Literary Ways 2: Greece-Ireland

The Municipality of Ilion will host the second Literary Ways event at the Melina Mercouri Cultural Centre on Friday, 12 December 2008 at 20.00.

Literary Ways 2 will bring together poets from Ireland and Greece for a symposium on contemporary poetry. Nanos Valaoritis, Tassos Denegris and Dimitris Lyacos and the Irish poets, Kevin Higgins, Susan Millar DuMars and Patrick Chapman will read extracts from their work.


Professors David Connolly and Victor Ivanovic from Aristotle University of Thessaloniki will chair the discussion which will follow. Literary translators Lina Sipitanou and Shorsha Sullivan will also participate in the event.
A special bilingual publication, containing extracts from works of each of the poets, will be available at the event and from bookshops and Cultural Institutes in Athens city centre.
The first Literary Ways event was hosted by the Municipality of Ilion in 2006 with participation of poets from Greece and Austria.

Literary Ways 2: Greece – Ireland
Melina Mercouri Cultural Centre
Agiou Fanouriou 99, Ilion, Athens.
Friday, 12 December at 20.00.

The event is organised with the support of the Municipality of Ilion, Culture Ireland and the Embassy of Ireland.
For further details contact:
http://it.mc286.mail.yahoo.com/mc/compose?to=politistiko@ilion.gr
tel. 2102637795
or Caroline Phelan at mailto:mCaroline.Phelan@dfa.ie

C.V.

Tassos Denegris
Tassos Denegris (Athens,1934) has published 7 collections of poetry andtranslated, among others, J.L.Borges, J.Cortasar ,O. Paz, John DosPassos ,I. B. Singer. He has been translated into English, French,German, Spanish, Portuguese and Hungarian. Fellow at the International Writing Programme (Iowa,1975), invited guest at the Cambridge Poetry Festival (1983), he has also given readings in Belgrade, New Delhi, Strasbourg, Tuebingen, Colombia, Peru, USA, Spain, Nottingham. Tassos Denegris' collected poems "The Wildboar Speaks", was recently published by Ypsilon/books.

Nanos Valaoritis

Born in Lausanne, Switzerland, in 1921. He studied Classics and Law at the University of Athens, English literature at London University, and followed a course of Mycenean Grammar with Michel Lejeune at the "Ecoles des Hautes Etudes" of the Sorbonne. From 1944 – 1953, in London he translated and presented, Modernist Greek poets of the thirties for the first time in Cyril Connolly's "Horizon" 1946 & translations for John Lehmann's "New Writing" 1944-1948.

He met T.S Eliot, Stephen Spender, W.H Auden, Dylan Thomas and worked for Louis MacNeice in the BBC. In 1954 he moved to Paris, met Andre Breton, and participated in the activities and meetings of his Surrealist group until 1960. He returned to Greece, in 1960 and edited the avantgarde review "Pali" 1963-1967. He left Greece again in 1968, after the Junta came to power in 1967. Taught "Creative Writing and Comparative Literature" at San Francisco StateUniversity, returned to Paris and Greece in 1976-78 and resumed teaching at SFSU 1978 until his retirement in 1993. Co-edited in Greece the literary review "Synteleia" ( End of Time), with poet Andreas Pagoulatos. Wrote a number of books of poetic prose, a novella, and four novels - among them, "My Afterlife Guaranteed" in English (City Lights1990) and in Greek (1995). Divides his time between Greece, France and California. Married to American Surrealist painter Marie Wilson.

Dimitris Lyacos

Dimitris Lyacos was born in Athens in 1966. He studied law at the University of Athens and philosophy at University College London. His trilogy Poena Damni (Z213: Exit, Nyctivoe, The First Death), written over the course of fifteen years, has been translated into English, Spanish, Italian and German and has been performed extensively across Europe and the USA. A sound and sculpture installation of Nyctivoe opened in London and toured Europe in 2004-2005. A contemporary theatre-dance version of the same book was showing in Greece in 2006-2007. Lyacos' work has been the subject of lectures and research at various universities, including Miami, Amsterdam, Trieste and Oxford. Various extracts from the trilogy have appeared in literary journals around the world. Z213: Exit will be published in Greece next spring byYpsilon/books. For more information on the author visit http://www.lyacos.net/.

