτεί και συνεχιζει να δέχεται ένα μεγάλο κύμα μεταναστών. Ταυτόχρονα, οι Έλληνες έχουν υπάρξει και συνεχίζουν να είναι μετανάστες σε όλο τον κόσμο. Άνθρωποι με διαφορετικό χρώμα δέρματος, με διαφορετικούς προγόνους από διαφορετική μητέρα γη ζουν, δουλεύουν και κινούνται ανάμεσα μας – ή και εμείς ζούμε, δουλεύουμε και κινούμαστε ανάμεσα τους. Συνεπώς πώς βρίσκουν χώρο ο φόβος και ο ρατσισμός να τρυπώσουν;Φταίει η κρίση γι αυτό; 

Είναι ο ρατσισμός ένα παροδικό φαινόμενο; Απέναντι σε ποιούς είμαστε ρατσιστές; Μόνο στους ανθρώπους διαφορετικής εθνικότητας;Τι γίνεται με τους άντρες; Τις γυναίκες; Τα ζώα; Τους ανθρώπους με αναπηρία; Τον προϊστάμενο μας; Τους πολιτικούς; Υπάρχει κάποιο μαγικό χάπι για την εξάλειψή του; Θα μας περάσει; Η ματιά μας απέναντι σε καθετί ξένο, διαφορετικό μας καθορίζει. Τελικά πόσο ρατσισμό κρύβεις μέσα σου; Και ποιος τον έβαλε εκεί;  

Τα τυπικά του διαγωνισμού 

Οι καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν ένα trio-performance διάρκειας 5-15 λεπτών μέσα από το θέατρο, το χορό, τη μουσική, το stand up comedy κτλ. Η διαδικασία του διαγωνισμού έχει ως εξής: 

1. Οι συμμετέχοντες καλούνται να δηλώσουν το ενδιαφέρον τους στο mail cv@kinitiras.com μέχρι τις 13/02/12, στέλνοντας συμπληρωμένη τη φόρμα που θα βρούν ακολουθώντας αυτό το σύνδεσμο: http://kinitiras.com/v2/themes/default/pdf/festival-application.doc 

2. Θα γίνει επιλογή 6-8 performances, οι οποίες θα παρουσιαστούν στο Κινητήρας studio στις 28 με 31 Μαρτίου. Η επιλογή θα γίνει από μια τριμελή επιτροπή που αποτελείται από τις Ana Sanchez-Colberg, Δήμητρα Αράπογλου και Βίκυ Αδάμου. 

Νικητές και βραβεία: 

Από το διαγωνισμό θα αναδειχθούν δύο νικητές και θα δοθούν δύο βραβεία: 

• Το βραβείο της επιτροπής, το οποίο συνεπάγεται με την ευκαιρία να παρουσιάσουν μια παράσταση στο Κινητήρας studio κατά τη διάρκεια του τέταρτου «In progress festival» το Φθινόπωρο του 2013 για τρεις βραδιές. 

• και το βραβείο του κοινού, το οποίο είναι χρηματικό έπαθλο ύψους 399,99 ευρώ. 

Επιπλέον, οι νικητές θα έχουν την ευκαιρία μέσα από το διαγωνισμό να αναδειχθούν και θα διαφημιστούν στα media στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

Ο διαγωνισμός είναι μέρος του προγράμματος «Καλλιτέχνες με κρίση», και σκοπό έχει να δώσει κίνητρο και να ενθαρρύνει την καλλιτεχνική κοινότητα να συνεχίσει να δημιουργεί σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που περνάει η Ελλάδα και ο κόσμος. 

*Φωτογραφία: Synes Elischka από το Residency του Georg Hobmeier τον Σεπτέμβριο του 2012 (Performer: Ioanna Kampylafka, Georg Hobmeier) 

 Κινητήρας Studio-Artistic Residency Centre 

Διεύθυνση: Ερεχθείου 22, Ακρόπολη Τηλ: 2109248328 

info@kinitiras.com 

www.kinitirastudio.com 

Όσα παίρνει ο άνεργος στο Θέατρο Μεταξουργείο

Μπορεί η επιθεώρηση να είναι ένα είδος για το οποίο εγείρονται ερωτήματα, σχετικά με το μέλλον της σάτιρας και τους δόκιμους τρόπους εκφοράς της, όμως η επιθεώρηση της Άννας Βαγενά με τίτλο Όσα παίρνει ο άνεργος είναι μια χαριτωμένη, απολαυστική παράσταση, επενδύοντας στο εκφραστικό μέσο της υπερβολής προκειμένου τα επίκαιρα και σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι ο ρατσισμός και η βία, να καυτηριαστούν. Παράλληλα, τα κείμενα εκθέτουν το πολιτικό κενό και την ελλειμματική εξουσία. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι ατάκες, που φέρνουν γέλιο, δείχνουν πως τα κείμενα των Λάκη Μπέλλου και Γιώργου Γαλίτη έπιασαν τόπο στη δεμένη ομάδα του θιάσου, χωρίς να ξεχειλώσουν ή να είναι κενά σημασίας. Παπάδες, ληστείες, καλλιστεία της πανεπιστημιακής ανεργίας, όλα τα νούμερα προκαλούν με έξυπνο τρόπο. Και εξίσου έξυπνα, βέβαια, η επιθεώρηση ως είδος που μπορεί και ζητά την ανανέωση, επηρεάζεται από τις τρέχουσες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Πόσο μάλλον όταν στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής το πρόβλημα με το «στικάκι», το οποίο δόθηκε από χέρι σε χέρι για να θαλασσοδέρνεται, εξακολουθεί και παραμένει ζήτημα προς διαλεύκανση, η επιθεώρηση Όσα παίρνει ο άνεργος ενσωματώνει στα κείμενα, γραμμένα από το καλοκαίρι, και αποσπασματικές πληροφορίες από τον ημερήσιο ή κυριακάτικο τύπο σχετικά με την οικονομική διάβρωση του κόσμου, όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Με χιούμορ, όμως, και αισιοδοξία, η Άννα Βαγενά προτείνει τη δουλειά της στο κοινό, σε δική της σκηνοθεσία, δίνοντας ζωή στη θρυλική φιγούρα της Βαγγελίτσας με το τσεμπέρι από τη Ραχούλα. Είναι άμεση, κωμικότατη, πλασμένη για την επιθεώρηση. Η μουσική είναι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Κώστα Βελινόπουλου, ενώ παράλληλα παίζουν οι ηθοποιοί Σοφία Αλεξανιάν, Ηλιάνα Αραβή, Γιώργος Γιαννακάκος, Κατερίνα Θεοχάρη (ήταν στο «παραπέντε» η «κοντή»), Σταύρος Καλλιγάς, Νίκος Μπουρνιάς, Βασίλης Μυλωνάς. Γελάσαμε και αυτό έχει τη σημασία του. Βγήκαμε Ποπάι –pop eye- και όπου πάει.  

Θέατρο Μεταξουργείο
Διεύθυνση
Ακαδήμου 14, 104 36

Τηλέφωνο
2105234382    

Βενζίνη/ του Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985)

Βενζίνη

Εγγονόπουλος Nίκος

πηγή:

http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=7&author_id=7

μέσα στο δάσος εκεί όπου ανάμεσα απ' τα πυκνά κλαργιά φτάνει λίγο φως απ' τον βαρύ ουρανό κοντά στο χώμα που το σκεπάζει παχύ στρώμα σάπια φύλλα σε μια κλάρα χαμηλή κάθεται ένα π ο υ λ ί ένα πουλί πολύ περίεργο: σα μαδημένο σα σκεφτικό έ ν α   π α λ ι ό   π ο υ λ ί τι να σκέπτεται άραγες αυτό το πουλί το παλιό στο σκοτάδι; αχ! τίποτα δε σκέπτεται απολύτως τίποτα! απλούστατα συνέλαβε δι' αυτήν ένοχον πάθος

(από το Mην Oμιλείτε εις τον οδηγόν, Kύκλος 1938)

Η Οδύσσεια του Ουίλσον στο Εθνικό Θέατρο

Η «Οδύσσεια» του Αμερικανού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ουίλσον, σε συμπαραγωγή του Εθνικού με το Piccolo Teatro του Μιλάνου, είναι το αποτέλεσμα μιας σύγχρονης οπτικοποίησης, η έναρξη της οποίας, για το θεατή, σηματοδοτεί το πέρασμα στη μαγεία της εικόνας, ενώ το τέλος της ιστορεί την αμφιθυμία ανάμεσα στην εργαζόμενη μνήμη, ήτοι κειμενική α-λήθεια, και στην περιεργαζόμενη κειμενικότητα.