Patrick Chapman

Patrick Chapman was born in 1968 and lives in Dublin, Ireland. His poetry collections are Jazztown (Raven Arts Press, 1991); The New Pornography (Salmon, 1996); Breaking Hearts and Traffic Lights (Salmon,2007); and A Shopping Mall on Mars (BlazeVOX, 2008). He has also written a collection of stories, The Wow Signal (Bluechrome, 2007) and an audiodrama, Doctor Who: Fear of the Daleks (Big Finish, 2007). He wrote the multi-award-winning film, Burning the Bed (2003), adapting from his own short story. The film starred Gina McKee and Aidan Gillen. In 2003, he won first prize for a story in the Cinescape Genre Literary Awards. In 2006, he and Philip Casey founded the Irish Literary Revival website. His New and Selected Poems is forthcoming from Salmon.

Susan Millar DuMars

Susan Millar DuMars is a US born writer who makes her home in Galway, Ireland. Her debut poetry collection, Big Pink Umbrella was published by Salmon Poetry in April 2008. A mini-collection of her short stories, American Girls, was published by Lapwing Press in 2007. Susan and her husband Kevin Higgins organise the successful literary events series, Over the Edge, in Galway.

Kevin Higgins

Kevin Higgins was born in London in 1967 but grew up in Galway City, where he still lives. With his wife Susan Millar DuMars, he co-organises the successful Over The Edge literary events in Galway. Kevin also facilitates poetry workshops at Galway Arts Centre; teaches creative writing at Galway Technical Institute and was recently Writer-in-Residence at Merlin Park Hospital.

He is the poetry critic of the Galway Advertiser and was a founding co-editor of The Burning Bush literary magazine. Kevin's first collection of poems The Boy With NoFace was published by Salmon in February 2005. The Boy With No Face was short-listed for the 2006 Strong Award for Best First Collection by an Irish Poet. His second collection, Time Gentlemen, Please, was published in March 2008 by Salmon. One of the poems from Time Gentlemen, Please, 'My Militant Tendency', was highly commended by the judges of this year's Forward Poetry Prize and features in the Forward Book of Poetry 2009.

Kevin won the 2003 Cúirt Festival Poetry Grand Slam and was awarded a literature bursary by the Arts Council in 2005. Kevin's work is discussed in poet-critic Justin Quinn's Cambridge Introduction to Modern Irish Poetry (Cambridge University Press, 2008). A recent poem of his poems, 'Ourselves Again', has been selected for inclusion in Best of Irish Poetry 2009.

Focus climate change debate on women

Poznan, Poland, 8 December, 2008 (IUCN) – Women’s lives are more at risk than men’s because of climate change, according to IUCN.

Climate change will affect all countries, but poor women in developing countries will be disproportionately affected. Despite this, most of the UNFCCC debate on climate so far has been gender-blind.

“Women are not just helpless victims – they are powerful agents of change, and their leadership is critical,” says Lorena Aguilar, IUCN’s Senior Gender Advisor. “We need to act now to make sure their voices are properly heard – here in Poznan and beyond.”

Women are more likely than men to be killed by natural disasters such as cyclones, hurricanes, floods and heat waves, which are on the rise as a result of climate change. A sample of 141 countries from 1981 to 2002 found such disasters kill more women than men or kill women at an earlier age than men.

Girls and women are responsible for collecting water and fuelwood. In the poorest areas of the world, particularly sub-Saharan Africa, women and girls can spend three to four hours a day on these tasks.

Flooding, drought and desertification can extend these burdens geographically, forcing more girls in more communities to abandon their education. Of the 115 million children in the world who do not go to school, three-fifths are girls, and women constitute 75 percent of the world’s illiterate population.