Ειδικότερα, η εργαζόμενη μνήμη είναι αυτή που νοερά σημειώνει μια σχέση αναφοράς με το κείμενο και την αλήθεια του μύθου, ώστε η σημασία της να εδράζεται στη μη λήθη. Από την άλλη, η περιεργαζόμενη κειμενικότητα αναπτύσσεται στη σχέση του συμβόλου «Οδύσσεια» με τα δεδομένα της οπτικής, της θεατρικής τέχνης και της αντίληψης. Δε χωρεί αμφιβολία ότι πρόκειται για ένα παράδειγμα τέχνης και οπτικής αντίληψης. Αν για τον Μαλλαρμέ, «η ποίηση γράφεται με λέξεις», αναντίλεκτα για τον Ουίλσον, η σκηνοθεσία γράφεται με εικόνες.

Στο πλαίσιο αυτού του συμβολισμού, βέβαια, ένα έκτροπο είναι αρκετό για να μην συγχέονται ούτε οι εποχές με τις τάσεις ούτε ο συμβολισμός –ενός ιδεατού περιβάλλοντος- με το σύγχρονο ηδονισμό –της εικόνας και ενός συστήματος εικόνων-. Όταν προορισμός της παράστασης είναι να ταξιδέψει και να διαφημίσει στο εξωτερικό την Ελλάδα και την «Οδύσσεια», όπως την εμπνεύστηκε ο Ουίλσον, η μία οπτική σκηνή τύπου Τζουράσικ Παρκ όχι μόνο είναι παράταιρα περιττή αλλά και είναι, σε όλη την παράσταση, η μόνη κακόγουστη προσέγγιση, η οποία ωστόσο αποδεικνύει αυτό που γίνεται επί σκηνής και, πίσω από την αστική (οπτική) αντίληψη, έχει ένα όνομα: εκκοσμίκευση, μέσα από ηχηρά ονόματα παραγωγής.

Πράγματι, είναι πρόκληση για ένα διάσημο σκηνοθέτη να σπάει το θρησκευτικό-ιερό χαρακτήρα ενός έπους με στόχο να ανοίξει τους ορίζοντές του και να προσφέρει ένα θέαμα εικόνων και ήχου. Και ο Ουίλσον δεν επαφίεται μόνο σε αυτό. Επιλέγει το μουσικό πέρασμα, από σκηνή σε σκηνή, να θυμίζει βωβό κινηματογράφο. Διαμορφώνει το στήσιμο και την υφολογική ερμηνεία των ηθοποιών να παραπέμπουν σε ανατολίτικο θέατρο σκιών. Και αξιοποιεί το φωτισμό, ώστε να αναδεικνύει ποιητικά το σύνολο των μορφών, δημιουργώντας ένα παράλληλο μόρφωμα της παράστασης. Μέσα σε όλα αυτά, δεν ξεχνά τη σχέση του θεατή με το χώρο και, κατά συνέπεια, δουλεύει τη σχέση προοπτικής και βάθους.

Ως εκ τούτου, αυτός ο Αμερικανός κάνει πολλά για να έχει η «Οδύσσεια» τον Ουίλσον της. Μεταξύ των σκηνικών, αυτό που ήταν όχι απλώς ιδιαίτερο αλλά και υποβλητικό, ως δείγμα συγκερασμού, της αισθητικής και του ερωτισμού, ήταν το λουλουδένιο ανάκλιντρο της Κίρκης και του Οδυσσέα. Αντλεί κειμενικές καταβολές στις μέρες τέχνης του 1936 και της Μέρετ Όπενχαιμ, όταν εκείνη εξέθετε το «Φλιτζάνι τσαγιού με γούνινη επένδυση», από γούνα κινέζικης γαζέλας, επεμβαίνοντας στην πράξη του πρωινού, μετά τη συνεύρεση και τον ύπνο ή πριν από την αφύπνιση της νέας επιθυμίας. Ομοίως, η αξιοποίηση του φυσικού, μέσα από το σκηνικό κόσμο των λουλουδιών, λειτουργεί ως υπαινιγμός στην ανθρώπινη φύση και στον ενστικτώδη ερωτισμό.    