“Climate change talks focus almost completely on the science and policy with too little attention given to the impacts on the world’s poorest citizens, most of them being women,” adds Aguilar. “Governments in Poznan must tackle climate change and address the threat it poses to women across the world.”

But women also hold the answers to climate change. Adapting to climate change will affect agriculture, food security and water management in rural areas, which are all traditionally women’s tasks. In Africa, for example, 80 percent of food production is managed by women.

IUCN, as part of the Global Gender and Climate Alliance, has produced a training manual as a practical tool to help policy and decision makers to develop gender-responsive climate change policies and strategies.

To read the full manual, please click here: http://cmsdata.iucn.org/downloads/training_of_gender_total.pdf

For more information please contact:

· Sarah Horsley, IUCN Media Relations Officer, m +41 79 528 3486, e sarah.horsley@iucn.org
· Borjana Pervan, IUCN Communications Officer, m +41 79 857 4072, e borjana.pervan@iucn.org

About IUCN

IUCN, the International Union for Conservation of Nature, helps the world find pragmatic solutions to our most pressing environment and development challenges by supporting scientific research; managing field projects all over the world; and bringing governments, NGOs, the UN, international conventions and companies together to develop policy, laws and best practice.

The world's oldest and largest global environmental network, IUCN is a democratic membership union with more than 1,000 government and NGO member organizations, and almost 11,000 volunteer scientists and experts in some 160 countries. IUCN's work is supported by over 1,000 professional staff in 60 offices and hundreds of partners in public, NGO and private sectors around the world. IUCN's headquarters are located in Gland, near Geneva, in Switzerland.

www.iucn.org

To block or to blog?

Walking down Stournari Street after my job my look was glued to broken mirrors, damaged shops and burnt cars. It still smelled toxic. However, I could never have imagined the entire devastation of the city centre tonight. Athens has been a city at a loss; without government, without protection even regarding classic university buildings such as Palama building, from where I have kept good memories till tonight crime. The expression of violence after the unfair death of 15year old teenager has led to another conclusion: that Greek society has been weak and that younger generations have undergone several crisis regarding economic problems, future stabilization and professional recognition. It seems that my empty look is parallel to the look of the heroine at Cristian Mungiu movie ‘‘4 luni, 3 saptamâni si 2 zile’’ after her committing abortion and her looking at the menu while being at a loss. I felt as the city had undergone some kind of abortion after the fires’ explosion and the whole damages. In a nutshell, my feeling is that I do not count as a citizen with the right to breathe, walk, and feel but as a number for the politicians of this government. This conclusion gives me the creeps. There is no need to decide the one or the other, everything seems in vain. All declarations that said really nothing about the taking of responsibility, all lost words have worsened the situation. It has been the first time that Athens lives such a bad hot temper. All devastations make me wonder and they make me think as if there were some kind of war. The destruction of MacDonald’s store at Patision street and its next wooden cover reminded me of a documentary about Iran where people were constructing strong wooden ‘‘cells’’ so as to be protected from bullets. It is a crime to watch some people destroy what others strived for; but it is also a crime to deny both the truth and the political responsibility emanating the general upset and social trouble.

My friend Jim wrote me that this reminded him of ‘‘Berlin in about 1964 when a student demonstration against the visit of the Shah of Persia and his wife led to street conflict. The shooting dead of a student was called Benno Ohnesorg. His funeral was attended by thousands; most of whom were delighted to have a martyr of what they thought was a fascist state. Later, of course, Baader-Meinhof, the Red Army Faction, burned out stores, blew up cars, and shot people. The difference between then and now, of course, was that West Germany, along with a good deal of Western Europe, was affluent and booming. Poverty is not always the cause of street violence’’.

Regarding the Greek situation I feel embarrassed living in Athens. A form of fear society tends to be cultivated; we do not want to be exposed at more police control and face social inequalities. What astonishes me is the will of some parliament members to exploit reality and facts by defending the hero thesis…I just recall Brecht: ‘‘Happy the land that breeds a hero. No. Unhappy the land that needs a hero’’.

Επέτειοι και επαιτείες

Σχεδόν ένα μήνα πριν, στις 14 Νοεμβρίου, η Ινδία γιόρτασε την ημέρα (καταπονημένου) παιδιού. Το παιδί στη φωτογραφία, η οποία δημοσιεύτηκε στο Βήμα της Κυριακής, στις 16.11.08, σπάει πέτρες στις όχθες του ποταμού Μπαλασόν με σκοπό να συνεισφέρει στο εισόδημα της οικογένειάς του. Στη θέα και μόνο τέτοιων εικόνων, συνειδητοποιούμε πόσο ανούσιο είναι να υπάρχουν επέτειοι για αυτονόητα πράγματα, όπως είναι η προστασία της ζωής κάθε παιδιού. Όταν όμως, και προ Χριστουγέννων, οι αιτούντες χρημάτων πληθαίνουν έξω από τα φωταγωγημένα και υπέρ στολισμένα εμπορικά καταστήματα, ώστε τελικά η άλλη όψη της υπερτιμημένης γιορτής εντός του αστικού χώρου να είναι η επαιτεία, η εμμονή ότι το αυτονόητο πρέπει να τιμάται εορταστικά, δεν προκαλεί ουδεμία εντύπωση αναφορικά προς την επαιτεία της ηθικής που παρατηρείται ολοένα και περισσότερο δυστυχώς και από την πλευρά των θεσμικών φορέων και δη της αστυνομίας.

Σήμερα, 7.12.08, ο άδικος χαμός του δεκαπεντάχρονου από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια, έχει προβληθεί ως το πρώτο θέμα στις ειδήσεις. Τα επεισόδια που εξελίχτηκαν διαδοχικά παρουσιάστηκαν με αντιθετικά γκρίζα και πύρινα πλάνα. Οι φωτιές από την οθόνη ήδη έφερναν οσμές από δακρυγόνα στον οικείο ιδιωτικό χώρο, καθιστώντας στη συνείδηση των πολιτών ότι οι ζώντες στο κέντρο της πόλης είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας που δεν έχουμε δικαίωμα να αναπνέουμε, να περπατούμε, να προστατευόμαστε. Η ιδιοκτησία της ανθρώπινης ζωής, η οποία ανήκει στον κάθε πολίτη ξεχωριστά, μπορεί ξαφνικά να καταπατηθεί από ένα όργανο της τάξης, έναν άλλο πολίτη, που θαμπώθηκε από το όπλο του επειδή ασκώντας το επάγγελμά του, - κάνοντας επομένως κάτι που όλοι κάνουν- τελικά έφτασε στο σημείο να ευνουχιστεί από το αντικείμενο: από το ίδιο το όπλο, γύρω από το οποίο η εξουσία του συγκεντρωνόταν όλο αυτό το διάστημα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν. Σε μια πόλη χωρίς σχήμα, στην Αθήνα όταν κάθε φορά τα επεισόδια ξεσπούν, γιατί πρέπει πολίτες να χάνουν τα αυτοκίνητά τους, τα καταστήματά τους, το κυριότερο γιατί πρέπει να υποθηκεύουν τη ζωή τους μέχρι τα επεισόδια να σταματήσουν; Το Πολυτεχνείο που σε άλλες χώρες διατηρείται, εδώ υπόκειται σε ανεξέλεγκτες καταστροφικές διαθέσεις. Ο κλεφτοπόλεμος πλησίον Πανεπιστημίων, οι καπνοί και τα χημικά για μια ακόμη φορά καθιστούν το κέντρο της Αθήνας πεδίο μάχης. Αναρωτιέμαι: μήπως να ανακηρύξουμε την 6^η Δεκεμβρίου ημέρα του σκοτωμένου εφήβου, ώστε η αστυνομία της χώρας από τη μία πλευρά σύσσωμη να εκφράζει τη λύπη της και από την άλλη πλευρά να υποδαυλίζει το θάνατο της πόλης και τη μετονομασία αυτής της άσχημης Αθήνας από άστυ σε αστυνόμο;