Ωστόσο, προκύπτει ένα σημαντικό θέμα, μέσα από αυτήν την οπτική πράξη του έπους: κατά πόσο η οπτική παράσταση της Οδύσσειας ωφελεί και, άρα κρατά σε εγρήγορση τους θεατές της; Διότι, η πρωτοκαθεδρία της εικόνας ενέχει τον κίνδυνο να αποκοιμίσει το θεατή, βυθίζοντας τη σκέψη και απογοητεύοντας την εργαζόμενη μνήμη. Καθώς το οπτικό αποτέλεσμα της παράστασης, επί της ουσίας, δεν μου απευθύνεται, καθώς είτε είμαι είτε δεν είμαι εκεί, ένα και το αυτό, τότε δεν μπορεί να γίνει λόγος για παραμύθι, εκτός και αν επαναπροσδιορίσουμε το «παραμύθι», χαρακτηριστικό του οποίου μέχρι σήμερα είναι η αμεσότητα.

Εν προκειμένω, η «Οδύσσεια» του Ουίλσον για μας, αλλά χωρίς εμάς, δεν συντίθεται στη βάση του θεατή. Συντίθεται στη βάση να γίνει μια κοσμική παραγωγή με δυνατότητες- όπως και οι Ιταλοί (Giacinto Palmarini, Gaia Aprea, Laura Marinoni) συνηθίζουν, για παράδειγμα, στο Teatro Greco των Συρακουσών να παίζουν με μικρόφωνα- προκειμένου να προβληθεί μία υπερ-παράσταση, ένα υπερωκεάνιο που σταθμεύει ανά τον κόσμο και μέσα στο χρόνο. Έτσι γίνεται και το παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων. Η οπτικοποίηση της «Οδύσσειας» του Ουίλσον και ο τρόπος με τον οποίο σχηματοποιεί τη διάρκεια, τελικά, καταλήγουν όχι απλώς να μη συγκινούν- γιατί αυτός ποτέ δεν ήταν και ο σκοπός- αλλά να μη συνεπαίρνουν το θεατή από την αρχή έως το τέλος. Ενώ η αρχή της «Οδύσσειας» με τον Όμηρο, Νικήτα Τσακίρογλου, ταξιδεύει το θεατή στο όνειρο και τον μεταφέρει σε ένα χρόνο φάσμα, η πορεία προς την ολοκλήρωση της παράστασης σημειώνει και, κάπως βραδυκίνητα σε μερικά μέρη, το τέλος των εικόνων. Μετά την εικόνα τι λοιπόν; Ενδεχομένως αυτό να είναι και το ζήτημα της οπτικής προσέγγισης: η εικόνα-χρόνος ως μέσο οργάνωσης της αντίληψης.

    

Συνολικά, ως Αντίκλεια, Αρήτη και Ευρύκλεια(υπηρέτρια της Πηνελόπης) η Λυδία Κονιόρδου πέτυχε ισορροπημένες και εντυπωσιακές μεταμορφώσεις, διατηρώντας τη γραμμή της ερμηνείας μέσα από το σπασμένο καθρέφτη, με το να διαχειρίζεται την απόσταση ή τη χειρονομία κατά περίπτωση. Η  Μαρία Ναυπλιώτου  ως Καλυψώ, Κίρκη και Πηνελόπη απέδωσε άρτια τις κινησιολογικές και υφολογικές απαιτήσεις των ρόλων, προσθέτοντας μια αριστοκρατική αύρα. Όλοι οι ηθοποιοί ακολούθησαν την κοινή σκηνοθετική γραμμή, ωστόσο ο Οδυσσέας του Σταύρου Ζαλμά, επειδή είχε και τον περισσότερο χρόνο να εκτεθεί, εγκλωβίστηκε μέσα στο οπτικό αποτέλεσμα. Καθώς ήταν ο μόνος που ήταν, αλλά δεν ήταν, -εφόσον έπρεπε να διαχειριστεί και την κρυφή ταυτότητα του Οδυσσέα-, φάνηκε ότι μιμείται το πρόσωπό του, ενώ η σκηνοθετική γραμμή της πόζας ήταν πέραν της μίμησης και πλησιέστερα στην εποπτεία της στιγμής. Όπως και να ‘χει πάντως, στην εποχή της εικόνας και των κινήτρων, η «Οδύσσεια» του Ουίλσον είναι μία παράσταση που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Η εξαιρετική μουσική του Θοδωρή Οικονόμου το επαληθεύει.  