15 ετών

Ανήμερα του Αγίου Νικολάου

Ήρθαν

Έλατα στο Πεδίον του Άρεως

Λίγο πριν από τον πυροβολισμό

Στα Εξάρχεια

Διστακτικές ψιχάλες σαν μικρά χαλίκια

Πέφτουν επάνω τους

Τα έλατα δεν μιλούν

Νεκρά ήδη καθώς είναι

Από τον κορμό και κάτω

Χωρίς ρίζες

Παρατάσσονται κατά μήκος της Αλεξάνδρας

Μελαγχολία

Απολεσθέντων χωμάτων

Σε στοίχιση

Κακό προαίσθημα

Όταν το ρολόι δείχνει σχεδόν επτά

Το τελευταίο κατά σειρά έλατο βλέπει προς το θάνατο

Ξεχωρίζει

Επειδή είναι μικρό

Ετών δεκαπέντε

Είναι πλέον νεκρός

Όλοι μένουν με τα γυαλιά στη γυάλα

Ρίζωσε η έκπληξη τα βλέμματα

Στη διαμελισμένη πλατεία

Μεσάνυχτα και κάτι σε μια βομβαρδισμένη πόλη

Ο φίλος από την Κόστα Ρίκα ανησύχησε

Οι ειδήσεις μας πάλι τουρισμό ανά τον κόσμο κόβουν

Το παιδί που δεν πρόλαβε

Στολίζει τις ειδήσεις

Το έλατο που δεν αντιστάθηκε

Θα στολίζει φιλόδοξα ένα σαλόνι

Και φέτος των ιθυνόντων

Ελάσσονες κρίσεις μαζί με μαχαιροπίρουνα κοσμούν το τραπέζι

Το κεφάλι κοντεύει να φαλιρίσει από πονοκέφαλο

Ζητείται

Κάποιος να λούζει το μέλλον

Ένας μικρός έφυγε νωρίς

Vita Bond

November comes like a lie

On my nose

As soon as I take both suitcases with me

My two emails for flight time

Instead of packed meals

Words need to indicate as clear monumenta

Whilst I am reading an intercultural essay

About vitizen various thoughts fly

From one cloud to another

Evanescently

Sunlight appears

Away from the office

No reports for the day after

No yellow tips

Just a ballet of clouds in flight

Ignorant of Dubai financial opportunities

And the gateway to the future

I write and forget now

Current futile facts will not milk my patience

Any more

I belong to the world and Latin life

My name is bond

Vita bond

I am going to declare nothing than that

To the audience tonight

I am not a good tipster

How to eat the lobster

The only thing you need

The only thing you have

To do

Is

Let yourself be

Swim in the true amber of this lie

In November

The big fish is you

Eat yourself

To give objects a flesh

Vita bond is with you tonight

Σε ένα υπόγειο κοντά σε δάσος

ΓΙΟΥΚΟ Η ΧΕΛΩΝΑ, ΓΙΟΚΟ Η ΑΛΕΠΟΥ, ΤΟΚΟΤΟΜΙ Ο ΚΟΥΝΕΛΟΣ
ΣΤΟ ΤΟΚΥΟ, ΣΕ ΕΝΑ ΥΠΟΓΕΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΔΑΣΟΣ

ΓΙΟΥΚΟ (ΧΕΛΩΝΑ):Εάν δεν το πιεις, δε μπορώ να σε βγάλω.
ΓΙΟΚΟ (ΑΛΕΠΟΥ): Το κατάπια.
ΓΙΟΥΚΟ: Ψέματα. Ξέρουμε ότι λες ψέματα. Γιόκο! Δεν περνάς στο δάσος.
ΓΙΟΚΟ: Δε με αφήνεις ήσυχη!
ΓΙΟΥΚΟ: Πρέπει να γίνεις κι εσύ πράσινη.
ΓΙΟΚΟ: Πράσινη αλεπού είδες ποτέ σου, Γιούκο;
ΓΙΟΥΚΟ: Κακομαθημένο τριχωτό μην κουνάς άλλο την ουρά σου.
ΓΙΟΚΟ: Επιμένεις μάταια.
ΓΙΟΥΚΟ: Θα μείνεις στο υπόγειο, νύχτα να μην ξαναβγείς στο δάσος.
ΓΙΟΚΟ: Και; Ο Τοκοτόμι κούνελος έχει το κινητό μου. Στο Τόκυο είμαστε.
ΓΙΟΥΚΟ: Αυτός είναι η κακή σου επιρροή. Αυτός. Θα σε μπλέξει μια μέρα..
ΓΙΟΚΟ: Όπως και τόσοι άλλοι.
ΓΙΟΥΚΟ: Δε νοιάζεσαι;
ΓΙΟΚΟ: Αργά ή γρήγορα θα τον φάω.
ΓΙΟΥΚΟ: Ψυχροί αισθηματίες.
ΓΙΟΚΟ: Βγες από το καβούκι σου χελώνα. Ναι στις σχέσεις. Με άλμα και πάθος.
ΓΙΟΥΚΟ: Πίνω το πράσινο στοβ μου πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Είμαι πλήρης.
ΓΙΟΚΟ: Πλήρης άρα ομαδάρχης;
ΓΙΟΥΚΟ: Άσε ήσυχη την ουρά σου. Και πιες το αν θες να δεις το δάσος.
ΓΙΟΚΟ: Δεν πίνω τίποτα εδώ στα σκοτάδια.
ΓΙΟΥΚΟ: Εσύ το είπες.
ΓΙΟΚΟ: Είσαι τύραννος. Είσαι δολοφόνος.
ΓΙΟΥΚΟ: Λέξεις, λέξεις… καυσόξυλα της φαντασίας που τι σημασία έχουν πια;
ΓΙΟΚΟ: Εσύ, η δήθεν αθώα, μας δίνεις το πράσινο στοβ επειδή είναι διεστραμμένο το μυαλό σου.
ΓΙΟΥΚΟ: Ο πράσινος στρατός μπορεί να νικήσει το ανθρώπινο κακό. Και θα νικήσει μόνο όταν συντονιστεί.
ΓΙΟΚΟ: Δεν μπορώ να γίνω χελώνα στρατηγός.
ΓΙΟΥΚΟ: Θα γίνεις. Στο Τόκυο όλοι δουλεύουν. Και μετά θα μπεις στο διπλωματικό σώμα με τα τσακάλια.

ΜΠΑΙΝΕΙ Ο ΤΟΚΟΤΟΜΙ


ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Γιόκο ήρθα.
ΓΙΟΚΟ: Αγάπη άδολη
ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Γιούκο πάρε το στοβ σου και δρόμο
ΓΙΟΚΟ: Τοκοτόμι, Πάμε να παίξουμε στο δάσος.
ΓΙΟΥΚΟ: Μακάριοι οι αφελείς.
ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Το δάσος κάηκε, θα ανοίξει εργοστάσιο μιξουμπίξι.
ΓΙΟΥΚΟ: Κι εμείς;
ΓΙΟΚΟ: Εμείς;
ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Μας παραχωρούν αυτό το υπόγειο. Δεν θα πληρώνουμε ενοίκιο, επειδή είμαστε ζώα.
ΓΙΟΥΚΟ: Θα υποβάλλω αίτηση από χερσαία να γίνω θαλάσσια.
ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Μας αφήνεις;
ΓΙΟΥΚΟ: Αφήνω το στοβ στο τραπέζι. Φεύγω να προλάβω.
ΓΙΟΚΟ: Τι; Να γίνουμε κι εμείς χελώνες;
ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Εγώ ως κούνελος δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου.
ΓΙΟΚΟ: Και τι; Θα κοιτάμε το ταβάνι;
ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Πού και πού και το κινητό.
ΓΙΟΚΟ: Αδημονώ. Πάω να κουκουλωθώ στο κιμονό.
ΤΟΚΟΤΟΜΙ: Είδε κανείς τα καρότα μου;