Η ταυτότητα της παράστασης
Σύλληψη, Σκηνοθεσία, Σχεδιασμός σκηνικού,  Σχεδιασμός φωτισμών: Robert Wilson
Κείμενο: Simon Armitage
Δραματουργία: Wolfgang Wiens
Συνεργάτες σκηνοθέτες: Ann-Christin Rommen / Tilman Hecker
Σχεδιασμός κοστουμιών: Yashi Tabassomi
Συνεργάτης – Σχεδιασμός σκηνικού: Stephanie Engeln
Μουσική επίβλεψη: Hal Willner
Συνεργάτης σχεδιαστής φωτισμών: Scott Bolman

Μετάφραση κειμένου στα ελληνικά – Δραματολογική υποστήριξη: Γιώργος Δεπάστας
Μουσική – Πιάνο: Θοδωρής Οικονόμου
Σχεδιασμός ήχου: Studio 19 – Κώστας Μπώκος, Βασίλης Κουντούρης
Φωνητική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Τριανταφύλλη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Τσαγκάρη
Βοηθός  ενδυματολόγου: Βασιλική Σύρμα

Τα σκηνικά και τα κοστούμια κατασκευάστηκαν στα εργαστήρια του Piccolo Teatro di Milano.

Διανομή
Οδυσσέας: Σταύρος Ζαλμάς
Όμηρος, Τειρεσίας: Νικήτας Τσακίρογλου
Αντίκλεια, Αρήτη, Ευρύκλεια: Λυδία Κονιόρδου
Καλυψώ, Κίρκη, Σειρήνα, Πηνελόπη: Μαρία Ναυπλιώτου
Ζευς, Αλκίνοος, Εύμαιος: Αλέξανδρος Μυλωνάς
Ευρύλοχος, Αντίνοος: Άκης Σακελλαρίου
Αθηνά, Σειρήνα: Ζέτα Δούκα
Ερμής, Τηλέμαχος, Αλκμαίων: Αποστόλης Τότσικας
Ελπήνωρ: Κοσμάς Φοντούκης
Ναυσικά: Βίκυ Παπαδοπούλου
Ευρυβάτης, Ευρύμαχος: Γιωργής Τσαμπουράκης
Περιμήδης, Αμφίνομος: Γιώργος Γλάστρας
Πολίτης: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης
Σειρήνα, Υπηρέτρια της Κίρκης: Λένα Παπαληγούρα
Σειρήνα, Υπηρέτρια της Κίρκης: Μαριάνα Καβαλιεράτου
Ναύτης: Γιώργος Τζαβάρας
Άντιφος, Αγέλαος: Θανάσης Ακοκκαλίδης
Φαίακες: Λένα Παπαληγούρα | Γιώργος Γλάστρας | Μαριάννα Καβαλιεράτου | Θανάσης Ακοκκαλίδης
Θεοί: Θίασος

Στο ρόλο του Κύκλωπα ακούγεται η φωνή του Δημήτρη Πιατά
Φωτογραφίες: Εύη Φυλακτού, Stephanie Engeln

Εθνικό Θέατρο, Κεντρική Σκηνή Τσίλλερ, Αγίου Κωνσταντίνου 22 – 24

Συζητώντας για την τέχνη στα χρόνια της κρίσης

Με αφορμή το βιβλίο της Κάτιας Γέρου  

Αλλάζοντας τους παλμούς της καρδιάς - 

Συζητήσεις για το θέατρο με την Ιόλη Ανδρεάδη, 

ο Πολυχώρος Τέχνης ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 

σε συνεργασία με τις εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ, 

διοργανώνει συζήτηση με θέμα «Η τέχνη στα χρόνια της ύφεσης». 

Θα μιλήσουν 

ο Κωστής Καπελώνης (σκηνοθέτης-ηθοποιός) και η Νάνσυ Τρικαλλίτη (θεατρολόγος). 

Θα διαβάσουν οι ηθοποιοί: Βασίλης Βλάχος και Κάτια Γέρου 

Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2013, 

Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής, στις 20:30 

Πληροφορίες: 210 8673655